Epische fantasy is fantasy op de schaal waarbij de kaart, het personage-ensemble en de Timeline allemaal ingenieursuitdagingen worden. Meerdere perspectieven verspreid over een continent houden alleen stand als de lezer kan voelen dat ze naar elkaar toe bewegen, en het moeilijkste is niet de uitvinding maar de continuïteit. Deze gids behandelt perspectieven, verhaallijnen, wereldgeschiedenis en de vorm van een serie.
Begrijp wat fantasy episch maakt
Epische fantasy is fantasy die op drie assen tegelijk wordt opgeschaald — geografie, personage-ensemble en inzet — en het is de opschaling, niet het onderwerp, die de moeilijkheid creëert. Een fantasyroman met één perspectief is een ambachtelijk probleem. Een fantasyserie met zes perspectieven verspreid over een continent en een decennium is een ambachtelijk probleem én een technisch probleem.
Dat is het benoemen waard, want de meeste adviezen over het genre gaan over uitvinding, en uitvinding is zelden wat mensen tegenhoudt. Wat mensen tegenhoudt is boek drie, wanneer de verhaallijnen moeten samenkomen en de details die in boek één zijn vastgelegd blijken dragende onderdelen te zijn.
Bouw een wereld met een geschiedenis
De wereld heeft een verleden nodig dat voorafgaat aan je plot en niet bestond om dat plot voort te brengen. Oorlogen die slecht zijn beslecht, een grens die op de verkeerde plek is getrokken, een geloof dat uiteengevallen is. Geschiedenis is wat een setting bewoond laat aanvoelen in plaats van geconstrueerd.
De nuttigste truc is onenigheid. Laat twee personages oprecht tegenstrijdige versies van dezelfde historische gebeurtenis aanhangen. Die ene ingreep doet meer voor de diepte van een wereld dan pagina's chronologie, omdat het alles impliceert wat een chronologie zou vermelden — en tegelijkertijd reikt het je conflict aan.
Beheer meerdere perspectieven
Elk perspectief moet iets willen dat eigen is aan dat perspectief, op zijn eigen tijdlijn, wat de anderen niet willen. Een perspectief dat bestaat om de lezer een deel van de kaart te laten zien, is een camera, en lezers slaan camera's over.
Verdeel ze bewust ongelijk. Een boek met vijf perfect uitgebalanceerde perspectieven leest als een rooster; één met een duidelijke protagonist en vier ondersteunende perspectieven leest als een verhaal. En let op het aantal perspectieven in boek één — elk extra perspectief kost de lezer een nieuwe start, precies op het moment dat je wilt dat ze zich nestelen.
Vlecht de verhaallijnen
De lezer moet de convergentie lang voelen voordat die plaatsvindt. Dat betekent niet dat de lijnen vroeg samenkomen; het betekent dat de lezer kan zien dat ze naar hetzelfde bewegen — een gedeelde antagonist, een gedeeld object, een datum waarop iets moet gebeuren.
In de praktijk betekent dit dat je bijhoudt waar elke verhaallijn staat aan het einde van elk hoofdstuk en of de kloof ertussen kleiner wordt. Visueel weergegeven als structurele scharnierpunten wordt een verhaallijn die niet meer beweegt meteen zichtbaar, op een manier die tijdens het schrijven nooit zo opvalt — zo belanden boeken op een middenpunt waar twee verhaallijnen simpelweg zitten te wachten.
Handhaaf continuïteit over boeken heen
Continuïteit is de echte uitdaging van dit genre, en geheugen overleeft het niet. Oogkleur, het aantal dagen dat een reis duurt, wie aanwezig was bij een gesprek, welke van twee broers ouder is — elk detail is op zichzelf onbeduidend, maar het zijn precies de dingen die lezers van lange fantasyseries opmerken en onthouden.
Houd een externe registratie bij en werk die bij tijdens het schrijven, niet achteraf. De fouten die een serie beschadigen, zijn niet de fouten die je opmerkt; het zijn de fouten waarop wordt voortgebouwd. Een detail dat in boek één wordt tegengesproken, is een fundering tegen boek drie, en tegen die tijd kost de correctie een herschrijving in plaats van één regel.
Plan de vorm van de serie
Ken het einde voordat je het eerste boek publiceert. De details mogen verschuiven, maar de bestemming niet, want de middelste boeken van een ongeplande serie hebben niets om naartoe te convergeren en lezers voelen de koersloosheid even duidelijk als de schrijver.
Bepaal het aantal boeken en wat elk boek dient te doen. Een serie waarbij elk deel zijn eigen volledige verhaalboog heeft, genest binnen de grotere boog, houdt lezers tussen de publicaties door veel beter vast dan één lang verhaal dat op willekeurige punten in stukken is geknipt.
Schrijf het, maak het af, laat het lezen
Een afgeronde trilogie van 120.000 woorden per boek verslaat een onafgemaakt meesterwerk van twee keer die lengte. Geef de wereld een geschiedenis, geef elk perspectief een verlangen, houd de verhaallijnen sluitend, en houd een registratie bij die je daadwerkelijk bijwerkt.
Lezers van epische fantasy zijn bovendien het geduldigste geserialiseerde publiek dat er bestaat, en ze volgen een boek hoofdstuk voor hoofdstuk gedurende een jaar. Als de concepttekst stevig staat, publiceer het dan waar lezers van epische fantasy samenkomen en breng het hoofdstuk voor hoofdstuk uit. De structuur en continuïteit bewaken terwijl je in je eigen stem schrijft, en de hoofdstukken voorleggen aan lezers die betalen om door te gaan — dat is waarvoor Novelmint is gebouwd.