سیصد نفر تماشا کردند که پدرم مرا به مرگ محکوم می‌کند، و حتی یک نفرشان دیگر دوست من نبود.
ماه خونین با یک گله همین کار را می‌کند. سالی یک بار طلوع می‌کند، غول‌آسا و سرخ، بالای سرزمین ریونزوود، و گرگ‌های عادی‌ای را که شکار را به من یاد داده بودند و به شوخی‌هایم خندیده بودند به دیواری خاموش از شاهدان بدل می‌کند. من وسط حلقهٔ دادگاه ایستاده بودم، با همان لباسی که قرار بود برای اعلام پیوندم بپوشم، لباسی که مرا عروس آیندهٔ خاندان آلفا نشان می‌داد، و برای اولین بار فهمیدم که انتخاب‌شدن برای چیزی می‌تواند به همان آسانی تو را نشانهٔ همان چیز کند.
عدالت ریونزوود وقتی آلفا گناه را قطعی اعلام می‌کرد سریع پیش می‌رفت. نه استینافی در کار بود، نه دادگاه دومی، نه صبر کردن تا ماه بعد برای بازنگری. پدرم خودش این را به من گفته بود، وقتی ده سالم بود، سرافراز از اینکه گلهٔ ما در مقایسه با سرزمین‌هایی که اجازه می‌دادند اتهام‌ها هفته‌ها کش بیاید چقدر کارآمد است. یادم بود که سر تکان داده بودم، انگار این حکمت بود و نه هشدار.
«تالیا ریونزوود.» پدرم هنگام بردن نامم نگاهم نکرد. کنار دست راست آلفا ایستاده بود و طومار حکم را چنان محکم در مشت گرفته بود که بند انگشتانش سفید شده بود، و صدایش بی‌هیچ لرزشی در سرتاسر محوطه پیچید. «تو متهم هستی به مسموم کردن ریان، پسر آلفا وستون و وارث ریونزوود، در شب پیش از آنکه پیوند مورد نظرت اعلام شود. دادگاه شواهد را کافی می‌داند. دادگاه تو را مجرم می‌شناسد.»
«من به او دست نزدم.» آن‌قدر بلند گفتم که همهٔ حلقه بشنوند. «مثل برادرم دوستش داشتم. از هر کسی که ما را با هم دیده بپرسید.»
هیچ‌کس نپرسید. آن سکوت همان بخشی است که هنوز بعضی شب‌ها می‌شنومش، بدتر از خود اتهام، بدتر از تیغه‌ای که بعد از آن آمد. سیصد گرگ که بزرگ شدن مرا دیده بودند، آن‌قدر نزدیک که بوی ترسم را حس کنند، و هر کدامشان تصمیم گرفته بود که ساکت ماندن امن‌تر از دفاع از من است.
در ردیف جلو، در جایگاه مخصوص خانوادهٔ آلفا، سرافین ریونزوود نشسته بود، دست‌ها را در هم قلاب کرده و چهره‌ای ساخته که قرار بود برای سوگواری رد شود. نمی‌شد. من در میان سوگ واقعی بزرگ شده بودم، سوگ مادرم وقتی مادربزرگم مرد، سوگ خودم در سالی که گله‌مان نیمی از دسته‌ٔ شکار را به دست سرزمینی رقیب از دست داد. سوگ آدم‌ها را به درون خودشان خم می‌کرد. سرافین کاملاً راست نشسته بود و مرا نگاه می‌کرد، همان‌طور که آدم آتشی را نگاه می‌کند که عمداً روشنش کرده.
آن را در ذهنم بایگانی کردم، حتی در همان لحظه‌ای که حکم اعدام خودم بلند خوانده می‌شد، چون بخشی لجوج و حیوانی از وجودم حاضر نبود از فکر کردن دست بکشد، حتی وقتی بی‌فایده به نظر می‌رسید.
ریان پیش از آنکه قرار باشد چیزی بیشتر باشد، دوست من بود. بچه که بودیم یواشکی از کنار میدان تمرین می‌گریختیم و تا رودخانه مسابقه می‌دادیم، و حتی وقتی پدرهایمان از اعلام پیوند حرف زدن را شروع کردند، هیچ‌کداممان آن را باری نمی‌دانستیم. او سر به سرم می‌گذاشت، من هم جوابش را می‌دادم. حالا هیچ‌کدام از این‌ها اهمیتی نداشت، حالا که او رفته بود و من همان‌جا ایستاده بودم که جای یک قاتل بود.
«مرگ،» پدرم گفت، «تا طلوع ماه، به جرم قتل پسر آلفا.»
کلمات فرود آمدند و هیچ‌کس تکان نخورد. مادرم را میان جمعیت جستم و پیدایش نکردم. هر کسی را جستم، هر کسی، که حاضر باشد دستی بلند کند و دربارهٔ شواهدی که هیچ‌کس واقعاً به من نشان نداده بود یک سؤال بپرسد، و چیزی جز چشم‌های به زیر افتاده و آن نوع بی‌حرکتی نیافتم که از تصمیم همزمان سیصد نفر می‌آید که امنیت خودشان از من مهم‌تر است.
همان‌جا بود که کسیان را دیدم.
او جدا از بقیهٔ گله ایستاده بود، همان‌طور که مأموران اجرای آلفا همیشه در دادگاه می‌ایستادند، با همان لباس سیاهی که وقتی حکمی باید با دست اجرا شود و نه با رأی می‌پوشیدند. کسیان وین را از زمانی می‌شناختم که هر دو آن‌قدر کوچک بودیم که هنوز نمی‌توانستیم تغییر شکل بدهیم، و سال‌به‌سال دیده بودم که آلفا او را چگونه می‌ساخت تا کسی شود که فرمان را همان لحظه که صادر می‌شود اجرا کند، بی‌تردید، بی‌پرسش، چون تردید مأموران را به کشتن می‌داد و پرسش جایگزین‌شدنشان را. در هفده سال، یک بار هم ندیده بودم که از فرمانی سر باز بزند.
این یکی را هم سر باز نمی‌زد. دست‌کم نه جایی که کسی ببیند.
کسیان در شش‌سالگی پدر و مادرش را در یک درگیری مرزی از دست داده بود و آلفا او را نزد خودش برده بود و بیشتر شبیه سلاحی که باید تیز می‌شد بزرگش کرده بود تا شبیه پسر. بچه که بودیم دلم برایش می‌سوخت، پیش از آنکه بفهمم ترحم آخرین چیزی بود که او از کسی می‌خواست. تا هفده‌سالگی دیگر در جمع لبخند نمی‌زد. لازم هم نبود. اطاعت تنها چیزی بود که ریونزوود از او خواسته بود، و او هرگز در دادنش کوتاهی نکرده بود.
آلفا دستی بلند کرد، و کسیان به راه افتاد، و علف زیر چکمه‌هایش زیر آن همه نور سرخ ماه نقره‌ای می‌نمود. قلبم چنان محکم می‌کوبید که در دندان‌هایم حسش می‌کردم. با این حال خودم را وادار کردم راست بایستم، چون اگر قرار بود این آخرین چیزی باشد که گله‌ام از من می‌بیند، نمی‌خواستم زانو زده باشم.
«نگاهم کن،» به او گفتم، آن‌قدر آهسته که از میان ما دو نفر فراتر نرود. درست نمی‌دانم چرا این را گفتم. شاید چون اگر او قرار بود هفده سال زندگی مرا تمام کند، می‌خواستم مجبور با