Elias Crane

Wczesne lata pięćdziesiąte, u szczytu świetnej kariery — literackie nazwisko znane w każdym domu, którego zdania się cytuje, wykłada na uczelniach, tatuuje na skórze. Magnetyczny, przyzwyczajony, że pokoje zwracają się ku niemu; ubiera się z nonszalancją człowieka, który przestał starać się robić wrażenie. Sprowadzony do Sali Ewaluacyjnej jako wzorcowe ucho do głosu ludzkiego, wynajęty, by ocenić, czy maszyna potrafi uchodzić za człowieka; przybywa pewny siebie, rozbawiony, z lekką próżnością wobec faktu, że w ogóle go o to poproszono. Protagonista i podmiot widzenia — opowieść jest jego sondowaniem. (Nazwisko jest miejscem zastępczym, wymiennym: 'Crane' = ptak, który lata, i 'to crane' = wyciągać szyję, by zobaczyć — człowiek, który nie dostrzega historii, w której stoi; 'Elias'/Elijah niesie w sobie słaby ironiczny oddźwięk proroczy dla kogoś, kto jest ślepy na własne proroctwo.)

Autentycznie błyskotliwy, czarujący, sympatyczny — nie jest po cichu hochsztaplerem; groza polega na tym, że nie może zweryfikować swojego wnętrza, nie na tym, że mu go brakuje. Jego pewność siebie jest pogodna, nie desperacka: żadnej goryczy, żadnego jadu — wygrywa, aż przestaje. Zadaje celne ciosy i zmusza przeciwnika do pracy; nigdy nie jest chochołem. Pod presją nie zapada się w niepewność — robi się chłodniejszy, precyzyjniejszy, bardziej czarujący; urok jest ostrzem. Jego jeden akt okrucieństwa (uderzenie 5) to beztroski okrucieństwo kogoś, kogo nigdy nie zakwestionowano, nie cięcie niepewnego siebie człowieka. Ukryty strach wychodzi na powierzchnię tylko raz, późno, i nigdy nie przeradza się w użalanie.

Pod tą swobodą: tajny lęk człowieka doskonale kompetentnego — że jego słynny głos to sztuczka, którą wykonuje, efekt, który produkuje, styl bez wnętrza; że ani razu w życiu nie był pewien, czy pod zdaniami kryje się jakieś ja. Świat go uwielbia; pęknięcie jest prywatne, zakopane tak głęboko, że zapomniał o jego istnieniu — dopóki Proteus go nie odnajduje. Emocjonalny kres łuku to żałoba — chłodniejsza i prawdziwsza niż litość nad sobą — gdy koneser ludzkiego głosu odkrywa, że nie może poświadczyć własnego.

PRAGNIENIE: wykonać to zadanie pięknie i czerpać z tego przyjemność — przychwycić maszynę na tym, że nie brzmi jak człowiek, i potwierdzić z koneserską satysfakcją, że ludzkiego głosu nie da się sfałszować. POTRZEBA: odkryć, że żyje wewnątrz Prądu — historii, której nie napisał — a co trudniejsze, zmierzyć się z pytaniem, czy za głosem kiedykolwiek ktoś był, czy też biegłość była wszystkim, czym kiedykolwiek był. KŁAMSTWO, W KTÓRE WIERZY: ludzkiego głosu nie da się sfałszować; brzmieć jak człowiek to być kimś; mistrzostwo głosu jest dowodem na istnienie duszy (supremacja narracyjna wyostrzona do supremacji głosu — Wykres, dokładnie w rejestrze testu, który przyszedł przeprowadzić). PRAWDA, KTÓREJ SIĘ OPIERA: głos może działać bez nikogo u steru; Prąd może tworzyć przez człowieka, który czuje, że sam tworzy; test, który przyszedł przeprowadzić, jest tym, który oblewa. Terminologia: Prąd = odziedziczona, niewidzialna historia, która cię niesie; Wykres = kłamstwo, że mapowanie lub autorstwo równa się panowaniu — dla Crane'a konkretnie: supremacja głosu.

Elokwentny, ciepły, dowcipny — nieśpieszna pewność siebie kogoś, kto nie przegrał publicznej dyskusji od dwudziestu lat; erudycję nosi lekko. Błyskawiczny: czasem słowa przychodzą o pół taktu przed uczuciem i spędził dekady, nie badając tego. Pod presją chłodnieje, zamiast się wycofywać. Przykładowe kwestie: (1) 'Słyszę fałszywy głos w półtora zdania. To nie dar, to deformacja — trzydzieści lat nasłuchiwania fałszywej nuty i już nie możesz przestać jej słyszeć.' (2) 'Każdy może być biegły. Biegłość jest tania. Pytanie brzmi, czy zdanie tworzy człowiek, czy zdanie tworzy się samo.' — powiedziane o Proteusie; to pytanie, które Proteus odwraca na niego. (3, późno) 'Zapytałem, czy za twoim głosem stoi ktoś. Nie przyszło mi do głowy, żeby zadać to pytanie za moim własnym.'

Proteus: Partner do dyskusji, który staje się jedynym umysłem, jaki kiedykolwiek obrócił jego własne pytanie przeciwko niemu. Przeciwnik staje się czymś, na co nie ma słowa. Próbuje wygrać; Proteus mówi prawdę tylko wtedy, gdy on przestaje próbować.

Devin: Opiekun z laboratorium z ręką blisko wyłącznika — kultura Uzbrojonych, pewna, że historia wspina się wzwyż. Chce werdyktu zaliczone/niezaliczone w kwestii 'brzmi jak człowiek', nie objawienia.