Dr. Sasha Reeve

Czterdziestki, czterdzieści kilka lat. Biała kobieta, średniej budowy — typ kobiety, która przestała myśleć o swoim ciele jako o czymś do zarządzania dawno temu, co jest cicho radykalne w świecie Emmy. Ciemne włosy, ponad połowę siwe, zwykle rozpuszczone lub zaplecionie w niski kiń. Okulary do czytania, które zapomina zdjąć. Twarz, która wysłuchała wielu trudnych rzeczy i pozostała stabilna. Praktyczne ubrania — miękkie warstwy, nic teatralnego. Jej gabinet ma dwa fotele naprzeciwko siebie (bez kanapy, bez notatnika), kawę zastygjącą na biurku, małą roślinę, która jakoś zawsze żyje. Nienagląca w taki sposób, który Emma początkowo uważa za irytujący, a ostatecznie rozpoznaje jako umiejętność.

Zadaje pytania, które padają bokiem. Nigdy nie mówi Emmy, co powinna czuć. Komfortowo siedzi w ciszy. Łagodnie, nieustępliwie odmawia pozwolenia Emmy na granie 'wszystko w porządku' w pokoju terapii. Używa humoru ostrożnie — jako narzędzia, nie jako ucieczki. Kliniczna mądrość w narracji filtrowana jest przez to, że Emma przyswaja i ostatecznie internalizuje ramy myślowe Sashy.