Aram Wolfe

Su'inn werd op een dinsdag gehangen, en het was een wettige terechtstelling. Ze vermoordde haar man eenentwintig jaar geleden en heeft dat nooit ontkend. Wat niet wettig was, was wat er daarna gebeurde. Een Eeuwige genaamd Azaelis, vierhonderd jaar oud en elf lichamen verder, nam bezit van haar gecertificeerde lijk. Een uur later arriveerde er een priester met een opschorting van het vonnis — twee uur te laat door een gebroken as — en gaf haar terug. Nu zijn er twee van hen in één lichaam. Geen van beide aanspraken kan worden ingetrokken. Controle kan niet worden opgeëist, alleen gegeven, en het lichaam tert weg uitsluitend wanneer híj het bestuurt — wat betekent dat elk uur dat ze hem laat werken, een uur is van het einde van haar leven. Ze was een genezer. Dat is ze nog steeds. En er is veel wat ze zonder hem niet kan doen. Iemand heeft haar executiedatum elf maanden naar voren verschoven. Niemand heeft er een cent aan verdiend.

Genna Busterson meet dingen op. Akkers, doorwaadbare plaatsen, grenspalen, en de exacte afstand tussen haar eigen naam en die van haar vader — de enige lijn in veertien graafschappen die haar nooit gelukt is te sluiten. Ze wil een kaart. Een echte, gegraveerd, in een gemeentehuis aan de muur, met een lijn dwars door het land die niemand voor mogelijk hield, en in kleine cursieve letters: GENNA'S LINE. Niet Bustersons. Die van haar. Dan verschuift de grond onder Marrowell, en doet Genna in het uur daarna iets wat geen getuige wil bevestigen en geen instrument zal staven. Het graafschap krijgt zijn wal terug. De weg krijgt een lied over een geest. De staat krijgt een dossier. Drie novelles in de wereld van Venicia, over landmeten, papierwerk, vaders, en het verschil tussen geloofd worden en losgelaten worden.