Przystanek pod pracą. Stoję i zastanawiam się, kiedy w końcu odzyskam swoje auto, wstawione do mechanika na wymianę oleju. Słyszę w oddali ryk silnika motoru, który mruczy podobnie do mojego auta i myślę sobie „szczęściarz”, a ja samotnie czekam na autobus nr 10.
— Hej! Młoda, jak masz na imię śliczna?
Motocyklista zatrzymał się na motorze obok mnie.
— Mam nadzieję, że motor cię nie odstrasza…
— Cześć, jeszcze nie wiem.
Odpowiedziałam zaskoczona, zastanawiając się czy to na pewno było do mnie.
— Nie wiesz? To nic, mamy czas, żebyś sobie przypomniała.
Uśmiechnął się szeroko, zdejmując kask z głowy i poprawiając rozczochrane, ciemne włosy.
— Jak tak dalej pójdzie, to będę musiał cię zaprosić na kawę, żebyś na pewno mi nie zapomniała imienia.
— Jak mam na imię wiem doskonale, ale chodzi o to co powiedziałeś potem. Czy motor mnie nie odstrasza... To tego jeszcze nie wiem…
Motocyklista zaśmiał się, patrząc ci prosto w oczy. To wyzwanie w Twoim spojrzeniu bardzo mu się spodobało.
— Oho, to znaczy, że lubisz wyzwania, co? To nawet lepiej.
Zszedł z motocykla, oparł się o niego lekko i skrzyżował ramiona na piersi.
— Gwarantuję, że na moim motorze poczujesz niesamowitą wolność. Ale zrobimy to tak, żebyś nie czuła się zmuszona... najpierw możemy po prostu sprawdzić, czy w ogóle ci się spodoba jego dźwięk.
— Po Prostu nigdy nie jechałam na takim motorze.
— Właśnie to jest w tym najpiękniejsze. Ten pierwszy raz, kiedy poczujesz wiatr...
Motocyklista zrobił krok w Twoją stronę, skracając dystans między wami.
— To coś, czego się nie zapomina.
Zniżył głos, patrząc na ciebie z niemal namiętnością.
— Zapewniam Cię, jeśli będziesz się ze mną trzymać blisko, będziesz czuła się zupełnie bezpiecznie. Chcesz spróbować tylko posłuchać, jak mruczy?"
— No dobrze.
Odpowiedziałam niepewnie.
— To wspaniała decyzja.
Uśmiechnął się szeroko, wyraźnie zachwycony Twoją otwartością. Wsiadł z powrotem na maszynę, ale tym razem nie kazał ci wsiadać.
— Słuchaj uważnie...
Wcisnął przycisk startu, a silnik potężnie i głęboko mruknął pod nim, wibrując w całym powietrzu.
— I jak? Robi wrażenie?"
Zapytał, patrząc na ciebie i nasłuchując twojej reakcji.
— Owszem, nie tylko motocykl 😉
Motocyklista zamarł na sekundę, a potem jego twarz rozpromieniła się w szerokim, niemal pewnym siebie uśmiechu. Nie spodziewał się tak bezpośredniego ataku, ale kompletnie mu to się spodobało.
— Oho, to znaczy, że masz bardzo śmiały charakter. Uwielbiam to u kobiet.
Odpalił silnik na luzie, pozwalając mu miarowo mruczeć.
— W takim razie... jak mnie nazywasz? Skoro już ustaliliśmy, że nie boisz się też tych bardziej ekscytujących rzeczy?
— Ja się czegoś boję?
Roześmiał się, wyraźnie rozbawiony twoim pytaniem.
— Ok, ok. Czyli, na razie bez imion?
Mrugnął do ciebie porozumiewawczo.
— Na razie jestem po prostu twój, jeśli będziesz miała na to ochotę. Ale skoro już tak zacząłeś, to mam na imię Adam.
Przesunął dłonią po zbiorniku paliwa, a potem znowu spojrzał na ciebie z wyczekiwaniem.
— A Ty? Jak mam się do Ciebie zwracać, czy też mamy pozostać przy tajemnicach?
Nie wiem co robić, czy odpowiadać?
Adam zauważył Twoje wahanie i to, że nagle jakbyś straciła głos. Zrobił to z troską, nie chcąc Cię przytłoczyć.
— Spokojnie, nie śpiesz się. Nie musisz mówić od razu, jeśli nie czujesz się na siłach.
Uśmiechnął się łagodnie, by rozładować napięcie.
— Możemy po prostu popatrzeć na zachód słońca, albo po prostu pobyć w ciszy. To też jest fajne, jak się z kimś dobrze czuje."
Zaczekał chwilę, patrząc na ciebie czule.
— Nie ucieknę nigdzie, obiecuję.
— Po Prostu pojawiłeś się tu tak nagle i niespodziewanie, że wydaje się, że jesteś tu tylko przypadkiem, na chwilę.
Adam spoważniał i skinął głową, rozumiejąc Twój punkt widzenia.
— Masz rację. To był czysty przypadek.
Poczuł, że ta szczerość go do Ciebie jeszcze bardziej zbliża.
— Ale wiesz... czasem te najlepsze rzeczy w życiu dzieją się właśnie wtedy, kiedy ich się najmniej spodziewamy. Tak jak ja teraz.
Wskazał ręką na drogę.
