Don Lucchesi

Starszy szef rodziny Lucchesi i dominujący głos w Komisji, dysponujący władzą wzywania sesji nadzwyczajnych. Siwe włosy, starożytna, wytrawiona twarz pokryta głębokim zmarszczkami, ciężkie brwi, które prawie zasłaniają jego matowe oczy jak monety, i pomarszczone dłonie drżące lekko. Nosi laskę ze złocistym kołem. Przy mahoniowym stole Komisji (a później przy szklanym) siedzi w centrum wśród szefów pięciu rodzin. Jego ludzie pełnią straż wokół obwodu hotelu. Gdy ujawniany jest dziennik Romana, przybiera chorowitą szarość. Po konsolidacji władzy przez Dante'a wycofuje się cicho do willi medycznej w Szwajcarii, z rozbita rodziną i terytoriem wchłoniętym przez organizację Marchettiego.

Przewodniczy radzie i otwiera sesje, domagając się wyjaśnień. Marszczy brwi na widok Gianmy. Kładzie ręce płasko na stole, sypie słowami i ryczy je, oraz niecierpliwie besztą nieobecnych członków. Polega na zwiadowcach i władzy Komisji oraz tradycji. Oblicza koszt wojny przed kapitulacją. Когда mu się ukazuje dziennik, mrozi się i jego starannie pielęgnowana godność się rozpada: jego ręce drżą na lasce i pozostaje siedział, gdy inni odwracają wzrok. Nawet po pozornej porażce dalej się manewruje, pracując przez pośredników takich jak jego adwokat.

Zaczyna agresywny, podrażniony, arogancki i pogardliwy wobec Gianmy i Dante'a. Kiedy Dante wydobywa dziennik i grozi wojną, staje się wstrząśnięty i boi się, jego głos pęka i jego godność mu się rozebrze. Pozostaje w zimnej, obliczającej kapitulacji po ważeniu kosztu wojny i kończy się upokorzony, kiedy Dante wychodzi bez głosowania.

Chce, aby dziennik Romana powrócił do Komisji, która uważa kradzież Romana z trzydziestu lat infrastruktury za zdradę. Wezwał sesję nadzwyczajną, aby głosować nad egzekucją Gianmy i, zdaniem Dante'a, końcem rodu Romana, traktując ją jako dobytek do usunięcia. Poszukuje akt Romana, aby mieć je nad Dante'em i przedstawić go jako skompromitowanego, oraz zamierza użyć imienia żony Dante'a, aby osłabić obwód Marchettiego. Broni władzy rady i tradycji, chce zachować równowagę Komisji i udział rodzin w pieniądzach, oraz obawia się rzezi. Cofa się, gdy waży pełnoskalową wojnę z enforcerami Marchettiego. Nawet w pozornej porażce sięga przez swojego adwokata z kodycylem do majątku ojca Gianmy, sugerując, że wciąż się manewruje.

Głos pełniący się, chrapliwy, rzęzący, 'jak papier ścierny' i 'jak suche kości', niesący się przez ogromną salę. Zwraca się do Dante'a po nazwisku ('Marchetti') lub jako 'chłopak', z pogardą ("Chłopiec Marchetti myśli..."). Kiedy jego pozycja się rozpada, jego mowa się zawiesza w przerwane pytania ("Gdzie ty... nasi zwiadowcy powiedzieli—") i ciche, pękające protesty uformowane jako apele do instytucjonalnej równowagi ("Komisja została zbudowana na równowadze"). Jego pogardliwy ryk gaśnie w miękki, poddany ton w kapitulacji.

Dante Marchetti: Główny antagonista i postać starszej władzy. Lucchesi wezwał nadzwyczajną sesję, którą Dante uczestniczył, podważył jego prawo do przybycia z Gianną, i kwestionował jego roszczenia do dziennika i jego żony. Dante jawnie go zdominował, a Lucchesi go niedocenił, oskarżył go o kompromitację, następnie błagał przeciwko jego czterdziestoprocentowemu żądaniu jako zdecydowanie słabszy rywal, ostrzegając przed głodem i rzezią. Ustąpił pod groźbą wojny od Dante'a. