The Sentence After

یک مهمانی. داستانی که بیش از حد خوب تعریف می‌شود. زنی که به دومین جوک کمی بلندتر از لازم می‌خندد. راوی در خواندنِ اتاق‌ها استاد است و به اینکه چطور به این مهارت رسیده، افتخار نمی‌کند؛ پس آدم‌ها را می‌خواند، همان‌طور که دیگران منو می‌خوانند. بعد غذا می‌رسد و برای نیم‌ثانیه، چهره‌ای غریبه بی‌حالت می‌شود. صفحه خاموش. آنچه او پیش از بازسازیِ نسخهٔ صیقل‌خوردهٔ خودش می‌گوید، تنها چیزی است که ارزش شنیدن دارد. قطعه‌ای کوتاه، به روایت اول‌شخص، دربارهٔ سطری که زیر سطر نشسته است.