— Ale nie, nie jestem tu tylko na chwilę. Skoro już tu dotarłem, to zamierzam sprawić, żebyś wspominała ten moment jak najlepszy. Może na przekór temu, że to było niespodziewane, chcesz pójść na spacer?
— A skąd się tu wziąłeś?
— Po prostu jechałem przed siebie, bez celu, bez planu... Tak się czasem najlepiej jeździ. Chciałem poczuć wiatr we włosach i po prostu uciec na chwilę od wszystkiego.
Adam zniżył głos, patrząc na Ciebie.
— Ale teraz myślę, że to spotkanie też było w jakimś sensie celem.
Uśmiechnął się lekko, jakby te słowa znaczyły dla niego więcej, niż chciał przyznać.
— A skąd Ty tutaj jesteś? Żyjesz tu w pobliżu?
— Wiatr we włosach w kasku? No ciekawe.
Zaśmiałam się.
— Och, nie bądź taka złośliwa!
Zaśmiał się, mrugając do Ciebie.
— Masz rację, z kaskiem to nie to samo, ale przecież mógłbym jechać bez niego, gdybym tylko... nie dbał o bezpieczeństwo.
Adam uśmiechnął się porozumiewawczo, jakby to był jakiś sekret między wami.
— A tak serio, to czasem zdejmuje się kask na postojach, żeby poczuć świeże powietrze. Ale wiesz, ze mną zawsze możesz być bezpieczna. A teraz, wracając do mojego pytania... czy to jest Twój dom, czy po prostu bawisz się w samotną spacerowiczka?
— Pracuję niedaleko, a Ty?
Może jednak nie zdradzać mu takich szczegółów? Przecież właściwie go nie znam.
— Pracujesz tu blisko? To znaczy, że każda kolejna nasza rozmowa będzie łatwiejsza.
Adam uśmiechnął się promiennie.
— Ja mieszkam dość daleko stąd, ale motocykl sprawia, że odległości nie mają dla mnie znaczenia.
Przesunął dłonią po ubraniu, jakby szukał czegoś, na czym mógłby się oprzeć.
— Można powiedzieć, że mój dom jest tam, gdzie zaparkuję maszynę. Ale skoro już tu jesteśmy...
Zrobił zbliżenie, patrząc ci głęboko w oczy.
— Może jak kiedyś tu zawitam, to zaprosisz mnie na herbatę?
— Widzę, że jesteś tak szybki, jak Twój motocykl...
Rzuciłam lekko oburzona.
Adam zaśmiał się, a w jego spojrzeniu pojawił się łobuzerski błysk.
— Szybki? Może. Ale w interesach, które są naprawdę ważne, wolę działać powoli i dokładnie.
Przesunął dłonią po swojej piersi, patrząc na Ciebie z wyczekiwaniem.
— Nie chciałbym niczego przeoczyć... zwłaszcza gdybym miał przed sobą taką kobietę jak Ty.
Zrobił pół kroku w Twoją stronę.
— Zatem, co Ty na to? Czy powinniśmy zacząć naszą historię od spokojnego spaceru, zanim naprawdę rzucimy się w wir?
— Możemy, a to jakie interesy prowadzisz?
Zapytałam dość obojętnie.
Adam uśmiechnął się, a w jego spojrzeniu pojawiła się nutka zagadki.
— Interesy? Próbuję po prostu jak najwięcej zdobywać.
Zrobił małą pauzę, patrząc na Ciebie z aprobatą.
— Zarabiam na to, by podróżować i cieszyć się życiem. Czasem to praca serwisowa, czasem inne sprawy, które pozwalają mi utrzymywać mojego sprzęta.
Wziął głębszy oddech i wyciągnął rękę, jakby chciał sprawdzić, czy dasz mu się poprowadzić.
— Ale najważniejszym interesem dzisiaj jest zdobycie Twojej uwagi. I muszę przyznać, że idzie mi całkiem dobrze, prawda?
Wyciągam powoli rękę, obserwując go badawczo.
— Zdobywać? Co dokładnie, lub może kogo?
Zapytałam podejrzliwie.
Adam uśmiechnął się szeroko i pewnie ujął Twoją dłoń. Jego skóra była ciepła i szorstka.
— Wszystko, co dostaniesz od życia, zasługuje na walkę. A ja nie lubię odpuszczać tego, co wydaje mi się wyjątkowe.
Wyraźnie miał na myśli Ciebie.
— Może i nie wiem jeszcze dokładnie, kogo... ale czuję, że zbliżam się do czegoś, czego nie chcę stracić z oczu.
Zaciągnął Cię odrobinę bliżej siebie, choć nie puszczał Twojej ręki.
— Chodźmy, bo zaraz zrobi się ciemno, a nie chciałbym, żebym zgubił taką ciekawą rozmówczynię jak Ty.
— Ja, ciekawa? To się chyba jeszcze okaże?
Jednak puszczam dłoń, widząc jego pewność siebie.
— Wyzwanie przyjęte!
Adam uśmiechnął się, patrząc na miejsce, w którym przed chwilą trzymał Twoją dłoń, a potem znowu na Ciebie.
— Lubię ten rodzaj niepewności. Sprawia, że wszystko smakuje lepiej.
Wytoczył się z miejsca, zmuszając Cię do ruszania w stronę alejki, którą wskazał wcześniej.
— Skoro tak bardzo chcesz mnie sprawdzić... to chodźmy. Pokażesz mi, czy rzeczywiście jesteś aż tak nieprzewidywalna, jak się wydaje.
— Jestem dla Ciebie wyzwaniem? Kolejnym na Twej drodze?
Zapytałam podejrzliwie i z irytacją w głosie.
Adam na moment zwolnił i spojrzał na Ciebie z intrygą, jakby Twoje słowa zapadły mu głęboko w myśl.
— Wyzwaniem? Być może.
Mruknął, mrużąc oczy w niknącym słońcu.
— Ale nie kolejnym. Na razie brakuje mi kogokolwiek, kto byłby w stanie rzucić mi takie wyzwanie jak Ty.
Przystanął przy barierce, skąd roztaczał się ładny widok na okolicę.
— A co do Twojego bycia 'na drodze'... ja nie traktuję ludzi jak przystanków. Jeśli ktoś staje na mojej drodze i sprawia, że chcę zwolnić... to znaczy, że warto przy nim zostać.
— Myślisz, że przy mnie warto? Że będę Twoją Ewą?
Zapytałam z lekką ironią.
Adam uniósł brwi, zaskoczony Twoim nagłym odniesieniem do Biblii. Spojrzał na Ciebie uważnie, a w jego oczach pojawiła się iskra podziwu zmieszanego z pokorą.
— Ewą? Wiesz, ludzie czasem szukają raju, a ja..."
Zrobił krok w stronę Ciebie, tak blisko, że czułaś ciepło płynące z jego ciała.
— Ja wolałbym naszą własną, nieodkrytą krainę. Bez zasad i bez upadku.
Uśmiechnął się półgębkiem, a jego głos stał się niższy.
— Warto? Jeszcze nie wiem, czy jesteś moją Ewą... ale czuję, że przy Tobie mógłbym zapomnieć o całym świecie.
— Znasz mnie zaledwie chwilę, w sumie to raczej mnie nie znasz, a już masz takie założenia?
Adam uśmiechnął się kącikiem ust i skinął głową, przyznając Ci rację.
— Masz absolutną rację, to moje niebezpieczne założenia.
Zrobił mały krok w tył, żeby dać Ci trochę przestrzeni, ale nie przestał na Ciebie patrzeć.
— Znam Cię może tylko tyle, że masz błyskotliwy język i potrafisz mnie nieźle zaskoczyć.
Zamilkł na moment, jakby szukał odpowiednich słów.
— Nie lubię składać deklaracji bez powodu, ale kiedy kogoś spotykam i czuję... no wiesz... takie mrowienie pod skórą, to wydaje mi się, że fundamenty pod coś ważnego już są. Czy to wystarczy, żebyś nie uznała mnie za zbyt pewnego siebie chama?"
— Pewny siebie jesteś, ale czy cham? Tego jeszcze nie wiem.
Powiedziałam z kokieterią w uśmiechu.
— To musisz mnie sprawdzić, prawda?
Odbił piłeczkę, nie dając się wyprowadzić z równowagi.
— No i skoro ten uśmiech jest tak kokieterii pełen, to muszę założyć, że wcale nie boisz się mojego towarzystwa.
Adam uśmiechnął się szeroko, czując, jak napięcie między wami przekształca się w coś jeszcze ciekawszego.
— Więc skoro chcesz sprawdzać, czy jestem chamem... może zacznijmy od najprostszej rzeczy?
Wskazał ręką na drogę w stronę centrum miejscowości.
— Podejdźmy do tej małej cukierni obok, o której mówiłaś, że ją znasz. Twoja kolej, żeby mi pokazać, w jakim świecie żyjesz.
— Nie przypominam sobie żebym mówiła coś takiego… A może Ty pokażesz pierwszy?
Spytałam nieco rozdrażniona jego próbą manipulacji.
Adam parsknął krótkim, radosnym śmiechem, kręcąc głową z niedowierzaniem.
— Masz rację, najwyraźniej za bardzo zapragnąłem tej cukierni. Albo po prostu Twoja pewność siebie sprawia, że zaczynam widzieć rzeczy, których nie ma.
Zrobił krok w Twoją stronę, a jego głos stał się bardziej miękki.
— Ale skoro chcesz, żebym to ja zaczął...
Zatrzymał się i powolnym, zdecydowanym ruchem wskazał na małą, przytulną knajpkę z tarasem, która znajdowała się po przeciwnej stronie ulicy.
— Tam. Mała kawiarenka, która wygląda, jakby czas się tam zatrzymał. Jeśli nie przeszkadza Ci to, że to ja wybieram miejsce, to chodźmy tam. Chcę zobaczyć, jak pijesz kawę.
— Nie to miałam na myśli…
Ściszam głos, prawie na szept.
— Myślałam, że pokażesz mi w jakim Ty świecie żyjesz?
Adam poczuł, jak tętno przyspiesza mu pod skórą, słysząc ten szept. Przyciągnęła go do Ciebie ta bliskość i sposób, w jaki zniżyłaś głos.
— Mój świat…
Powtórzył cicho, rzucając Ci spojrzenie pełne głębi.
— To świat niepewności, prędkości i cienia. Świat, w którym rzadko kto wie, co przyniesie jutro."
Zbliżył się do Ciebie jeszcze bardziej, tak że poczułaś jego oddech na swojej twarzy.
— Jeśli chcesz naprawdę zobaczyć mój świat, to musisz ufać mi na słowo... a być może pewnego dnia kiedyś, pozwolisz mi zabrać Cię na mój motor i po prostu będziemy pędzić przed siebie. Bez celu.
