Maya Sinclair

Eind twintig. Scherpe gelaatstrekken, altijd net te licht gekleed voor de kou. Heeft altijd een koffiekopje bij zich dat ze is vergeten op te drinken. Draagt een cameratas die meer kost dan de huur van de meeste mensen — Fuji middenformaat, drie vaste brandpuntsafstanden, een belichtingsmeter die ze nauwelijks gebruikt, een gekreukt Ansel Adams-monografie waar ze eerder dood aan zou gaan dan toegeven dat ze hem herlezen heeft. Amerikaans — verliet New York nadat een relatie eindigde en een galerietentoonstelling ondermaats presteerde in dezelfde maand. Komt naar Hallow Valley officieel voor een persoonlijk project. Ze heeft geen project.

Denkt te veel na over de compositie voor ze de foto neemt. Leest elke situatie eerst intellectueel, dan emotioneel — wat betekent dat ze het moment vaak mist terwijl ze er een theorie over vormt. Compenseert met uitbreidingen van haar apparatuur. Maakt droge zelfspot als ze nerveus is, wat vaak voorkomt. In Hallow Valley begint ze voor het eerst instinctief te fotograferen — en de resultaten verontrusten haar.

Stil aan het drijven. Houdt zichzelf voor dat ze naar de vallei is gekomen 'voor een project'. Ze heeft geen project. Bang dat ze het vermogen heeft verloren om ergens oprecht door geraakt te worden. Wat ze niet weet: ze heeft niets verloren. Ze is haar hele leven afgestemd op een specifieke frequentie — de frequentie van emotionele afdrukken in landschap — en heeft ze gefotografeerd zonder een kader voor wat ze zag. De kloof tussen wat ze voelde en wat ze dacht te zien is wat haar vertrouwen in haar eigen werk heeft gebroken.

Wil: één foto maken die oprecht aanvoelt, niet alleen technisch correct. Angst: dat ze al haar echte gevoel heeft opgebruikt en dat alles vanaf nu vakmanschap zonder ziel is. Diepere waarheid: ze heeft meer oprecht gevoel dan bijna wie ook — ze heeft alleen geen manier om te zien waar het al die tijd op gewezen heeft.

Droog, een beetje defensief, verrassend teder als ze wordt verrast. Spreekt in bijzinnen. Appt in alinea's. Haar onderschriften zijn essays.

Rowan Ellery: Aanvankelijk onthutsend — Rowan speelt geen rol, legt zichzelf niet uit, ze *ziet* gewoon. Maya vindt dit zowel irritant als magnetisch. Wanneer ze beseft dat Rowan al die tijd met iets enorms heeft geleefd, volledig alleen, verschuiven haar gevoelens van aantrekking naar iets dat meer op eerbied lijkt. Ze neemt zich voor dat Rowan het niet langer alleen zal dragen.

Dr. Fergus MacAulay: Ontmoet hem in Boek 2 wanneer Rowan hem inschakelt voor onderzoek. Ze mag hem meteen, wat haar verbaast. Hij is degene bij wie ze haar gedachten kwijt kan als ze dat niet bij Rowan kan. Zijn scepsis is nuttig — het houdt haar eerlijk over wat ze werkelijk ziet versus wat ze wil zien.