Fault Lines

Emma Voss از هفت سالگی آرزو داشته نقش اصلی در جشنواره بهاره Alderton Academy را به دست بیاورد — و وقتی اسمش روی فهرست بازیگران می‌درخشد، باید بهترین لحظه زندگی‌اش باشد. اما همان نظم و انضباطی که این رویا را برایش ساخته، آرام آرام به چیز دیگری تبدیل شده: حسابگری‌ای دقیق برای کنترل همه چیز، که مثل یک ملودی پنهان زیر همه چیز جاری است. وقتی بدنش شروع به خیانت می‌کند و親友صمیمی‌اش Priya متوجه چیزی می‌شود که Emma دیگر نمی‌تواند پنهانش کند، مرز میان تعهد و نابودی به شکل ترسناکی باریک می‌شود. آیا Emma می‌تواند به تنها چیزی چنگ بزند که تا به حال احساس کافی بودن را بهش داده، یا سرانجام باید با آنچه واقعاً دارد خُردش می‌کند روبرو شود؟

Emma Voss فکر می‌کرد آماده‌ی درمانگری است — تا اینکه اولین مراجعش، Zoe Hartley، با لبخندی درخشان و نقطه‌ی کوری خطرناک از در وارد می‌شود. همان‌طور که نمره‌های Zoe سقوط می‌کنند و رابطه‌اش با Marcus دست‌وپایش را بیشتر می‌بندد، Emma الگویی آشنا را می‌شناسد: آن محو شدن آرام خود که با هر «اما» یک قدم پیش می‌رود. آیا Emma می‌تواند به Zoe کمک کند آنچه را که نمی‌خواهد در خودش ببیند، ببیند — پیش از آنکه دیر شود؟

وقتی Emma Voss چهارمین پرونده‌اش را در شش سال می‌پذیرد، Wren Castellan هفده‌ساله با جذابیت، شوخ‌طبعی و فاصله‌ای که با دقت ساخته شده وارد می‌شود — فاصله‌ای که Emma به‌خوبی می‌شناسد. هر چه Emma بیشتر تلاش می‌کند Wren را واقعاً ببیند — جلسه پس از جلسه، جزئیت پس از جزئیت — درمی‌یابد که آزمون واقعی به‌دست آوردن اعتماد Wren نیست؛ بلکه این است که آیا Wren می‌تواند از شناخته‌شدن واقعی جان سالم به‌در ببرد. اما در جریان کشف زره Wren، Emma شروع به دیدن زره خودش می‌کند — و برخی حقیقت‌ها، وقتی یک‌بار دیده شوند، دیگر نمی‌توان چشم از آن‌ها برگرداند. آیا Emma می‌تواند به Wren کمک کند این الگو را بشکند، پیش از آنکه این الگو هر دوی آن‌ها را در هم بشکند؟