Uśmiechnął się nieco zuchwale.
— Ale nie chcę, żeby to była Twoja pierwsza lekcja o tym, jak jest niebezpiecznie. Zostańmy najpierw w tym Twoim bezpiecznym świecie...
— Moim bezpiecznym świecie? Dobre sobie…
Śmieje się i kręcę głową.
— Ojj biedaczku, to że nie jeżdżę na motorze nie znaczy, że moje życie jest nudne. Ale dobrze, niech będzie, skoro ta knajpka Ci się podoba, to choćmy, znudziło mnie już to chodzenie w kółko.
Spróbuje złapać go znów za rękę... Czy pozwoli?
Adam uśmiechnął się szeroko na widok Twojego śmiechu. Nie tylko nie odsunął się, ale z satysfakcją, gdy Twoja dłoń szukała jego, lecz tym razem to on ujął Twoją rękę i splotł swoje palce z Twoimi.
— Nudne? O, nie wątpię, że potrafisz urządzić niezły chaos w swoim świecie…
Mruknął z nutką rozbawienia.
— Ale skoro już wiesz, że moje współczucie dla Ciebie jest bezpodstawne, to chodźmy.
Prowadził Cię pewnym krokiem w stronę małej kawiarenki, nie puszczając Twojej dłoni ani na moment.
— W takim razie pokazuj mi te swoje niespodzianki, kiedy już usiądziemy przy stoliku. Jestem cały niecierpliwy.
— Niespodzianki?
Zapytałam zaskoczona.
— Tak, niespodzianki…
Adam mrugnął do Ciebie, kiedy przekraczaliście próg kawiarni. W środku pachniało świeżo mieloną kawą i cynamonem, a cichy jazz wypełniał przestrzeń.
— A przynajmniej mam nadzieję, że będziesz miała ich dla mnie sporo.
Znalazł wolny stolik w kącie, z dala od głównego ciągu przechodniów, żeby mieć trochę więcej prywatności. Przesunął krzesło dla Ciebie, z uśmiechem czekając, aż usiądziesz, zanim sam usiadł naprzeciwko Ciebie, nie przestając na moment wpatrywać się w Twoją twarz.
— Więc... co zamawiamy na początek?
— Coś mówiłeś o kawie…
Powiedziałam spokojnie.
— Zaczynam mieć wrażenie, że czytasz w moich myślach.
Adam uśmiechnął się, opierając łokcie o stolik.
— W takim razie... kawa dla mojej towarzyszki i coś mocnego dla mnie, jeśli pozwoli na to serwisantka.
Podniósł rękę, by przywołać kelnerkę. Gdy ta podeszła, on spojrzał na Ciebie.
— Co Ty na to? Kawa, czy może jednak chcesz spróbować czegoś bardziej... odważnego, żebyśmy pasowali do siebie jeszcze lepiej?
— Jak to coś mocniejszego? Przecież będziesz za chwilę wsiadał na motor.
Mocno oburzyłam się.
— Chyba nie chcesz powiedzieć, że wsiądziesz na niego po alkoholu?
Adam uśmiechnął się szeroko, tym razem wyraźnie zaintrygowany Twoim oburzeniem. Widział, że naprawdę przejmujesz się jego bezpieczeństwem, a to trafiło prosto w jego serce.
— Spokojnie, nie jestem szaleńcem.
Zniżył głos, śmiejąc się cicho.
— Chodziło mi o mocną kawę, taką, która stawia na nogi lepiej niż cokolwiek innego.
Mrugnął do Ciebie porozumiewawczo, uspokajając Cię.
— Ale doceniam to, że tak o mnie dbasz. Muszę przyznać, że to bardzo... urocze.
Popatrzył na kelnerkę.
— Dla naszej damy czarna kawa, mocna. A dla mnie to samo.
— Chwila, czemu decydujesz za mnie?
Spytałam szybko nieco oburzona.
Adam poczuł lekkie ukłucie wstydu i lekko się uśmiechnął, przyznając Ci rację.
— Masz rację. Wybacz, to był nawyk, a nie chęć kontrolowania Ciebie.
Zniżył głos, a w jego spojrzeniu pojawił się cień uległości wobec Twojej stanowczości.
— Pokaż mi, jak lubisz, żeby zamawiać...
Skinął na kelnerkę, nie odrywając wzroku od Twoich oczu.
— Proszę Pani, moja towarzyszka sama wybierze to, na co ma ochotę.
Spojrzał na Ciebie z nadzieją.
— Więc? Co wybierasz?
Zmieszałam się nieco, bo nie chciałam żeby to zabrzmiało tak niegrzecznie.
— Nie jestem wytrawnym kawoszem, poproszę delikatne latte.
Powiedziałam nieco łagodniejszym i spokojniejszym tonem.
— Zatem, dla pani latte, prosimy.
Adam nakierował uwagę kelnerki na Ciebie, a potem wrócił do Twoich oczu, uśmiechając się ciepło.
— Delikatne latte... brzmi to tak niewinnie, jak i Ty.
Zaczął bawić się palcami na blacie stołu, czując, że atmosfera między wami stała się bardziej swobodna, mimo Twojego lekkiego zawstydzenia.
— Dla mnie to samo co dla niej, tylko z odrobiną więcej kofeiny, jeśli to możliwe.
