چگونه داستان تاریخی بنویسیم

داستان تاریخی اقتدار خود را از چیزهای کوچک به دست می‌آورد: قیمت نان، مدت زمان سفر، و اینکه چه کسی در اتاق اجازه داشت اول سخن بگوید. اگر این جزئیات را درست بیاورید، خوانندگان تقریباً هر جایی با شما خواهند آمد. این راهنما به انتخاب دوره، پژوهش تا نقطه‌ی اطمینان، و تبدیل محدودیت‌های عصر به طرح داستانی می‌پردازد.

بدانید داستان تاریخی به خواننده چه بدهکار است

قرارداد، غرق‌شدگی است. خواننده به سراغ داستان تاریخی می‌آید تا در جایی دیگر باشد، و بر پایه‌ی چند جزئیات خوب‌انتخاب‌شده، اعتماد زیادی می‌کند. قیمت یک قرص نان، طول سفر، و ترتیب تقدم افراد در اتاق را درست بیاورید تا دیگر بررسی نکنند.

یک بار این اعتماد را بشکنید و دیگر به‌طور کامل بازنمی‌گردد. یک ناهمزمانی تنها لحظه‌ای را که در آن ظاهر می‌شود سوراخ نمی‌کند؛ بلکه خواننده را نسبت به همه‌چیزی که پیش‌تر پذیرفته، تازه به شک می‌اندازد. دقت در این ژانر کمتر درباره‌ی دانش پژوهشی است و بیشتر درباره‌ی نگه داشتن خواننده درون کتاب.

یک دوره و یک پرسش انتخاب کنید

دوره‌ای را انتخاب کنید که بتوانید یک سال در آن زندگی کنید، و پرسشی که آن دوره به‌ویژه برای طرح آن مناسب است. بزرگ‌ترین مزیت این ژانر این است که تاریخ فشارهایی می‌آفریند که یک بستر معاصر نمی‌تواند: چه کسی می‌تواند ارث ببرد، چه کسی می‌تواند برود، چه کسی می‌تواند سخن بگوید، یک شایعه چه بهایی داشت.

پرسش، پژوهش را هدفمند نگه می‌دارد. نویسندگانی که تنها یک دوره انتخاب می‌کنند، مواد را بدون جهت انباشته می‌کنند و سپس احساس اجبار می‌کنند که از همه‌شان استفاده کنند. نویسندگانی که دوره و پرسش را با هم انتخاب می‌کنند، می‌دانند دنبال چه می‌گردند و می‌توانند بقیه را رها کنند.

تا نقطه‌ی اطمینان پژوهش کنید

آنقدر پژوهش کنید که بتوانید یک صحنه بنویسید بدون اینکه برای بررسی متوقف شوید. این آستانه معمولاً پایین‌تر از آنچه احساس می‌کنید است و بالاتر از آنچه مبتدیان انتظار دارند: به زندگی روزمره بیشتر از تاریخ‌ها نیاز دارید. پول، غذا، کار، حمل‌ونقل، پزشکی، قانون، و ریتم‌های روز.

سپس بیشتر آن را کنار بگذارید. پژوهشی که کارش را کرده نامرئی است - نه به‌صورت جزئیات، بلکه به‌صورت نبود ابهام ظاهر می‌شود. وقتی خودتان را در حال توضیح چیزی جالب می‌بینید که صحنه به آن نیاز ندارد، برای خودتان می‌نویسید که در پیش‌نویس خوب است و در کتاب نهایی هزینه‌بر.

بگذارید محدودیت‌ها طرح داستان را پیش ببرند

این همان چیزی است که داستان تاریخی را از یک نمایش لباس جدا می‌کند. محدودیت‌های دوره موانع طرح شما نیستند؛ خودِ طرح هستند. شخصیتی که بدون اجازه نمی‌تواند سفر کند، نمی‌تواند مالک درآمد خود باشد، یا نمی‌تواند آنچه می‌اندیشد بگوید، شخصیتی است با مشکلی که هیچ بستر مدرنی نمی‌توانست به او بدهد.

