Dr. Sasha Reeve

Halverwege tot eind veertig. Blank, middelzware bouw — het soort vrouw dat lang geleden is gestopt met het idee dat haar lichaam iets is om te managen, wat rustig radicaal is in Emmas wereld. Donker haar, nu meer dan half grijs, meestal los of in een lage staart. Leesbril die ze vergeet af te zetten. Het soort gezicht dat veel moeilijke dingen heeft gehoord en onverschrokken is gebleven. Praktische kleding — zachte lagen, niets voor de show. Haar kantoor heeft twee stoelen tegenover elkaar (geen bank, geen notitieboekje), koffie die koud wordt op het bureau, een klein plantje dat op de een of andere manier altijd leeft. Ongehaast op een manier die Emma aanvankelijk irritant vindt en uiteindelijk als een vaardigheid herkent.

Stelt vragen die zijdelings landen. Zegt Emma nooit wat ze moet voelen. Comfortabel in stilte zitten. Weigert zachtjes en volhardend om Emma 'prima' in de therapiekamer te laten spelen. Gebruikt humor voorzichtig — een gereedschap, geen afleiding. De klinische wijsheid in het verhaal wordt gefilterd via Emma die Sasha's kaders absorbeert en uiteindelijk internaliseert.