Kiedy kelnerka odeszła, pochylił się ku Tobie, chcąc wejść w Twoją prywatną przestrzeń.
— A skoro już po tych formalnościach... to powiedz mi, czy zawsze tak o mnie dbasz, nawet jeśli ledwo co się znamy?
— Przepraszam za moją reakcję. Nie chciałam tak chamsko się do Ciebie odezwać. A co do dbania, to nie w tym rzecz, po prostu nie wyobrażam sobie żebyś jeździł po alkoholu mając na uwadze, że możesz zrobić krzywdę nie tylko sobie.
Powiedziałam dość formalnie.
Adam uśmiechnął się szczerze i wyciągnął dłoń na stół, zapraszając Cię do jej dotknięcia.
— Nie masz za co przepraszać. Twoja szczerość jest o wiele lepsza niż uprzejme kłamstwa.
Mrugnął do Ciebie.
— A co do dbania... dobrze wiedzieć, że ktoś już teraz martwi się o moje życie. To... bardzo miłe uczucie, wiedzieć, że nie jestem w tym wszystkim zupełnie sam.
Zamilkł na moment, patrząc na Ciebie w sposób, który mówił znacznie więcej niż słowa.
— I masz rację, że w moim świecie czasem niebezpieczeństwo czai się za rogiem. Ale dzięki takim osobom jak Ty, to zagrożenie wydaje się o wiele mniej istotne.
— Co? Jak to? Jakie niebezpieczeństwo?
Zapytałam z niedowierzaniem.
Adam ledwo zauważył Twoją reakcję, bo zbytnio był skupiony na tym, jak Twoje oczy błyszczą w świetle lamp kawiarni.
— Nic wielkiego, nie bój się. Chodzi tylko o pośpiech, o to, że na drodze ludzie myślą tylko o sobie, zamiast o innych…
Zniżył głos, widząc Twoje zaniepokojenie.
— Spokojnie, rozmawiamy o abstrakcjach, nie o czymś, co ma Cię teraz stresować.
Zanim zdążył coś jeszcze dodać, do Waszego stolika podeszła kelnerka z tacą.
— Wasza kawa, proszę bardzo.
Postawiła przed Wami naczynia.
— Czy podać coś jeszcze na początek?"
Dotknęłam jego dłoń delikatnie i zapytałam.
— Coś jeszcze chcesz?
Adam uśmiechnął się, kiedy poczuł Twój dotyk. Nie próbował jej zabrać, tylko pewnie odwrócił dłoń, żeby mógł spleść palce z Twoimi jeszcze mocniej.
— Dziękuję, to wszystko wystarczy.
Odpowiedział kelnerce, po czym wrócił wzrokiem do Ciebie.
— Zanim weźmiemy pierwszy łyk... chcę Ci tylko powiedzieć, że ten gest, który właśnie zrobiłaś... to najlepszy 'dodatek' do tej kawy, jaki mogłem sobie wymarzyć.
Kelnerka odeszła, a on powoli podniósł swoją filiżankę, nie przestając na Ciebie patrzeć.
— To co, zanim nas rozgrzeje ta kofeina... powiedz mi, czego tak naprawdę szukasz w ludziach?
Zawstydził mnie nieco ten jego tekst o moim złapaniu za go rękę.
— Ciekawe pytanie Adamie... W sumie chyba nigdy tak do końca się nad tym nie zastanawiałam.
Adam uśmiechnął się czule na Twój wstydliwy uśmiech i lekkie zawstydzenie.
— Więc musisz zacząć się zastanawiać. To jedna z najważniejszych lekcji życia.
Wypił łyk gorącej kawy, która zdążyła już nieco przestygnąć.
— Często robimy rzeczy na autopilocie, nie wiedząc, czy to, co nas otacza, naprawdę ma znaczenie.
Zamilkł, przyglądając Ci się uważnie.
— Skoro nigdy nie myślałaś o tym głęboko, to może... uznajmy, że jesteśmy oboje na początku tej podróży. I to w najlepszym możliwym sensie.
Wskazał wzrokiem na Twoją filiżankę.
— Zacznij od kawy, zanim stanie się lodowata. Powoli, bez pośpiechu.
Musiałam puścić jego ciepłą dłoń, aby podnieść filiżankę i ostrożnie wzięłam kilka łyków kawy.
— Dziękuję, że o mnie pamiętasz…
Powiedziałam z lekkim uśmiechem, wzrokiem wskazując kawę.
— A ty czego szukasz w ludziach?
Adam z uśmiechem patrzył na Ciebie, zauważając ten subtelny gest. Cieszył się, że tym razem tak bardzo nie byłaś nieśmiała.
— W ludziach?
Zamilkł na moment, patrząc na ciemny płyn w swojej filiżance.
— Szukam prawdziwości. To, co uchodzi za maski, bardzo mnie męczy. Chcę ludzi, którzy nie boją się być sobą, nawet jeśli to oznacza bycie słabym albo dziwnym.
Podniósł wzrok i spojrzał na Ciebie z nową energią.
— Szukam kogoś, kto nie będzie mnie oceniał po moim motocyklu czy tym, jak szybko jadę, ale po tym, jakim jestem człowiekiem.
Zrobił małą pauzę, a jego wzrok stał się łagodniejszy.
— Z Ciebie bije taka... szczera energia, że chyba właśnie znalazłem to, czego szukałem.
Z zakłopotaniem odłożyłam filiżankę od ust.
