درباره Novelmint

یک رمان زنجیره‌ای بلند از تصمیم‌هاست و آخرین آن‌ها یک جمله است. اینکه شخصیت‌ها چه کسانی هستند، چه می‌خواهند، کدام قولی که در فصل سه داده‌اید باید در فصل نوزده پاسخ بگیرد، و چه چیزی باید در پانزده فصل میانی ثابت بماند تا آن لحظه وقتی فرا می‌رسد واقعاً اثر کند.

بیشتر ابزارهای نوشتن با هوش مصنوعی از جمله شروع می‌کنند. یک ایده می‌دهید و پاراگراف‌ها می‌گیرید — که در ابتدا بسیار سازنده به نظر می‌رسد، تا زمانی که متوجه شوید همه آن تصمیم‌ها درون مدل گرفته شده‌اند، جایی که نه می‌توانید ببینید و نه بعداً تغییر دهید. این همان چیزی است که در فصل سی گریبانتان را می‌گیرد.

واحد کاری اینجا «بیت» است: یک قطعه کوچک از قصد — چه اتفاقی در این بخش از صحنه می‌افتد، برای چه کسی، و چه هزینه‌ای دارد. یک فصل ردیفی از بیت‌هاست و یک کتاب ردیفی از فصل‌ها، و شخصیت‌ها، مکان‌ها و خطوط داستانی باز وضعیت خود را در طول این ردیف حفظ می‌کنند — پس سیستم در فصل بیست هنوز می‌داند که چاقو در فصل شش به رودخانه رفت.

ویرایش در سطح بیت انجام می‌شود نه پاراگراف، پس وقتی صحنه‌ای اشتباه درمی‌آید هدف آن صحنه را تغییر می‌دهید و دوباره می‌سازید. عمداً هیچ کادر متن آزادی برای دستورالعمل‌های اضافه وجود ندارد، چون دستوری که یک‌بار تایپ می‌شود تا فصل چهلم دوام نمی‌آورد — هر چیزی که واقعاً برای داستانتان اهمیت دارد باید جایی باشد که سیستم چهل فصل بعد هم از آن می‌خواند.

همه اینها از تایپ یک ایده اولیه بیشتر کار می‌برد و من قصد ندارم خلاف آن را بگویم. نتیجه دیرتر نشان می‌دهد — دقیقاً آنجا که این پروژه‌ها معمولاً از هم می‌پاشند: جایی در میانه طولانی، وقتی کتاب ششم نباید با کتاب اول تناقض داشته باشد — و ندارد.

بسیاری از ابزارهای این حوزه برای دادن یک کتاب تمام‌شده ساخته شده‌اند: یک ایده بدهید، صبر کنید، آنچه برگشته را بخوانید. در ابتدا عالی به نظر می‌رسد. معمولاً هم همینطور است. مشکل در همان قدم سوم است — چون هرچه مدل تولید کرده، شما آن را مثل یک غریبه می‌خوانید، و بعد از شما می‌خواهند نامتان را پایش بگذارید.

پس مدل‌ها اینجا «رندر» می‌کنند، تصمیم نمی‌گیرند. تصمیم‌های داستانی پیش شما می‌مانند — که یعنی باید واقعاً آن‌ها را بگیرید — و به نظرم این دقیقاً همان نکته اصلی است: یک کتاب به همان میزان مال شماست که آن را تصمیم گرفته‌اید. استفاده از هوش مصنوعی کاملاً درست است. سپردن اراده‌تان به آن و گذاشتن که برایتان تصمیم بگیرد چیز دیگری است — و خط کشی که این پلتفرم بر اساس آن ساخته شده همین است.

چهار چیز از این نتیجه می‌شود که هر چهار از همین الان نحوه کار پلتفرم است.

Novelmint از آنجایی شروع شد که می‌خواستم یک رمان بنویسم. ابتدا سعی کردم داستان را به‌صورت ویدیوی تولیدشده با هوش مصنوعی بگویم، اما مدل‌های ویدیو هنوز نمی‌توانند یک شخصیت را در چند صد کلیپ یکسان نشان دهند، پس به متن روی آوردم. آن هم شکست خورد، فقط به شکل دیگری — بیش از یک ماه با هوش مصنوعی دست‌وپنجه نرم کردم تا خروجی‌ای ارزش خواندن بگیرم. پس کاری کردم که مهندسان می‌کنند و یک سیستم ساختم: یک راه‌اندازی چندلایه در Python با یک مشخصه در مرکز که به مدل می‌گوید چگونه داستانم را بنویسد بدون اینکه بگوید چه بنویسد. نامش را ChapterSpec گذاشتم.

کار کرد. واقعاً خوب.

اما یک مجموعه اسکریپت Python روی لپ‌تاپم بود که هیچ‌کس دیگری نمی‌توانست استفاده کند — و این بیشتر از آنچه انتظار داشتم آزارم داد. قسمت واقعاً جذاب این کار — رفتن از یک ایده خالی به ۱۵۰٬۰۰۰ کلمه متن ارزش‌خواندن — نباید به مدرک مهندسی نرم‌افزار نیاز داشته باشد. پس پلتفرم را ساختم — و این سایت همان سیستم است بدون ترمینال روی آن.

اینجا نه تیمی هست و نه کمیته محصول. هر کلمه در این سایت را من نوشته‌ام یا تأیید کرده‌ام، و اگر چیزی اشتباه باشد، من اشتباه کرده‌ام. به support@novelmint.ai ایمیل بزنید، مستقیم به من می‌رسد.

یک نفره بودن سؤال منطقی‌ای است قبل از امضای قرارداد دوازده‌ماهه — پس پاسخ مستقیم اینجاست. پلتفرم روی زیرساخت مدیریت‌شده اجرا می‌شود که همین است که اداره آن توسط یک مهندس را ممکن می‌کند. هر طرف می‌تواند قرارداد شریک را با سی روز اطلاع قبلی و بدون دلیل فسخ کند. بندهای انتساب و پرداخت برای مدت مشخصی پس از فسخ پابرجا می‌مانند، پس کمیسیون‌هایی که قبلاً جمع شده‌اند با پایان قرارداد از بین نمی‌روند.

جنبه دیگر کوچک بودن اینجاست که هیچ سرمایه‌گذاری منتظر خروج نیست — پس هیچ‌کس دلیلی ندارد که کاتالوگ شما را به کسی که هیچ‌وقت انتخاب نکردید بفروشد.