Fallen

Hij viel uit de hemel. Zij was er al.

Hul is een gevallen engel die zich niet meer herinnert waarom hij uit de hemel werd geworpen. Birdie is een oeroud luchtelementaal wier empathische gave haar laat voelen wat elk levend wezen met zich meedraagt. Als ze hem vindt in de krater van zijn eigen aankomst — gebroken, verzegeld, starend naar sterren die hij niet kan bereiken — maakt ze een keuze die ze niet ongedaan kan maken: ze blijft.

Onzichtbaar voor iedereen behalve Hul wordt Birdie zijn verborgen voordeel tussen de stervelingen die beginnen samen te stromen. Ze leest hun emoties. Ze fluistert wat ze voelt. En de wereld neemt haar intelligentie voor zijn goddelijkheid.

Dan komt er een ware gelovige. Een man wiens overtuiging geen scheuren kent, geen twijfels, geen wrijving die haar gave kan opsporen. Hij biedt aan om namens Hul te spreken. Hul, moe van vragen die hij niet kan beantwoorden, stemt in.

Die ene zin zal de wereld veranderen.

Maar Birdie hoorde haar als eerste, en ze zei bijna niets — en in dat bijna speelt dit verhaal zich af.