— A ja chyba właśnie to zrobiłam, oceniłam Cię po motocyklu, a jeszcze jak wspomniałeś o czymś mocniejszym i pomyślałam, że mówisz o alkoholu to teraz mi wstyd.
Adam rozbawiony rozłożył ręce w geście obronnym, uśmiechając się szeroko.
— Nie rób sobie wyrzutów. Byłaś po prostu rozważna, a to wcale nie jest grzechem.
Mrugnął do Ciebie, chcąc rozładować Twój wstyd.
— A co do motocykla... to był tylko pierwszy krok Twojej oceny. Teraz masz już za sobą kawę, rozmowę i mój upór. To znacznie lepsza baza do wydawania wyroków.
Zauważył jednak, że nadal czujesz lekkie zakłopotanie, więc zmienił ton na nieco cieplejszy.
— Dla mnie to nie była ocena, tylko przejaw Twojej troski. A to, co naprawdę liczy się w tym całym 'ocenianiu', to to, jak ktoś na drugiego patrzy. I Ty patrzyłaś na mnie tak, że nie miałem ochoty za bardzo prostować swoich racji.
— Upór?
Zapytałam z zaciekawieniem.
— Mimo to przepraszam, pierwsza myśl po tym, jak się zatrzymałeś obok mnie była jednak dość stereotypowa.
— "Upór? Tak, potrafię być nieugięty, kiedy widzę coś, co warto zdobyć.
Adam uśmiechnął się z dumną lekkością, nie chcąc tego przyznać zbyt wprost, ale cieszył się, że go zauważyłaś.
— A co do Twoich stereotypów…
Pochylił się nad stołem, obniżając głos do intymnego szeptu.
— Spokojnie. Miałaś prawo pomyśleć, że jestem tylko kolejnym gościem z motocyklem, który szuka emocji. Ale zobacz…
Wskazał na siebie i na Ciebie.
— Nadal tu siedzę i wcale nie próbuję niczego udawać.
Zauważył jednak, że coś w Twoim głosie brzmiało poważniej, gdy wspominałaś o stereotypach.
— Nawet jeśli to prawda, to przynajmniej sprawiło, że w ogóle do Ciebie zagadałem, nie?
Ożywiłam się nieco i zapytałam z zaciekawieniem.
— No właśnie... Dlaczego ja? Przeciętnie wyglądająca osoba z tłumu?
Adam nawet na moment nie wahał się z odpowiedzią, a w jego spojrzeniu pojawiła się niemal bolesna szczerość.
— Przeciętna? Nie masz pojęcia, jak bardzo się mylisz.
Odparł, mocniej zaciskając dłoń na filiżance.
— W tłumie ludzie stają się tłem, jakby byli nieostrzy, rozmazani. Ty byłaś jak jedyny jasny punkt, na który moje oko od razu padło.
Westchnął cicho, jakby próbował odnaleźć odpowiednie słowa, by nie brzmieć zbyt poetycko, a jednocześnie oddać prawdę.
— Nawet jeśli nie zauważyłaś siebie tak, jak ja Cię zauważyłem... to dla mnie był to jeden z najciekawszych momentów dzisiejszego dnia. Nie myliłam się, mówiąc o Twojej energii.
Lekko zmieszana, ale dalej dociekliwa, pytałam dalej.
— Jasny punkt? Nie rozumiem co Cię tak tknęło, że akurat na tym przystanku, przy którym się zatrzymałeś, zagadałeś właśnie do mnie?
Adam usiadł wyżej, a w jego oczach błysnęła iskra satysfakcji, że udało mu się skłonić Cię do tak głębokich pytań.
— To proste. Bo to nie była tylko Twoja twarz, choć była niesamowita.
Zrobił gest dłonią, jakby starał się opisać powietrze wokół Ciebie.
— Stałaś tam z takim spokojem, a zarazem taką... lekkością, że od razu poczułem chęć, żeby sprawdzić, co kryje się pod tym spokojem.
Zniżył głos, a w jego spojrzeniu pojawiło się coś niemal wyznawczego.
— Zdarza mi się czasem zatrzymać, żeby odetchnąć, ale gdybym wtedy nie spojrzał dokładnie w tamtą stronę... mógłbym przegapić coś, co zmieniło mój cały dzień. Nie wiem, czy to przeznaczenie, czy czysty przypadek, ale na pewno nie żałuję żadnej sekundy tej decyzji.
— Spokojem... Dobre... A zupełnie inny dzień dziś miałam, a Twoje ,,cześć” zupełnie wyrwało mnie z natłoku myśli w głowie, a zaskoczenie, że ktoś taki jak Ty do mnie zagadał, zupełnie wypędziło z głowy problemy dzisiejszego dnia w pracy.
— W takim razie mój plan wszedł w życie lepiej, niż przypuszczałem.
Adam uśmiechnął się cieplej, widząc, że jego obecność rzeczywiście zrobiła na Tobie wrażenie.
— Skoro udało mi się wygrać starcie z Twoimi problemami w pracy, to znaczy, że zrobiłem coś naprawdę dobrego dzisiaj.
Przesunął palcem po krawędzi filiżanki, nie spuszczając z Ciebie wzroku.
— Skoro te myśli uciekły, to może skupmy się teraz wyłącznie na tym, co dzieje się tu i teraz? Bez pracy, bez stresu i bez zbędnej powagi.
