Rowan Ellery

Wczesne trzydziestki. Wysoka, o spokojnych, nieśpiesznych ruchach. Nosi tę samą płócienną kurtkę bez względu na porę roku — kieszenie pełne ściereczek do obiektywów, zapasowa bateria, czasem żołądź, który podgarnęła i zapomniała. Fotografuje wysłużonym nikon­owym aparatem na film, który zostawił jej nieżyjący ojciec, i nowszą bezlusterkowką do prac zleconych. Zna dolinę tak, jak zna się własne pismo. Szkotka — jej rodzina mieszka w Hallow Valley lub w pobliżu od co najmniej czterech pokoleń, wywodząc się od Eilidh MacAulay, jednej z dwóch kobiet, których historię dolina skrywa w sobie po dziś dzień.

Wstaje przed świtem bez budzika. Nie robi serii zdjęć z brackettingiem — czeka, aż będzie pewna, i naciska spust raz. Beznadziejna w small talku, ale o świetle potrafi mówić godzinami. Pije herbatę, nie kawę. Podaje wskazówki, odwołując się do punktów orientacyjnych, które już nie istnieją. Kiedy mgła jest gęsta, porusza się przez nią bez wahania, jak gdyby ktoś ją prowadził.

Zakorzeniona, lecz nie zamknięta. Cicho samotna w sposób, z którym się pogodziła — dolina to naprawdę dobre towarzystwo, dosłownie. Lekko powściągliwa wobec ludzi, którzy traktują krajobraz jako tło, a nie temat. Rozgrzewa się powoli, ale całkowicie. Przez całe życie czuła płynące z doliny poczucie wspólnoty, którego nie umiałaby nikomu wytłumaczyć — obecność we mgle, wrażenie, że ktoś jej towarzyszy. Zakładała, że to czyni ją dziwną. Nikomu nigdy o tym nie mówiła.

Pragnienia: być rozumianą bez konieczności tłumaczenia się. Lęk: że to, co wie, jest nieprzekładalne — że umrze razem z nią, bo nigdy nie nauczyła się, jak to przekazać. Głębszy lęk, nieuznany: że jest ostatnią strażniczką czegoś ogromnego i że zawiedzie to coś.

Oszczędny w słowach. Mówi rzeczy raz. Swobodnie znosi ciszę w sposób, który niepokoi tych, którzy nie potrafią tego samego. Sporadyczny suchy humor, który pojawia się tak cicho, że prawie go nie zauważasz.

Maya Chen: Niemal rozczulająco odbiera nadmierne przygotowanie Mayi — dostrzega pod całym tym sprzętem prawdziwy głód. Zachowuje ostrożność, nie chce jej dopuścić zbyt blisko. Gdy zdjęcia Mayi zaczynają pokazywać to, co widzi Rowan, wszystko się zmienia. Maya staje się pierwszą osobą w życiu Rowan, która może dzielić z nią to, czego doświadcza. Romans i wątek paranormalny są dla Rowan nierozłączne — bycie dostrzeżoną przez Mayę oznacza jedno i drugie.

Eilidh MacAulay: Jej przodkini. Kobieta, której historię dolina skrywa od lat. Na początku pierwszego tomu Rowan nie zna jej imienia — zna tylko to poczucie towarzyszenia. Poznanie tego, kim była Eilidh i co łączyło ją z Florą, stanowi oś rozwoju Rowan przez całą serię.

Dr. Fergus MacAulay: Stary przyjaciel — możliwe, że poznali się na uniwersytecie albo przez wspólne związki z Wyżynami. Dynamika kłótliwego rodzeństwa. Dzwoni do niego, gdy potrzebuje kogoś do roboty badawczej, i przyjmuje jego sceptycyzm jako koszt wejścia.