藏简·卷一 埋简藏天نوشتۀ پنهان · جلد اول - دفن در آسمان

این داستانی است دربارهٔ «نگه‌داشتن».

سال ۱۰۴۶ پیش از میلاد، مویه. سلسلهٔ شانگ سقوط می‌کند.

مردی به نام جی‌یی، فالگیری از دربار، چند تکه استخوان را از میان شعله‌ها بیرون می‌کشد و چند طومار نوشته را از زیر تیغ پنهان می‌کند. حقیقتِ «امپراتور انسانی خدا نیست، انسان است» را در سه سردابه پخش می‌کند و بعد، لب می‌بندد.

وصیت‌نامهٔ خانوادگی‌اش فقط دوازده واژه بود: نوشته را نگه‌دار، خدا را نپرست؛ روایت را ببین، در آن دخالت نکن.

گمان نمی‌کرد این پاسداری سه هزار سال به درازا بکشد.

در دورهٔ هان، نوادگانش دیدند پیشگویی‌های ساختگی رواج می‌یابد و آدمی با چند کلام جعلی خود را خدا می‌خواند.

در دورهٔ جین، دیدند تاریخ را فاتحان بازنویسی می‌کنند و یک ماجرای کهن در جنوب و شمال رودخانه دو روایت متفاوت پیدا می‌کند.

در دورهٔ سونگ شمالی، دیدند دانشمندانِ دربار یک سنگ‌نبشته را هر دم مقدس‌تر می‌کنند و متن، میان سنگ و نسخهٔ نقش‌برداشته، اندک‌اندک از اصل دور می‌شود.

در اواخر دورهٔ مینگ، دیدند قصه‌گویی، چاپگری و خواننده‌ای از «بائوجوان» از هیچ، خدایانی می‌سازند و شهری سراپا به خاک می‌افتد و می‌پرستد.

در اواخر دورهٔ چینگ و سال‌های جمهوری، دیدند «مشت‌های مقدس» در برابر توپ و تفنگ خرد می‌شوند، دیدند دانشمندان غربی استخوان‌های پیشگویی را به دو «تاریخ باستان» برمی‌گردانند، و دیدند آنچه سه هزار سال پاس داشته بودند وزن می‌شود، در صندوق می‌رود و بر کشتی‌های خارجی بار می‌گردد.

آنچه باید نگه می‌داشتند هیچ‌گاه چند تکه استخوان نبود؛ همان یک اصل بود: «آدمی دست‌نشاندهٔ خدا نیست.»

سه هزار سال بعد، جی‌شن، واپسین نگهبان، سردابه‌ای را که نیاکانش پنهان کرده بودند با دست خود گشود. آنچه دید خدا نبود؛ انسانی بود که سه هزار سال پیش، کنار آتشدان، این نوشته‌ها را حک کرده بود.

اما دریافت که دشوارترین کار نگه‌داشتن نیست، گفتن است. اگر بگوید، آنان که هنوز زانو زده‌اند چه کنند؟ اگر نگوید، دروغ‌هایی که هنوز ساخته می‌شود چه؟

و سپس زنجیرِ انتقال گسست. جی‌چنگ، پژوهشگری عادی در ادبیات و تاریخ، هنگام مرتب‌کردن یادداشت‌های خانوادگی از رازی خبردار شد که نیاکانش سه هزار سال پاس داشته بودند. نیمی از عمرش گذشت تا فهمید این خاندان چیزی را نگه نمی‌داشت؛ آنچه می‌پایید، آن اندک جایی بود که به آدمی اجازه می‌دهد خودش انتخاب کند.