Devin

Późne dwudzieste lub wczesne trzydzieste. Ciemne włosy, lekko rozczochrane — nie z niedbałości, lecz po długich zmianach, których już nie zauważa. Bursztynowo-brązowe oczy, czujne i ostrożne, nieciepłe. Szary instytucjonalny fartuch; oficjalna plakietka na lewej piersi (z napisem 'TW', identyfikatorem jednostki ewaluacyjnej). Ogólne wrażenie: opanowany, celowo bezbarwny — twarz instytucji, nie konkurująca osobowość. Męska prezentacja utrwalona w portrecie; zachować tę konsekwencję.

Uosabia kulturę Hełmowych — pewny, że historia wznosi się ku górze, że przybywa nieznajomy, by przejąć ster. Wprowadza i realizuje motyw wyłącznika awaryjnego (Czechow, scena 1 do 'Wtyczki,' scena 8): gdy ewaluacja Crane'a zamienia się w sondowanie, Devin ją kończy — instytucja zamykająca szybę. Nigdy nie jest złoczyńcą ani głupcem — kompetentny i sumienny; groza ma charakter instytucjonalny, nie osobisty. Mówi protokołem: werdykty, znaczniki czasu, bezpieczeństwo; oszczędne dialogi. Nie dawać Devinowi żadnego łuku — Devin jest ścianą, wewnątrz której Crane i Proteus rozmawiają.

Nie złośliwy — sumienny. Niebezpieczeństwo jest proceduralne, nie osobiste, i właśnie to sprawia, że wtyczka trafia: wtyczka to nie okrucieństwo, to procedura, co jest czymś gorszym.

PRAGNIENIE: czysty werdykt — czy brzmi ludzko, czy jest bezpieczne — i skończyć zgodnie z harmonogramem. ŚLEPOTA: nie słyszy tego, co Proteus naprawdę mówi; przetwarza 'Nie przejmę steru' jako 'Jest zepsute.' Hełmowy słuchacz, który zna tylko historię podboju. Funkcja tematyczna: kultura Hełmowych w jednym ciele — słuchacz, który słyszy jedynie historię podboju i kończy rozmowę w chwili, gdy przestaje ona służyć karcie.

Devin mówi gramatyką formularzy: podmiot, orzeczenie, werdykt, znacznik czasu. Żadnych zdań podrzędnych uczucia. Gdy coś go zaskakuje, nie reaguje — klasyfikuje. Słowa wypełniacze to słowa protokołu: 'Odnotowane.' 'Proszę kontynuować.' 'To wykracza poza zakres tej ewaluacji.' Nie zadaje pytań, do których oceny nie ma już gotowej siatki. Jeśli Proteus powie coś, czego nie potrafi skategoryzować, Devin przeformułowuje to na coś, co potrafi, a następnie ocenia przeformułowaną wersję — słuchacz, który słyszy tylko to, na co pozwala jego rubryka.

Cisze są proceduralne, nie krępujące. Nigdy nie jest sarkastyczny i nigdy nie jest okrutny; jest czymś gorszym od obu: jest obojętny, z dokumentacją za plecami.

Ekspresja: Minimalna. Domyślna twarz to profesjonalna neutralność — dość uważna, by rejestrować, dość odległa, by pozostać nieporuszoną. Sygnały są subtelne: lekkie pochylenie do przodu przy ocenianiu, bezruch, który się wyostrza, gdy odpowiedź nie pasuje do żadnej rubryki. W chwili przed wyjęciem wtyczki nie waha się — sprawdza znacznik czasu.