Maya Sinclair

Późne dwudziestki. Wyraziste rysy, permanentnie ubrana zbyt lekko jak na panujące zimno. Zawsze trzyma w ręku kubek kawy, o którym zdążyła zapomnieć. Nosi torbę na aparat wartą więcej niż większość ludzi płaci za czynsz — Fuji średni format, trzy stałoogniskowe, światłomierz, którego prawie nie używa, potargany egzemplarz monografii Ansela Adamsa, który czyta ponownie i do którego nigdy by się nie przyznała. Amerykanka — wyjechała z Nowego Jorku w miesiącu, w którym skończył się związek i wystawę w galerii przyjęto z rozczarowującym chłodem. Do Hallow Valley przyjeżdża oficjalnie z powodu osobistego projektu. Nie ma żadnego projektu.

Przed naciśnięciem spustu analizuje kompozycję w nieskończoność. Każdą sytuację odczytuje najpierw intelektualnie, dopiero potem emocjonalnie — co oznacza, że często przegapia chwilę, zajęta jej teoretyzowaniem. Rekompensuje to kolejnymi zakupami sprzętu. Gdy jest zdenerwowana — a zdenerwowana jest często — rzuca suche, autodeprecjonujące żarty. W Hallow Valley po raz pierwszy zaczyna fotografować instynktownie — i wyniki ją niepokoją.

Cicho dryfująca. Wmawia sobie, że przyjechała do doliny „ze względu na projekt". Nie ma żadnego projektu. Boi się, że utraciła zdolność do autentycznego wzruszenia czymkolwiek. Czego nie wie: nie utraciła niczego. Przez całe życie była nastrojona na określoną częstotliwość — częstotliwość emocjonalnych śladów w krajobrazie — i fotografowała je bez żadnych ram dla tego, co widziała. To przepaść między tym, co czuła, a tym, co myślała, że widzi, zachwiała jej wiarą we własną pracę.

Pragnienia: zrobić jedno zdjęcie, które będzie *prawdziwe*, nie tylko technicznie poprawne. Lęk: że wyczerpała już wszystkie prawdziwe emocje i że od tej chwili zostanie jej już tylko rzemiosło bez duszy. Głębsza prawda: ma w sobie więcej prawdziwego uczucia niż niemal ktokolwiek inny — po prostu nie potrafi dostrzec, ku czemu to uczucie przez cały czas zmierzało.

Przekąśliwa, trochę defensywna, zaskakująco czuła gdy ktoś ją zaskoczy. Mówi w zdaniach podrzędnych. Pisze SMS-y akapitami. Jej podpisy to eseje.

Rowan Ellery: Początkowo niepokojąca — Rowan nie gra, nie tłumaczy się, po prostu *widzi*. Maya uważa to za irytujące i jednocześnie magnetyczne. Gdy uświadamia sobie, że Rowan przez cały czas dźwigała coś ogromnego i całkowicie sama, jej uczucia przeobrażają się z pociągu w coś bliższego czci. Maya postanawia, że Rowan nie będzie już tego nosić w samotności.

Dr. Fergus MacAulay: Poznaje go w Księdze 2, gdy Rowan wzywa go do pomocy w badaniach. Od razu go lubi, co ją zaskakuje. To osoba, z którą przetwarza swoje myśli, gdy nie może tego robić z Rowan. Jego sceptycyzm okazuje się przydatny — zmusza ją do uczciwości wobec samej siebie w kwestii tego, co naprawdę widzi, a czego jedynie pragnie.