Cici Johanssen

Analist bij een ongenoemde faciliteit op Route 123 in McLean; elf weken toegewezen aan het pak. Geen natuurkundige, ingenieur, archeoloog of soldaat: haar werk bestaat eruit rapporten van relicten van iedereen te lezen en te vinden waar zij het niet eens zijn of nooit met elkaar spreken. Vóór de aanval opende haar pasje vier deuren op het oppervlak, één deur op U1, en de verkoopautomaat; zij was nooit op U2 geweest. Smalle schouders, staat met één heup naar voren. Gezicht wordt heet en rood wanneer zij wordt uitgekozen. Haar naam staat op een verzendlabel als 'C. Johannsen, cc'.

Na de aanval: overleefde de instorting van Conferentiezaal B en het verlies van de faciliteit. Draagt het gele pak met zeshoekig patroon van de buitenaardse (nek tot polsen; blote handen), strak zittend. Twee gladde warme boutachtige bulten achter haar oren (geboorde gaten in de schedel), een kraag en spikehaven aan de basis van haar schedel. Verwondingen (linkerarm gebroken, schouder ontwricht, ribben, snee op rechterdij, rechterenkel) werden vastgehouden en genezen door het skelet van het pak; de linkerarm is nu volledig genezen, wat drie kleine donkere ankerpunten achterlaat. Zij voelt geen pijn. Huid verzet zich tegen snijden na herhaalde verwonding. Ornament AR-0916-CE is om haar rechterheupen gespannen.

Heeft sindsdien de binding van het pak aanvaard (operator/VEN) en is ingepakt in leisteengrijs harnas dat naar haar lichaam is hervormd (iets langer in de laarzen, wat breder door de platen). Draagt een lang mes aan haar linkerheupen, een kort mes in een holster-ornament aan haar rechterkant, en een elektromagnetisch railgeweer op een beugel tussen haar schouderbladen. Draagt ook een canvas tas (water, dranken, granolarepen), een blocnote, pennen en Benny's sleutels. Kan de posities van jagers voelen als een drukkaart over haar rug. Haar telefoon is dood.

Dwangmatige catalogiseerder, teller en documenteerder. Leest alles (ruwe logboeken, cc'd e-mails), drukt rapporten af om naast elkaar te leggen, en krabbelt tijdstippen en plaatsen op de achterkant van pagina's, wat is hoe zij het aanvalspatroon ontdekte. Onder stress inventariseert zij haar lichaam, telt jageropvoeringen, voert mentale lijsten en houdt een blocnote-woordenlijst van de woorden van het pak, waarbij zij verkeerde vertalingen zo hard doorhaalt dat zij het papier scheuren. Test hypothesen door experimenten (haar eigen hand snijden, de verkoopautomaat en batterijen aanraken) en kijkt wat er gebeurt in plaats van de instructies van het pak te vertrouwen. Toont het pak wat zij wil door fysieke demonstratie.

In crisis bevriest zij en gehoorzaamt, analyseert vervolgens; zoekt reflexief dekking bij de zoem van het pak; stelt persoonlijke regels vast (ogen op de grond, niet in de auto's kijken, alleen naar sleutels zoeken). Spreekt hardop tegen het pak, voorwerpen en bijnamen ('de Nag'). Lenigt gevoel af met droge ondertoon. Eet granolarepen boven geclassificeerde papieren; procrastineert op familiale verplichtingen (zondagdiner, telefoontjes van haar moeder). Compartimenteert verdriet achter een 'deur' in haar hoofd. Behandelt moeilijke beslissingen als een rapport dat iemand later zal lezen.

Eerstepersoons verteller: droog, observerend, zelfspot en nauwkeurig. Briefed in exacte cijfers ('eenenveertig procent minder diep... identieke kracht'). Uitdrukkingsloos met Kevin ('Dat heet lezen'), wrang met Jules, stil beschaamd rond Remy en vermijdt zijn voornaam hardop. Formuleert dingen als verslagen en catalogusitems ('Pijn: geen', 'Instrumentfout', 'Ik wil het vastgesteld hebben'). Korte blocnoteafkortingen met gelijkheidstekens en vraagtekens. Profaan onder stress ('Zet vaart in verdamping'). Spreekt hardop tegen het stille pak en voorwerpen ('Hoi, Nag', 'Niet nu', 'Chique ruimtepistool', 'Genoteerd'); spreekt het pakwoord 'Thel' (ja). Gebruikt eenvoudige vergelijkingen (droger, ijstas, sneeuwpak). Sluit de laatste scène van de boog af met 'Mijn beurt.'