هلنا انگشتانش را چنان دور فرمان فشرد که برآمدگی بند انگشتانش سفید شد و چرمِ مصنوعی زیر کف دست عرقکردهاش جیرجیر کرد. کولر ماشین دو شهر پیش از کار افتاده بود، اما سرمایی که از ستون فقراتش بالا میخزید ربطی به هوا نداشت. حس عبور از آستانهای نامرئی بود، مرزی میان دنیایی که میشناخت و چیزی که فقط در لرزش پیوستهی لبهای خودش میتوانست پیشاحساسش کند.
از آینهی عقب نگاه کرد، نیمی از وجودش منتظر بود چراغهای تهاجمی ماشین جولین را ببیند که تعقیبش میکنند و نیمی دیگر آرزو داشت گذشته در غبار مرز ایالت حل شده باشد. اما تنها چیزی که دید تاریکیِ مطلقِ جنگل بود که پشت سرش بسته میشد. نه نوری از شهرهای همسایه بود و نه پمپبنزینی که از دوردست بدرخشد. فقط صدای موتور خسته بود و تپش قلب هلنا، موزون و تند، مثل طبلِ اعدامی قریبالوقوع. او دنبال آغازی دوباره بود، دنبال گمنامیای که فقط شهری کوچک و فراموششده از نقشه میتوانست بدهد؛ اما انبوهیِ آن بیشهها زمزمه میکرد که بعضی جاها غریبهها را پناه نمیدهند؛ میبلعندشان.
تابلوی خوشامدگو ناگهان در پیچی تند پدیدار شد، کج و فرسوده از باد و باران، با حروفی ورقهورقه که اعلام میکرد: بلکوود فالز – جمعیت: نامعلوم. هلنا آهی لرزان کشید. همینجا بود. مقصد نهایی فرارش. همینکه به محدودهی شهر رسید، مه از کف جنگل شروع به خزیدن کرد و ماشین را در آغوشی نمناک و شیریرنگ پیچید. خانههای چوبیِ تیره از میان درختها سر برمیآوردند، بسیاری با پنجرههای خاموش، مثل چشمهای بستهی غولهایی خفته. روی پیادهروهای سنگی نفسکشی نبود، جز تاببازیِ تنهای یک تاب در حیاط رهاشدهی یک مهدکودک و درخشش رنگپریدهی تیرهای برق جیوهای که مثل حشراتی در حال مرگ وزوز میکردند.
با خودش زمزمه کرد: «حالا در امانی.» صدایش در آن کابین تنگ، غریب و کوچک به گوش میرسید. «تو این گوشهی دورافتاده هیچوقت پیدات نمیکنه.»
ماشین را مقابل تنها جایی پارک کرد که نشانی از زندگی داشت: «گرگ گرسنه»، میخانه و مسافرخانهای که نمای کندههای سدرش بوی تند رزین و روغن موتور میداد. وقتی موتور را خاموش کرد، سکوتِ پس از آن چنان ناگهانی بود که گوشهایش درد گرفت. هلنا لحظهای بیحرکت نشست و دستش غریزی روی زخمجای کوچک زیر استخوان ترقوهاش رفت، یادآوری جسمیِ اینکه خطر دست داشت و صدایی نرم، صدایی که روزی عشقش نامیده بود. آنجا، در آن انزوای محاصرهشده با کاجهای غولپیکر، وعدهی آزادی رگهای عجیب از تهدید در خود داشت.
در ماشین را که باز کرد، هوای یخزده و سنگین از رطوبت به ششهایش هجوم آورد. بویی بود متفاوت با هرچه در سیاتل یا شیکاگو استشمام کرده بود. عطری خاکی و معدنی، با رگهای فلزی که یادآور خون و ازن بود. لرزشی شدید در بازوهایش دوید و موهایش بهطور غریزی سیخ شد. در را بست و صدای قفلشدنش مثل شلیک ساچمهزن در دره پیچید. ناگهان احساس زیر نظر بودن مثل مشتی به او خورد. این پارانویای همیشگیاش از زمان فرار نبود؛ چیزی جسمانی بود، فشاری در هوا، انگار سنگینی هزار چشم روی پشت گردنش متمرکز شده باشد.
آهسته برگشت و خط درختها را کاوید که فقط چند متر آنطرفتر از جایی شروع میشد که آسفالت تمام میشد. میان تنههای تنومند، سایهها انگار جابهجا میشدند، غلیظ و روان. هلنا بند کیف مسافرتیاش را فشرد، حواسش در بالاترین حد هشیاری. خشخش برگهای مرده به نظر نمیرسید کار باد باشد، آن هم باد که بهطرز عجیبی آرام بود. حرکتی بود عمدی، سنگین و پنهانکار. در عمق بیشه، آنجا که تاریکی نفوذناپذیرتر بود، دید ــ یا گمان کرد که دید ــ دو نقطهی نور کهربایی که برای کسری از ثانیه درخشید و ناپدید شد.
