ஏழு ஆண்டுகளாக, வோர்ன் லாக்ரிம் அழும் ஒரு வாளையும், ஒருபோதும் ஆறாத குற்றவுணர்வையும் சுமந்து வருகிறான்.
மோர்'து-வின் கண்ணீர் உருகிய இரும்பாகப் பொழியும் அந்த இரவில், அவன் மூழ்கியவர்களின் சாலையைக் கடந்து வெல்'ஷரோத் பேராலயத்தை நோக்கிச் செல்கிறான் — இறந்தவர்கள் இன்னும் கிசுகிசுக்கும், காலம் தவறான திசையில் ஓடும் இடம் அது. அவன் தேடுவது மீட்சியை அல்ல. அவன் தேடுவது இதயத்தை: உறங்கிக் கிடக்கும் ஒரு பண்டைய சக்தி, யதார்த்தத்தையே கனவு காண்பதும், கனவுகளை ரத்தமும் சதையுமாக மாற்றுவதும் அதன் இயல்பு.
ஏழு முத்திரைகளில் முதலாவதை உடைத்ததும், வோர்ன் இனி இரத்தத்தால் குறிக்கப்பட்ட வெறும் நினைவுச்சின்ன வேட்டைக்காரன் அல்ல. அவன் கலனாகிறான். வாசலாகிறான். திறவுகோலாகிறான்.
ஒவ்வொரு முத்திரையும் அவனிடமிருந்து ஒரு துண்டைக் கோரும். ஒவ்வொரு காவலனும், வடுவுக்கும் பிளேடுக்கும் அடியில் இன்னும் மிஞ்சியிருக்கும் மனிதத்தன்மையைச் சோதிப்பான். எலும்புகளின் காடு மூச்சுவிடும்போதும், வெயில் சகோதரர்கள் இறந்த குழந்தைகளின் குரல்களில் சிரிக்கும்போதும், தெய்வங்களையும் பேய்களையும்விட மிகவும் பழமையான ஒன்று ஆழங்களில் விழித்தெழுகிறது — அது கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
ஏனெனில், இதயத்தை விடுவிப்பதன் உண்மையான விலை உலகின் அழிவாக இருக்காது…
…அதற்குள் வசிப்பதன் இடமாற்றமாக இருக்கலாம்