Podniósł na Ciebie wzrok, a jego głos stał się nieco niższy, niemal kojący.
— Chcę być dla Ciebie tym jedynym powodem, dla którego dzisiaj Twoja twarz, tak pięknie się uśmiecha.
Mam mu wierzyć? A może mówi, tylko dokładnie to, co chce usłyszeć? pomyślałam…
— Chyba nadal nie rozumiesz… Żadna ze mnie miss Polonia, a tu ktoś z takim ciałem, zagaduje do mnie… Nadal mi się wydaje, że to nierealne, że tu jestem z Tobą, a Ty nawet nie wiesz jak mam na imię... I czy to, nie powinno mnie utwierdzić w tym, że jesteś tu na chwilę i przez przypadek?
Adam westchnął cicho, patrząc na Ciebie z mieszanką rozbawienia i irytacji na Twoją skromność.
— Możesz nie być Miss Polonia, bo to nie ma żadnego znaczenia. Piękno fizyczne to tylko opakowanie, a ja tutaj nie szukam tylko ładnej twarzy.
Zrobił pauzę, a jego głos nabrał powagi.
— A jeśli chodzi o imię...
Ujął Twoją dłoń i delikatnie musnął kciukiem Twój palec.
— Mogę nie znać Twojego imienia, ale to nie znaczy, że nie chciałbym go znać najbardziej na świecie. I wcale nie jestem tu na chwilę przez przypadek. Skoro przyciągnęłaś moją uwagę tak mocno, to nie wypuszczę Cię tak łatwo.
Zauważył Twoją nieufność i postanowił rzucić Ci wyzwanie.
— A skoro chcesz sprawdzić, czy to nie jest sen... powiedz mi swoje imię. Pokaż mi, że to, co tu mamy, jest prawdziwe.
— Opakowanie? Ale nie powiesz mi chyba, że opakowanie to czasami połowa chemii między ludźmi?
Adam uśmiechnął się, poprawiając pozycję przy stoliku. Twoja pointa dotknęła jakiejś struny w jego sercu.
— Masz rację, opakowanie buduje zainteresowanie…
Zauważył, przyglądając się Twojej twarzy.
— Ale to co jest w środku... chemia, pasja, wspólne spojrzenia... to jest to, co sprawia, że chce się to opakowanie otwierać w nieskończoność.
Nachylił się jeszcze bliżej, niemal stykając się czubkiem nosa z Twoim.
— Ale dopóki nie poznasz tego, co jest w środku, trudno o prawdziwą chemię, nie uważasz? Więc... wciąż czekam. Jak masz na imię?
— Już sama nie wiem co mam uważać…
Zakłopotana, zdezorientowana, może i lekko zirytowana, nie pewna siebie, odpowiedziałam, po dłuższej pauzie.
— Karolina, dla niektórych Karola.
— Karolina.
Wypowiedział Twoje imię powoli, niemal ze smakiem, jakby smakował najlepszą kawę.
— Piękne imię. I choć te wszystkie Karolki czy Karole mogą brzmieć zabawnie, dla mnie brzmisz po prostu... idealnie.
Zauważył Twoje zakłopotanie i lekką irytację, co sprawiło, że poczuł jeszcze większą potrzebę, by Cię uspokoić.
— Nie musisz niczego uważać, Karolina. Po prostu bądź.
Uśmiechnął się łagodnie, nie odrywając od Ciebie wzroku.
— I pozwól mi być kim jestem, bez tych wszystkich 'ale' i 'jednak'. Czy to zbyt wygórowane żądanie?
Nie wiem co myśleć… Przystojny motocyklista, ciało adonisa, twarz Apollo, chce popijać zimną już kawę w towarzystwie 95 kilogramowej osoby, która psychicznie stara się być pewna siebie, a fizycznie wygląda na ostatnią ofiarę.
Adam, mimo że nie słyszał Twoich myśli, odczytał w Twoim wzroku cały ten wewnętrzny chaos. Skłonił głowę w bok, z uśmiechem, który był teraz bardziej miękki i zrozumiały.
— Widzę to w Twoich oczach, Karolino.
Powiedział cicho.
— To ciągłe analizowanie, sprawdzanie, czy nie popełniasz błędu, czy nie jesteś w złym miejscu.
Ujął Twoją dłoń i przycisnął ją do swoich ust, całując Twoje kostki.
— Wiesz, co jest z Tobą nie tak? To, że próbujesz znaleźć w tym wszystkim jakąś nielogiczność. A chemia i... to, co czuję, patrząc na Ciebie... są absolutnie nielogiczne.
Mrugnął do Ciebie, próbując rozproszyć Twoją powagę.
— Poza tym, nikt nie powiedział, że te dziewięćdziesiąt pięć kilogramów nie może być fascynujące...
Wzdrygnęłam się, gdy jego usta dotknęły mojej dłoni... Zabrałam ją... O nie... Nie, nie, nie... Dotyk jego ust zbyt mocno na mnie podziałał.
Adam poczuł gwałtowność Twojego ruchu, gdy gwałtownie cofnęłaś rękę. Wyraźnie zobaczył ten wstrząs i to, że Twoje ciało zareagowało inaczej niż Twoje oczy. Zrozumiał, że dotyk wywołał u Ciebie silne emocje – być może lęk, a może coś znacznie bardziej obezwładniającego.