پرسید: «کسی اونجاست؟» صدایش شکست.
جوابی نیامد، فقط صدای دوردست موتوری نیرومند که جایی در جادههای پرپیچوخم میغرید، رعدی مکانیکی که انگار زمین را زیر پاهایش میلرزاند. هلنا منتظر نماند ببیند در آن ظلمت چه چیز دیگری پنهان است. با شتاب از پلههای ایوان مسافرخانه بالا رفت و صدای کفشهایش روی چوب مثل ضربههای شتابزده بر تابوت مینشست. گرمایی که از درون ساختمان میتراوید دعوتکننده بود، اما همینکه دستگیرهی آهنیِ سرد را گرفت، ایستاد. لحظهای بوی جنگل و جانور حواسش را در برگرفت، پیوندی شیمیاییِ عمیق و ناتوضیحپذیر که خونش را در گرمایی ناگهانی و ممنوع به جوش آورد.
وقتی وارد میخانه شد، فضا در نیمهتاریکیِ دودآلودی فرو رفته بود. مردانی با کاپشنهای چرمی و چهرههای سختشده روی میزها پراکنده بودند و با صداهای پایین پچپچ میکردند؛ پچپچی که همان لحظهای که در پشت سرش جیرجیر کرد قطع شد. هلنا سنگینی سکوت جمعی را حس کرد، خصومتی نهفته که انگار رازهای آن شهر را همانطور حفظ میکرد که گله قلمروش را. مهماندار، مردی تنومند با رگهای برجستهی بازوان، با دستمالی چرکمرده لیوانی را پاک میکرد و نگاهش با کنجکاوی شکارچیوار روی هلنا ثابت مانده بود.
گفت: «تو باید مستأجر جدید کلبهی پشتی باشی.» صدایش خشن بود، مثل شن که زیر پا خرد شود. «دلال گفت یه دختر از بیرون میاد.»
هلنا جواب داد: «هلنا مور.» میکوشید با وجود لرزش پاهایش قامتش را راست نگه دارد. «ششماهه اجارهاش کردم.»
مرد خندهی کوتاه و خشکی کرد و کلیدی برنجیِ سنگین را به دستش داد که به جاکلیدی چرمی با تصویر گرگی زوزهکش به ماه وصل بود.
«شش ماه تو بلکوود فالز زمان زیادیه، هلنا مور. بیشتر آدمها خیلی زودتر از این میفهمن که انزوای اینجا دندون داره.»
کلید را گرفت و فلز سرد را روی پوستش حس کرد. هشدار مرد به نزاکت نمیمانست، به پیشگویی میمانست. میدانست از هیولایی از گوشت و استخوان گریخته، از مردی که کتوشلوار گران میپوشید و کلمات را مثل سلاح به کار میبرد، اما اینجا، در قلب آن جنگل تیره، خطر ماهیتی دیگر داشت. چیزی کهن بود، چیزی که در خاک میتپید و در زوزهی تنهایی که حالا سکوت شب را بیرون میشکافت و در تپهها میپیچید، و باعث شد هلنا برای نخستین بار در عمرش حس کند که فقط پنهان نشده است، بلکه کسی چشمانتظارش بوده.
به سمت راهرویی رفت که به اتاقها میرسید و نگاه مردها را مثل زغال گداخته بر پشتش حس کرد. فضا از تنشی برقانگیز سنگین بود، وعدهای از خشونت و میل که هوا را غلیظ و نفسکشیدن را دشوار میکرد. پنجرهی اتاقش را که رو به پهنهی بیشه باز میشد گشود و برای آخرین بار به تاریکی نگاه کرد. غرش موتوری که پیشتر شنیده بود حالا نزدیکتر بود، سمفونی فلز و خشم که شب را میشکافت. نمیدانست چه کسی بر آن جانور مکانیکی سوار است، اما درونش به شکلی لرزید که ترساندش. ترس همانجا بود، اما چیزی تازه و خطرناک در سینهاش باز میشد: کششی مغناطیسی به سوی سایه، میلی به کشف اینکه واقعاً چه چیز در قلب سیاه بلکوود فالز نهفته است.
درختها انگار به سوی مسافرخانه خم میشدند و برگها نامش را به زبانی زمزمه میکردند که نمیفهمیدش اما روحش میشناختش. هلنا پرده را کشید، اما این احساس که شکارچی هنوز بیرون است، تماشا میکند و منتظر لحظهی مناسب است تا قلمروش را نشان کند، رهایش نکرد. انزوای بلکوود فالز تلهای بینقص بود و او تازه در را از داخل بسته بود، بیآنکه بداند آنچه بیش از هر چیز در جهان از آن میترسد، شاید دقیقاً همان چیزی باشد که او را در این شهر رازهای مدفون و شورهای وحشی کامل خواهد کرد.