Just One More Reasonஒரு காரணம் மேலும்

சில கடிதங்கள் ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்கப்படக் கூடாதவை.

எவலின் ரோஸ் விட்மோர் எப்போதுமே பொருட்களை அததன் இடத்தில் வைத்திருப்பதில் கெட்டிக்காரி—பழைய புத்தகங்களை அலமாரிகளில், நினைவுகளைப் பக்கங்களுக்கு இடையில், இழந்துபோன மனிதர்களைப் பாதுகாப்பாக கடந்த காலத்தில்.

ஒரு மழைநாள் மாலை, அவளது குடும்பப் புத்தகக் கடையில் மறக்கப்பட்டுக் கிடந்த ஒரு புகைப்படப் புத்தகத்தின் பக்கங்களிலிருந்து ஒரு பழைய கடிதம் நழுவி விழும் வரை.

அந்த உறையில் எலினர் வேன் என்ற பெயர். உள்ளே, ஒரே ஒரு வரி எவலினை அப்படியே உறைய வைக்கிறது:

*நீ தங்கிவிட வேண்டும் என்று உன்னிடம் எப்படிக் கேட்பது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை.*

கடிதத்தின் மற்ற பகுதி சிதைந்து போயிருக்கிறது; அதிலுள்ள வார்த்தைகள் ஆண்டுகளின் ஓட்டத்தில் மங்கிப் போயிருக்கின்றன. ஆனால் அந்தச் சிதைந்த வரிகளுக்கு நடுவே, எவலின் நீண்ட காலமாக நினைக்கவே அனுமதிக்காத ஒரு பெயர் இருக்கிறது.

ஜூலியன்.

திடீரென, மறக்கப்பட்ட ஒரு கடிதம், அவள் ஏற்கெனவே மூடிவிட்டதாக நினைத்த நினைவுகளுக்கான ஒரு கதவாகிறது—கேட்கும் துணிவு இல்லாமல் போன கேள்விகளுக்கான கதவாகவும்.

ஏனெனில் சில நேரங்களில், ஒருவரை இழப்பதில் மிகக் கடினமானது அவர்களைப் போக விடுவது அல்ல.

அவர்களைத் தங்க வைக்க இன்னும் ஒரே ஒரு காரணம் இருந்திருக்குமோ என்று எண்ணிக் கொண்டிருப்பதுதான்.