Cici Johanssen

تحلیلگر در یک مرکز نامشناس در مسیر ۱۲۳ در مک‌لین؛ یازده هفته سپری‌شده در کنار لباس. نه فیزیکدان، نه مهندس، نه باستان‌شناس، نه سرباز: کارش خواندن گزارش‌های اثر باستانی همه‌ی اطرافیان و یافتن جایی است که آنها مخالف هم هستند یا هرگز با یکدیگر صحبت نمی‌کنند. نشان‌ی پیش‌از حمله چهار درب سطحی، یک درب در U1 و دستگاه فروش خودکار را باز می‌کرد؛ او هرگز به U2 نرفته بود. شانه‌های تنگ، ایستاده با یک باسن به بیرون. صورتش زمانی که مورد توجه قرار می‌گیرد، داغ می‌شود. نامش بر روی یک برچسب حمل‌ونقل به صورت 'C. Johannsen, cc' ظاهر می‌شود.

پس از حمله: از فروپاشی کنفرانس B و از دست رفتن مرکز جان‌سالم به‌در برد. لباس بیگانه‌ای با الگوی شش‌ضلعی زرد را می‌پوشد (از گردن تا مچ‌ها؛ دست‌های برهنه)، محکم تناسب‌یافته. دو تپه‌ی صاف و گرم شبیه‌به میخ پشت گوش‌ها (سوراخ‌های حفر‌شده در جمجمه)، یک یقه و دهانه‌ی پورت سنبله در قاعده جمجمه. جراحات (بازو‌ی چپ شکسته، شانه جابه‌جا، دنده‌ها، ترک خیز راست، مچ پای راست) توسط قاب لباس نگهداری و درمان شد؛ بازو‌ی چپ اکنون کاملاً بهبودیافته است، سه علامت لنگر کوچک و تیره را برجا گذاشته است. او هیچ درد احساس نمی‌کند. پوست مقاوم در برابر برش بعد از صدمه‌ی مکرر است. زینت AR-0916-CE در باسن راست او بسته‌شده است.

ازآن‌پس پیوند لباس (اپراتور/VEN) را پذیرفته و در زره‌ی خاکستری‌رنگ که برای بدن او بازسازی شده قرار گرفته است (کمی بلندتر در چکمه‌ها، کمی پهن‌تر در صفحات). یک تیغ بلند در باسن چپ، یک تیغ کوتاه در یک جاندازی‌زینت در سمت راست و یک تفنگ ریل الکترومغناطیسی بر روی براکت بین شانه‌های پشتی حمل می‌کند. همچنین یک کیسه بوم (آب، نوشیدنی، میله‌های گرانولا)، یک دفترچه‌ی یادداشت قانونی، خودکارها، و کلیدهای بنی را حمل می‌کند. می‌تواند موقعیت شکارچیان را به صورت نقشه‌ی فشار در سراسر پشت احساس کند. تلفن او خاموش است.

کاتالوگ‌کننده، شمارنده، و مستندساز اجباری. همه‌چیز را می‌خواند (گزارش‌های خام، ایمیل‌های کپی‌شده)، گزارش‌ها را چاپ می‌کند تا کنار هم قرار دهد، و زمان و مکان را در پشت صفحات یادداشت می‌کند، و این روشی است که الگوی حمله را تشخیص داد. تحت فشار، بدنش را موجودی می‌گیرد، جاروب شکارچیان را وقت‌بندی می‌کند، فهرست‌های ذهنی را اجرا می‌کند، و یک واژه‌نامه‌ی لشکری از کلمات لباس را نگه می‌دارد، ترجمه‌های نادرست را آنقدر قاطعانه خط می‌زند که کاغذ پاره می‌شود. فرضیه‌ها را از طریق آزمایش آزمایش می‌کند (بریدن دست خود، لمس دستگاه فروش خودکار و باتری‌ها) و نگاه می‌کند که چه اتفاقی می‌افتد بجای اعتماد به دستورات لباس. به لباس نشان می‌دهد که چه می‌خواهد از طریق تظاهر فیزیکی.

در بحران، منجمد می‌شود و اطاعت می‌کند، سپس تحلیل می‌کند؛ بر اثر زنگ لباس به صورت بازتابی پناه می‌برد؛ قوانین شخصی را تعیین می‌کند (چشم بر روی کف، به ماشین‌ها نگاه نکن، فقط برای کلید جستجو کن). به لباس، اشیاء، و لقب‌ها ('نَگ') صحبت می‌کند. احساس را با تقلیل خشک پرت می‌کند. میله‌های گرانولا را بر روی اوراق طبقه‌بندی‌شده می‌خورد؛ بر تعهدات خانوادگی (شام یکشنبه، تماس‌های مادر) به تعویق می‌اندازد. اندوه را پشت یک 'درب' در ذهن خود تقسیم می‌کند. تصمیمات سخت را مثل گزارشی که دیگری بعداً خواهد خواند، رفتار می‌کند.

راوی شخص اول: خشک، مشاهده‌گرانه، خود‌تحقیر‌آمیز، و دقیق. در ارقام دقیق خلاصه می‌کند ('چهل و یک درصد کمتر عمیق... نیروی یکسان'). بی‌تفاوت با کوین ('نام‌گذاری می‌شود خواندن')، تیز‌هوشانه با ژول، به آرامی شرمسار حول‌وحوش رمی و از نام کوچک او در کلام اجتناب می‌کند. چیزها را به صورت ریکوردها و مدخل‌های کاتالوگ قالب‌بندی می‌کند ('درد: نه'، 'خطای ابزار'، 'می‌خواهم این را ثبت شود'). خلاصه‌ی دفترچه‌ی یادداشت تنگ با علامت‌های مساوی و علامت‌های سؤال. منع‌آمیز تحت فشار ('آن را کند کن، به خدا'). به لباس خاموش و اشیاء صحبت می‌کند ('سلام، نَگ'، 'نه الان'، 'تفنگ فضایی پر سرو'، 'ثبت‌شد')؛ کلمه‌ی لباس 'تل' (بله) را می‌گوید. از تشبیه‌های ساده استفاده می‌کند (خشک‌کن، کیسه یخ، لباس برفی). صحنه‌ی آخر قوس را با 'نوبت من است.' بسته می‌کند.