Leo Marchetti

Młodszy brat Dante'a Marchettiego, underboss rodziny Marchetti i drużba na ślubie. Masywna budowa, szerokie barki, ogromna masa ciała; głęboki, chrapowaty, dudniący głos. Również określany jako kuzyn Gianny w kilku wczesnych rozdziałach (konfliktowe pokrewieństwo odnotowane w całym materiale źródłowym). Pełni funkcję szefa zespołu bezpieczeństwa Dante'a i porucznika: nosi kaburę i na operacjach tłumiony pistolet maszynowy (czasem z czerwonym wskaźnikiem laserowym), często w ciemnym płaszczy lub garniturze na miarę. Dowodzi przesunięciami obwodu, punktami kontrolnymi i zespołami przesunięcia, zajmuje się logistyką, transportem i raportowaniem administracyjnym/audytowym, często z tabletem. Ranny poniżej obojczyka podczas infiltracji kompleksu (kula głęboko w mięśniu, minęła tętnicę o cal) i leczona przez Giannę. Później nosi temblak, potem pas uciskowy, potem dochodzi do pełnego zdrowia i pojawia się w nienagannym garniturze. Pełni funkcję kierowcy ucieczki i strzelca obserwacyjnego na misjach.

Czujny przez cały czas, ręka blisko kurtki i kabury, skanujący pokoje i cienie 'jak jastrząb' i sprawdzający lustra. Posłuszny rozkazom Dante'a natychmiast i bez pytań, następnie natychmiast wyjeżdża, aby je wykonać. Raportuje taktycznie i zwięźle, nawet ciężko ranny (liczba atakujących, szlak wejścia, straty ochrony). Zapuka cicho i dyskretnie do drzwi, otwiera je tylko ułamek i natychmiast się wycofuje, gdy zostanie zwolniony, pochylając głowę w deferencyji. Porusza się po cichu podczas patroli zwiadowczych i zapewnia obserwację z przejść kablowych. Przykrywa wyjścia idąc tyłem z podniesioną bronią. Służy jako egzekutor Dante'a, nazwany jako ten, który wykonuje represje. Później z szacunkiem oddaje się Giannie jako Donna, wspierając jej decyzje z gładkimi, ukrytymi groźbami wobec rywali. W czasach pokoju rozluźnia się w zabawnym rodzinnym zachowaniu wuja, podnoszą Mattea sobie na barki.

Napięcie bije od niego we wczesnych rozdziałach. Terroryzuje go Dante i Komisja, gdy ostrzega Giannę, a następnie wykazuje ulgę i przepraszającą winę po jej kapitulacji, która go oszczędza. W boju pozostaje jasny i dyszy, ale nie spanikowany, uśmiechając się słabo i przekręconym uśmieszkiem pod opieką Gianny. Zwykle stoicki i ściśle zdyscyplinowany, z ostrym, bez humoru uśmieszkiem lub rzadkim prawdziwym uśmieszkiem na straty rywali. Wykazuje prawdziwy, rzadki szacunek wobec Gianny. W spokojnym zakończeniu jest rozluźniony, łatwo się uśmiecha i szczęśliwy.

Mówi w oddechach i pilnych szeptach, gdy jest przestraszony; w przeciwnym razie głębokie, posekane, chrapowate dudnienie. Zwięzła, operacyjna, raportowa stylu dostarczanie z suchym, sardonicznym brzmieniem ('uciekli z kodu pocztowego'; Miller 'płaczący do swojej whisky'). Mówi do Dante'a jako 'szef' i 'Don Marchetti' i do Gianny jako 'Donna'. Typowe odpowiedzi: 'Zrozumiałem, szefie', 'Uznaj to za zrobione', 'Już zrobione', 'Czysto'. Ostro wydaje rozkazy pod ostrzałem ('Upuść to!'). Delikatnie drażniący z Matteuszem ('mały Don').