I Got Off at an Unknown Station on the Last Train. Everyone on the Platform Was Going to Die Tomorrow.

கடைசி ரயிலில் தூக்கம் கண்களை மூடியது — கண் திறந்தபோது, பெட்டி வெறுமையாக இருந்தது.

என் வாழ்நாளில் கேள்விப்படாத பெயர் கொண்ட ஒரு தெரியாத இறுதி நிலையத்தில் இறக்கிவிடப்பட்டிருந்தேன்.

தரையில் நான் மட்டுமில்லை — இன்னும் ஐந்து பயணிகளும் தவிக்கிறார்கள்.

சற்று நேரத்தில், நிலைய மின் பலகையில் ஆறு மர்மமான நேரங்கள் தோன்றின. அடுத்த நொடியில், பயணிகளின் தொலைபேசிகள் ஒவ்வொன்றாக அதிர்ந்தன — நாளைய செய்திகள், இன்னும் நடக்காத விபத்துகளின் இறப்பு அறிவிப்புகள்.

நிலைய அதிகாரி தீர்ப்பு சொன்னார்:

அந்த நேரங்கள் அவர்களின் மரண நேரங்கள். இந்த நிலையத்தை விட்டு வெளியேற ஒருவருக்கு மட்டுமே அனுமதி.

ஆனால் ஆறு பேரில் — ஐவருக்கு மட்டுமே மரண நேரம் இருந்தது.

என் நேரம் அதில் இல்லை.

நான் இங்கே ஏன் வந்தேன்?

அப்போது அதிகாரி சொன்னது இன்னும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது:

"இந்த நிலையத்தை இருக்கச் செய்தவன் நீதான்."

விதி விரிக்கும் வலையில் சிக்கித் தவிப்பவர்கள் மட்டுமே கூடும் ஒரு நிலையத்தில் — ஒரே ஒரு இரவு, தலைவிதியோடு மோதும் போராட்டம் தொடங்குகிறது.