藏简

இது ஒரு "மறைத்தல்" பற்றிய கதை.

கி.மு. 1046, முயே. ஷாங் வம்சம் வீழ்ந்தது.

ஜி யி என்ற குறிகாரர், நெருப்பிலிருந்து சில எலும்புத் துண்டுகளைப் பறித்தெடுத்தார்; வாளின் கீழிருந்து சில சுருள் எழுத்துகளை ஒளித்து வைத்தார். "மனிதப் பேரரசன் தெய்வமல்ல, மனிதன்" என்ற உண்மையை மூன்று நிலவறைகளில் பிரித்துப் புதைத்தார். பிறகு, வாய் திறக்காமல் காத்தார்.

அவர் வகுத்த குடும்ப நெறி பன்னிரண்டு சொற்களே: எழுத்தைக் காப்பாய், தெய்வத்தை வணங்காதே; வரலாற்றைக் காண்பாய், அதில் பங்கேற்காதே.

இந்தக் காவல் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் நீளும் என்று அவர் நினைக்கவே இல்லை.

இரண்டு ஹான் வம்சக் காலத்தில், வழிவந்தோர் தீர்க்கதரிசன நூல்கள் பெருகுவதைப் பார்த்தனர்; புனைந்த சில வாக்குகளைக் கொண்டே மனிதர்கள் தங்களைத் தெய்வமாக்கிக் கொள்ளத் துணிவதைப் பார்த்தனர்.

இரண்டு ஜின் வம்சக் காலத்தில், வெற்றியாளர்கள் வரலாற்று நூல்களைத் திருத்தி எழுதுவதைப் பார்த்தனர்; ஒரே பழைய நிகழ்வு யாங்சி ஆற்றின் தெற்கிலும் வடக்கிலும் இரண்டு வெவ்வேறு கதைகளாக மாறுவதைப் பார்த்தனர்.

வடக்குச் சாங் காலத்தில், அறிஞர் பெருமக்கள் ஒரு கல்வெட்டை வரைந்து வரைந்து மேலும் மேலும் தெய்வீகமாக்குவதைப் பார்த்தனர்; எழுத்து கல்லுக்கும் அதன் படியெடுப்புக்கும் இடையே சிறிது சிறிதாகத் திரிவதைப் பார்த்தனர்.

பிந்தைய மிங் காலத்தில், ஒரு கதைசொல்லி, ஒரு நூல் செதுக்குபவர், ஒரு பாவ்ஜுவான் ஓதுபவர் என மூவரும் சேர்ந்து வெற்றிடத்திலிருந்து ஒவ்வொரு தெய்வமாகப் படைப்பதைப் பார்த்தனர்; நகரமே மண்டியிட்டு வணங்குவதைப் பார்த்தனர்.

பிந்தைய சிங் காலத்திலும் குடியரசுக் காலத்திலும், குத்துச்சண்டை வீரர்களின் தெய்வீகக் கையாற்றல் துப்பாக்கிகளுக்கும் பீரங்கிகளுக்கும் முன் தூள்தூளாகச் சிதறுவதைப் பார்த்தனர்; மேற்கத்திய அறிஞர்கள் ஓராக்கிள் எலும்புகளை இரண்டு "தொன்மை வரலாறுகளாக" மொழிபெயர்ப்பதைப் பார்த்தனர்; மூவாயிரம் ஆண்டுகள் காத்த பொருள் எடைபோட்டு விற்கப்பட்டு, பெட்டிகளில் அடைக்கப்பட்டு, அயல்நாட்டுக் கப்பலில் ஏற்றப்படுவதைப் பார்த்தனர்.

அவர்கள் காக்க வேண்டியது சில எலும்புகளை அல்ல. "மனிதன் தெய்வத்தின் அட