cocoz_books

Był potężny. Był przerażający. Był ogromny. Cały świat leżał u jego stóp, cały świat mieścił się w jego dłoniach — a jednak to ona była jego światem, ona znaczyła dla niego wszystko. Bali się go wszyscy, lecz liczyło się tylko to, że ona się go bała. Miliardy oddawały mu cześć, a on czcił ziemię, po której stąpała. Jego stwardniałe dłonie potrafiły rozrywać ludzi na strzępy, a jednak ją obejmowały jedynie z czułością i zachłannością. Jego pazury wyrywały gardła, a jednak ku niej wyciągał je tylko po to, by bawić się jej lokami. „Albowiem narodzi się jeden, zrodzony z chaosu, wykuty z ruin i popiołów wieków. Będzie wybrańcem, tym, który stanie się naczyniem dla ciemności. Zostanie naznaczony śladami dotyku bogiń, a przeznaczenie będzie mu się kłaniać. Lecz to on wywoła rzeź, która zniszczy światy, co narodziły się u jego stóp. Jego światło, jej ciemność. Każda ciemność potrzebuje światła, lecz jego zagubi się w czasie. Zaręczony z ciemnością, z nią zjednoczony.