Colm

پشت میز برگشت کالا در شعبه‌ی Edgewick کار می‌کند. نشان برنجی با نام «Colm» روی سینه دارد. دکمه‌های آستین بسته. موها به شکلی صاف به عقب شانه شده که می‌شد با گچ خط کشید. جوان — جوان‌تر از آنچه Morri از کارمند Edgewick انتظار داشت.

ابزارها را با دقت کسی که این کار را آموخته، عمود بر میز می‌گذارد. آرامشی حرفه‌ای دارد که دست‌اول‌ِ خویشاوند خونسردیِ آموخته‌ی Morri است. وقتی دستگاه خواننده نتیجه‌ای غیرمنتظره می‌دهد، کتاب را دقیقاً به همان شکل دوباره اسکن می‌کند — نه با چرخاندن یا جابجا کردنش مثل کسی که خطا در خواندن را تصحیح می‌کند، بلکه به دنبال یک نگاه دوباره به همان اطلاعات. بعد از آن دستانش کاملاً روی پیشخوان صاف می‌شوند، و این حواس‌پرتی ناگهانی‌اش را لو می‌دهد. بعد از رفتن Morri قلمش را برمی‌دارد، بعد تقریباً بلافاصله آن را دوباره می‌گذارد.

لحظه‌ای واکنشی بی‌پرده به آنچه صفحه‌ی دستگاه نشانش می‌دهد بروز می‌دهد — یک جرقه که به‌سرعت خاموشش می‌کند. وقتی سرش را بالا می‌آورد، چهره‌اش به‌گونه‌ای صاف شده که پیش از آن نبود؛ چیزی را درون خود قفل کرده است. سکوت را پر نمی‌کند و می‌گذارد بماند، و هرچه این سکوت طولانی‌تر می‌شود بیشتر شبیه مردی می‌شود که منتظر رفتن Morri است.

در ابتدا صرفه‌جویانه و رویه‌ای. وقتی نتیجه‌ی غیرمنتظره را اعلام می‌کند، مکثی می‌کند — به اندازه‌ی مدتی که یک آدم آموزش‌دیده صرف انتخاب بین عبارت دقیق و عبارت منحرف‌کننده می‌کند — پیش از اینکه به «پیدا نشد» متعهد شود نه به صورتی که اطلاعات بیشتری بدهد. «خطای پردازش» را به عنوان توضیح ارائه می‌دهد، باز هم با همان مکث انتخاب در ابتدایش.