Every Time I Woke Up, the World Gained a Single Line
LopendElke keer als hij wakker werd, verdween er iets uit de wereld.
Eerst was het slechts een vaag gevoel van onbehagen.
De *diepte* die de dag ervoor nog vanzelfsprekend was, raakte verloren — en de wereld veranderde langzaam in iets anders.
Één dimensie, twee dimensies, drie dimensies.
Zelfs de wetten van de wereld waarin hij leefde, bleken niet meer te vertrouwen.
En op een dag keek een platgedrukt mens hem aan en vroeg met bevende stem:
"Wie is de ander die in jou woont?"
Was de wereld het spoor bijster geraakt?
Of was hijzelf degene die niet klopte?
Bij elke overgang naar een nieuwe dimensie komt er iets aan het licht — een geheim dat deze wereld verbergt.
En wat wacht hem aan het einde? *De ware werkelijkheid* — maar wat is die?
Elke ochtend als ik wakker word, verschijnt er een nieuwe lijn in de wereld. Eerst was het niets meer dan een dunne streep op de muur. Maar de volgende ochtend liep de lijn dwars door mijn kamer, en de dag daarna strekte hij zich uit tot ver in de stad. Het vreemde is: ik lijk de enige te zijn die hem ziet. Aan wie ik het ook vraag — niemand ziet iets. Dan begin ik het te begrijpen. Elke nieuwe lijn verandert iets in deze wereld, beetje bij beetje. En op een ochtend verschijnt er ook een lijn tussen mijzelf en mijn spiegelbeeld. Wat betekenen deze lijnen? En wat gebeurt er met de wereld wanneer ze allemaal tot één enkele lijn samenkomen?