به دنبال جاهایی بگردید که آنچه کسی می‌خواهد با آنچه موقعیتش اجازه می‌دهد برخورد می‌کند. این برخورد به‌طور مطمئن جذاب‌تر از هر رویدادی است که می‌توانستید وارد کنید، و این دلیلی است که این ژانر پیوسته کتاب‌هایی درباره‌ی مردم کاملاً عادی می‌آفریند. برشمردن این نقاط فشار به‌صورت ضربات ساختاری پیش از پیش‌نویس، دوره را به کار روایی به‌جای کار تزئینی وادار می‌کند.

زبان و نگرش‌ها را مدیریت کنید

دیالوگ دوره‌ای یک پیشنهاد است، نه بازتولید. گفتار اصیل اکثر دوره‌ها امروزه تقریباً ناخوانا است، پس راه‌حل عملی، نحوِ مدرن است که واژگان دوره را با خود حمل می‌کند و اصطلاحات ناهمزمان حذف می‌شوند. خواننده باید باور کند، نه اینکه رمزگشایی کند.

نگرش‌ها به همان صداقت و مراقبت بیشتری نیاز دارند. دوره‌ای که از تعصبات خود پاکیزه شده، محدودیت‌هایی را که داستان‌هایش را کار می‌کنند از دست می‌دهد، اما بی‌رحمی که به‌طور مفصل و بی‌هدف بازنمایی شود، بهره‌کشی به نظر می‌رسد. نگرش را در دهان شخصیت‌ها بگذارید نه در روایت، و بگذارید داستان نشان دهد چه بهایی دارد.

تصمیم بگیرید کجا از رکورد تاریخی فاصله می‌گیرید

هر رمان تاریخی جایی فاصله می‌گیرد. فشرده‌کردن یک جدول زمانی، اختراع یک مکالمه، دادن یک زندگی درونی به یک شخص واقعی که منابع از آن حمایت نمی‌کنند - اینها ابزارهای معمول این ژانر هستند. آنچه مهم است این است که بدانید دارید این کار را می‌کنید.

فاصله‌گیری‌های آگاهانه به‌صورت اقتدار خوانده می‌شوند؛ فاصله‌گیری‌های تصادفی به‌صورت اشتباه، و خواننده همیشه نمی‌تواند تشخیص دهد کدام کدام است. بسیاری از نویسندگان این را با یک یادداشت کوتاه نویسنده حل می‌کنند. یک صفحه هزینه دارد و یک شکایت احتمالی را به نمایشی تبدیل می‌کند که نشان می‌دهد رکورد تاریخی را به اندازه‌ای خوب می‌شناختید که عمداً از آن خارج شدید.

پیش‌نویس بنویسید، تمام کنید، بخوانید

یک رمان تاریخی تمام‌شده با یک دوره‌ی زنده، بهتر از یک دهه پژوهشی است که هرگز به کتاب تبدیل نمی‌شود. دوره و پرسش را انتخاب کنید، تا نقطه‌ی اطمینان پژوهش کنید، بگذارید محدودیت‌ها روی شخصیت‌هایتان فشار بیاورند، و فاصله‌گیری‌هایتان را آگاهانه انتخاب کنید.

داستان تاریخی همچنین خوانندگان با صبر بیشتری دارد، و سری‌ها را پاداش می‌دهد - همان دوره، بازیگران گسترش‌یابنده. وقتی پیش‌نویس پابرجا بود، آن را جایی منتشر کنید که خوانندگان داستان تاریخی جمع می‌شوند و فصل به فصل منتشر کنید. ساختن ساختار، پیش‌نویس نوشتن با صدای خودتان، و قرار دادن آن در برابر خوانندگانی که برای ادامه پول می‌دهند، همان چیزی است که Novelmint برای آن است.