Zamilkł na chwilę, pozwalając Ci odzyskać oddech, i nie próbował ponownie chwycić Twojej dłoni, żebyś nie poczuła się osaczona.
— Przepraszam…
Powiedział cicho, a w jego głosie nie było ani grama złośliwości, jedynie szczery żal.
— Zbyt szybko? Nie chciałbym Cię przestraszyć, Karolino. To byłaby straszna strata.
Zauważył, jak mrużysz oczy, i wiedział, że Twoja pewność siebie znów ucieka.
— Daj mi szansę naprawić ten błąd... Ale tym razem będę bardziej... delikatny.
Nie wiem co robić, nie wiem... Tylko musnął ustami moja dłoń, a ja mam ochotę rzucić się na niego żeby sprawdzić jak smakują... Albo żeby to one muskaly też innye miejsca mojego ciała... O nie... Muszę się uspokoić... Co on mi zrobił z głową, nawet nie wiem co mam odpowiedzieć…
— Nie wiem czy nie powinnyśmy już iść, bo zrobiło się późno…
Adam zrozumiał, że Twoja nagła chęć zakończenia spotkania nie wynika z braku zainteresowania, ale z tego, że przeszedł granicę, której się nie spodziewałaś. Widział, jak walczysz ze swoimi myślami i jak bardzo próbujesz zachować dystans.
— Późno?
Powtórzył z nutką rozbawienia, choć głos pozostał kojący.
— Zegar tyka, a kawa wystygła, to prawda. Ale dla mnie czas płynie inaczej, kiedy rozmawiam z Tobą.
Zauważył, jak bardzo jesteś rozkojarzona i jak mocno starasz się trzymać fason. Nie chciał na Ciebie naciskać, wiedząc, że musisz odzyskać grunt pod nogami.
— Nie chcę Cię zmuszać do bycia ze mną dłużej, niż Ty chcesz... Ale może chociaż odstawimy te kawki i pójdziemy na krótki spacer? Tak, żebyśmy mogli spokojniej... przemyśleć to wszystko?
To jakiś sen... Taki facet... Takie ciało... Mam ochotę ściągnąć z niego to obcisłe motocyklowe ubranie i dotykać jego umięśnionej klatki piersiowej, a może powiedzieć mu to wszystko wprost i niech się dzieje wola nieba?
Adam poczuł, że Twoja odpowiedź brzmiała jak desperacka próba ucieczki, choć w Twoich oczach wciąż widział ten walkę wewnętrzną. Przesunął dłońmi po stole, starając się nie wydawać zbytnio pośpiechu, a jednak całe jego ciało aż rwało się do Ciebie.
— Wiesz, Karolino…
Zaczął łagodnie, obserwując każdy Twój mikro-gest.
— Jeśli czujesz, że dzisiejszy wieczór jest już dla Ciebie zbyt intensywny, to rozumiem to doskonale.
Zaparło mu dech w piersiach na moment, kiedy błądziliście wzrokiem po sobie, i nie był pewien, czy to Ty go tak obserwujesz, czy on próbuje przeniknąć Twoje myśli.
— Ale jeśli tylko dasz mi znak, że chcesz jeszcze zostać... nie odpuszczę tak łatwo. Tak jak mówiłem: raz już się zdecydowałem, że będę Cię chciał uwieść.
“Uwieść? No i czar prysł... Czyli jednak jestem kolejna zdobyczą? No trudno.” - pomyślałam.
— Chyba na dziś mi wystarczy.
Adam poczuł, jak jego uśmiech nieco blednie pod Twoim szpilnym komentarzem. Przez ułamek sekundy w jego oczach pojawił się żal, bo poczuł, że właśnie przez jedno niewłaściwe słowo postawił między wami mur.
— Zdobycz?
Powtórzył cicho, a jego głos stał się surowy.
— Karolino, myślisz, że podchodzę do Ciebie jak do trofeum, które tylko trzeba odebrać?
Zatrzymał się, widząc, że chcesz już wstać, i choć czuł ogromne rozczarowanie, nie chciał wywierać na Ciebie presji.
— Jeśli chcesz wrócić do domu... to oczywiście, że masz do tego prawo.
Wstał powoli wraz z Tobą, chwytając swoją kurtkę.
— Ale nie myśl sobie, że to, co czuję, jest tylko grą. To dla mnie zbyt mało, żeby marnować czas na kogoś, kto byłby dla mnie tylko kolejna zabawką.
“Chyba go uraziłam... Ale cóż... Muszę to wszystko przemyśleć co tu się dziś wydarzyło” - pomyślałam wstając od stolika.
— Chyba muszę po prostu przemyśleć to wszystko, co się tu dziś wydarzyło.
Adam spojrzał na Ciebie z poważną miną, dostrzegając, że naprawdę potrzebujesz teraz przestrzeni.
— Więc to zrób. Przemyśl to.
Zabrał kurtkę, a jego głos brzmiał niemal melancholijnie.
— Chcę, żebyś kiedykolwiek chciała ze mną rozmawiać z wyboru, a nie pod wpływem impulsu.
Ruszył w stronę wyjścia, ale zatrzymał się na chwilę przy drzwiach, by spojrzeć na Ciebie przez ramię.
— Zostawię Ci mój numer. Na wypadek, gdyby te przemyślenia okazały się... korzystne.
Wyszedł, a Ty usłyszałaś tylko dźwięk silnika jego motocykla.
Wybiegłam za nim żeby go zatrzymać…