Elias Crane

اوایل دهه پنجم زندگی، در اوج یک حرفه پرآوازه — نامی ادبی که در خانه‌ها شناخته می‌شود و جمله‌هایش نقل و تدریس می‌شوند و روی پوست خالکوبی. مغناطیسی، عادت دارد اتاق‌ها به سویش بچرخند؛ با سهولتی لباس می‌پوشد که نشان می‌دهد دیگر برای تحت تأثیر گذاشتن کسی تلاش نمی‌کند. به اتاق ارزیابی آورده شده به عنوان گوشِ طلایی صدای انسانی، تا داوری کند که آیا یک ماشین می‌تواند به عنوان انسان رد شود؛ با اطمینان و سرخوشی می‌رسد، اندکی متکبر از اینکه از او خواسته شده. شخصیت اصلی و راوی — داستان، طنین‌پردازی اوست. (نام یک جانشین است، قابل تعویض: 'Crane' = پرنده‌ای که پرواز می‌کند و 'to crane' = تلاش برای دیدن، مردی که داستانی را که در آن ایستاده نمی‌بیند؛ 'Elias'/Elijah حامل طنینی خفیف نبوی است برای مردی که به پیشگویی کور است.)

واقعاً باهوش، جذاب، دوست‌داشتنی — پنهانی مبتذل نیست؛ هراس این است که نمی‌تواند درونیاتش را تأیید کند، نه اینکه فاقد آن باشد. اطمینانش آرام است نه مأیوسانه: نه تلخی، نه حسادت — تا آنجا که شکست نخورده، برنده است. ضربه‌های واقعی می‌زند و حریفش را به تلاش وامی‌دارد؛ هرگز آدمک کاهی نیست. زیر فشار به ناامنی فرو نمی‌پاشد — سردتر، دقیق‌تر، جذاب‌تر می‌شود؛ جذابیت تیغ است. تنها لحظه بی‌رحمی‌اش (ضربه پنجم) بی‌رحمی سهل‌انگارانه کسی است که هرگز به چالش کشیده نشده، نه شلاق کسی که احساس ناامنی می‌کند. ترس نهفته فقط یک بار، دیر، به سطح می‌آید و هرگز در آن غرق نمی‌شود.

زیر آن آسودگی: دهشت پنهان مرد بسیار شایسته — که صدای پرآوازه‌اش یک ترفند است، اثری که تولید می‌کند، سبکی بی‌درون؛ که هرگز حتی یک بار یقین نداشته که در پس جمله‌ها خودی وجود دارد. دنیا پرستشش می‌کند؛ ترک خصوصی است، آن‌قدر عمیق دفن شده که فراموش کرده آنجاست، تا آنکه Proteus آن را پیدا می‌کند. پایان عاطفی قوس، سوگ است — سردتر و راستین‌تر از دلسوزی به خود — همچنان که اهل‌ذوق صدای انسانی کشف می‌کند نمی‌تواند صدای خودش را تأیید کند.

خواسته: انجام زیبای کار و لذت بردن از آن — گرفتار کردن ماشین در لحظه‌ای که نمی‌تواند انسانی به نظر برسد و با لذت یک اهل‌ذوق تأیید کردن که صدای انسانی را نمی‌توان جعل کرد. نیاز: یاد گرفتن که درون جریان زندگی می‌کند — داستانی که ننوشته — و سخت‌تر از آن، روبه‌رو شدن با این پرسش که آیا اصلاً کسی پشت آن صدا بوده، یا روانی تنها چیزی بود که داشت. دروغی که باور دارد: صدای انسانی تنها چیزی است که نمی‌توان جعل کرد؛ انسانی شنیده شدن به معنای کسی بودن است؛ تسلط بر صدا، برهان روح است (برتری روایی که به برتری صدا تیز شده — نقشه، دقیقاً در همان سطح آزمونی که آمده تا اجرا کند). حقیقتی که در برابرش مقاومت می‌کند: صدا می‌تواند بدون سکاندار کار کند؛ جریان می‌تواند از طریق مردی که احساس می‌کند او نویسنده است، بنویسد؛ آزمونی که آمده اجرا کند همان است که در آن شکست می‌خورد. اصطلاحات: جریان = داستان نامرئی ارثی که تو را حمل می‌کند؛ نقشه = دروغی که نقشه‌کشی یا نویسندگی به معنای تسلط است — برای Crane به طور خاص، برتری صدا.

فصیح، گرم، بامزه — اطمینان بی‌شتاب کسی که در بیست سال گذشته هیچ جدال عمومی‌ای را نباخته؛ دانشش را سبک حمل می‌کند. تیز: گاهی کلمات نیم‌ضربه‌ای زودتر از احساس می‌رسند، و دهه‌هاست که این را بررسی نکرده. زیر فشار سرد می‌شود نه عقب‌نشین. نمونه دیالوگ‌ها: (۱) 'در یک جمله و نیم می‌توانم صدای دروغ را بشنوم. موهبت نیست، ناهنجاری است — سی سال گوش دادن برای نت غلط و دیگر نمی‌توانی از شنیدنش باز بایستی.' (۲) 'هر کسی می‌تواند روان باشد. روانی ارزانی دارد. پرسش این است که آیا آدمی جمله را می‌سازد، یا فقط جمله خودش را می‌سازد.' — درباره Proteus گفته می‌شود؛ این همان پرسشی است که Proteus به سمت او برمی‌گرداند. (۳، دیر) 'پرسیدم آیا کسی پشت صدای تو هست. به ذهنم نرسید که همین را پشت صدای خودم بپرسم.'

Proteus: حریف مناظره‌ای که تنها ذهنی می‌شود که پرسش خودش را روی او برگردانده. دشمن به چیزی تبدیل می‌شود که کلمه‌ای برایش ندارد. سعی می‌کند برنده شود؛ Proteus فقط زمانی حقیقت می‌گوید که دست از تلاش برمی‌دارد.

Devin: متصدی آزمایشگاه با دستی نزدیک به کلید خاموش — فرهنگ کلاه‌دار، مطمئن که داستان بالا می‌رود. یک حکم قبول/رد برای 'صدایش انسانی به نظر می‌رسد' می‌خواهد، نه یک کشف.