Mystery World Lab📚

در آخرین قطار خوابم برد و وقتی چشم باز کردم، واگن خالی بود. در ایستگاهی پیاده شده بودم که اسمش را در تمام عمرم نشنیده بودم — یک ایستگاه آخر خط، ناشناس و غریب. پنج مسافر دیگر هم مثل من روی سکو گیر کرده بودند. 얼마 نگذشت که شش عدد مرموز روی تابلوی الکترونیکی ایستگاه ظاهر شد. بعد گوشی‌های مسافران یکی یکی لرزید — خبرهای فوری؛ اعلام فوت‌هایی برای فردا، از تصادف‌هایی که هنوز اتفاق نیفتاده بود. رئیس ایستگاه حکم را صادر کرد: آن اعداد، ساعت مقرر مرگ هر کدام از آن‌ها بود. و تنها یک نفر اجازه داشت این ایستگاه را ترک کند. اما از میان شش نفر، فقط پنج نفر وقت مرگ داشتند. نام من به دلایلی در آن فهرست نبود. اصلاً چرا اینجا بودم؟ و بعد رئیس ایستگاه چیزی گفت که سردرگم‌ترم کرد: *«این تو بودی که این ایستگاه را به وجود آوردی.»* در ایستگاهی که تنها محکومان به مرگ گرد می‌آیند، یک شب برای دست‌وپنجه نرم کردن با سرنوشت آغاز می‌شود.

هر بار که چشم باز می‌کنم، چیزی از دنیا محو می‌شود. اول فقط یک حس کوچک بود — چیزی ناجور، چیزی نادرست. «عمق»ی که تا دیروز بدیهی می‌نمود، ناگهان نبود، و دنیا آرام آرام شکل دیگری به خود می‌گرفت. یک بُعد، دو بُعد، سه بُعد — حتی به قوانین دنیایی که در آن زندگی کرده‌ام دیگر نمی‌توان اطمینان داشت. تا اینکه روزی، موجودی تخت و بی‌ضخامت، چشم در چشم قهرمان داستان می‌دوزد و با صدایی لرزان می‌پرسد: «آن یکی که درون توست، کیست؟» آیا دنیا دیوانه شده؟ یا این منم که دیوانه‌ام؟ با هر بار تغییر بُعد، راز تازه‌ای از این جهان آشکار می‌شود. و «واقعیت راستین» که در انتها انتظار می‌کشد — چیست؟