Lucian NightFall

هفت سال است که ورن لاکریم شمشیری را با خود می‌کشد که اشک می‌ریزد، و گناهی را که هرگز التیام نمی‌یابد. در شبی که اشک‌های مور‌ثو چون آهن مذاب فرو می‌بارند، او از جادهٔ غرق‌شدگان می‌گذرد و به‌سوی کلیسای جامع ول‌شاروث می‌رود — جایی که مردگان هنوز نجوا می‌کنند و زمان در جهت اشتباه جاری است. آنچه او می‌جوید رستگاری نیست. «قلب» است: موجودی کهن و در خواب‌رفته که واقعیت را رؤیا می‌بیند و کابوس‌ها را به گوشت و پوست بدل می‌کند. با شکستن نخستین مهر از هفت مهر، ورن دیگر فقط شکارچی یادگارانِ خون‌نشان نیست. او به «ظرف» بدل می‌شود. به «دروازه». به «کلید». هر مهر پاره‌ای از او را طلب خواهد کرد. هر نگهبان آزمون خواهد کرد که زیر زخم‌نشان و تیغه، چه‌قدر از انسان در او باقی مانده است. و در حالی که جنگل استخوان‌ها نفس می‌کشد و برادران ویل با صدای کودکانِ مرده می‌خندند، چیزی بسیار کهن‌تر از خدایان و دیوان در اعماق بیدار می‌شود — و تماشا می‌کند. زیرا بهای واقعی رها کردن «قلب» شاید نابودی جهان نباشد… …بلکه جایگزینی آن چیزی باشد که در آن ساکن است