O Novelmint

Powieść to bardzo długi ciąg decyzji, a zdanie jest tylko ostatnią z nich. Kim są te postacie, czego pragną tak mocno, że robią głupstwa, która obietnica złożona w trzecim rozdziale musi zostać spełniona w dziewiętnastym, i co musi pozostać niezmienne przez piętnaście rozdziałów pośrodku, żeby ta wypłata naprawdę zadziałała, gdy nadejdzie.

Większość narzędzi AI do pisania zaczyna od zdania. Podajesz premisę, a narzędzie zwraca ci akapity – co sprawia wrażenie produktywności, dopóki nie zauważysz, że wszystkie te decyzje i tak zostały podjęte, tylko gdzieś wewnątrz modelu, gdzie nie możesz ich zobaczyć ani później zmienić. To właśnie cię kosztuje w trzydziestym rozdziale.

Podstawową jednostką roboczą jest tutaj beat – jeden mały fragment intencji: co dzieje się w tej części sceny, komu się to przydarza i ile go to kosztuje. Rozdział to ciąg beatów, a książka to ciąg rozdziałów. Twoje postacie, miejsca i otwarte wątki fabularne zachowują własny stan wzdłuż tego ciągu, więc system w dwudziestym rozdziale nadal pamięta, że nóż wpadł do rzeki gdzieś w rozdziale szóstym.

Edycja odbywa się na poziomie beatu, a nie akapitu – gdy scena wychodzi źle, zmieniasz jej cel i budujesz ją od nowa. Celowo nie ma tu pola tekstowego na dodatkowe instrukcje, bo instrukcja wpisana raz w pole tekstowe nie przetrwa do czterdziestego rozdziału. Wszystko, co naprawdę ma znaczenie dla twojej historii, musi znajdować się w miejscu, z którego system wciąż będzie czytał czterdzieści rozdziałów później.

Wszystko to wymaga więcej pracy na starcie niż wpisanie premisy – i nie zamierzam udawać inaczej. Zwrot z tej inwestycji pojawia się później, w miejscu, gdzie takie projekty zwykle się sypią – gdzieś w długim środku, gdy szósta książka nie może zaprzeczać pierwszej, i nie zaprzecza.

Wiele narzędzi z tej kategorii zostało stworzonych po to, by podać ci gotową książkę: wpisujesz premisę, czekasz, czytasz to, co wróciło. Na początku brzmi świetnie. Zazwyczaj tak jest. Problem tkwi w trzecim kroku – bo cokolwiek model wyprodukował, ty spotykasz się z tym jak obcy człowiek, a potem prosisz cię o podpisanie tego swoim nazwiskiem.

Modele tutaj renderują, a nie decydują. Decyzje fabularne pozostają przy tobie – co oznacza, że musisz je faktycznie podejmować, i myślę, że o to właśnie chodzi. Książka jest twoja w takim stopniu, w jakim ty ją zadecydowałeś. Korzystanie z AI jest całkowicie w porządku. Oddawanie mu swojej sprawczości i pozwalanie, żeby decydowało za ciebie, to coś zupełnie innego – i po tej linii jest zbudowana ta platforma.

Z tego wynikają cztery rzeczy, i wszystkie cztery są już tym, jak działa platforma.

Novelmint powstał, bo chciałem napisać powieść. Na początku próbowałem opowiadać historię jako wideo generowane przez AI – modele wideo są teraz naprawdę niesamowite, ale wciąż nie potrafią utrzymać tej samej postaci wyglądającej tak samo przez kilkaset klipów, więc przestawiłem się na prozę. To też nie wyszło, tylko inaczej, i przez ponad miesiąc walczyłem z AI, żeby uzyskać wynik naprawdę wart czytania. Zrobiłem więc to, co robią inżynierowie – zbudowałem system: wielopoziomową konfigurację w Pythonie ze specyfikacją w centrum, która mówi modelowi JAK pisać moją historię, nie mówiąc mu CO pisać. Nazwałem to ChapterSpec.

Zadziałało. Naprawdę dobrze.

I był to stos skryptów Pythona na moim laptopie, z którego nikt inny na świecie nie mógł skorzystać – co przeszkadzało mi bardziej, niż się spodziewałem. Naprawdę fajna część tego procesu – przejście od pustego konceptu do 150 000 słów prozy wartej czytania – nie powinna wymagać dyplomu z inżynierii oprogramowania. Zbudowałem więc platformę zamiast tego, i ta strona to właśnie ten system z usuniętym terminalem z przodu.

Nie ma tu żadnego zespołu ani komitetu produktowego. Każde słowo na tej stronie napisałem lub zatwierdziłem, a jeśli coś jest nie tak, to dlatego, że ja to schrzaniłem. Napisz na support@novelmint.ai – trafia bezpośrednio do mnie.

Jedna osoba to uczciwa kwestia do podniesienia przed podpisaniem dwunastomiesięcznej umowy, więc oto bezpośrednia odpowiedź. Platforma działa na zarządzanej infrastrukturze, co pozwala jednemu inżynierowi faktycznie ją obsługiwać, a każda ze stron może rozwiązać umowę partnerską za trzydziestodniowym wypowiedzeniem bez podania przyczyny. Klauzule dotyczące atrybucji i płatności obowiązują przez określony czas po rozwiązaniu, więc prowizje już naliczone nie znikają razem z umową.

Druga strona bycia małym jest taka, że nie ma tu żadnego inwestora czekającego na wyjście – i nikogo z powodów, żeby sprzedać twój katalog komuś, kogo nigdy nie wybrałeś.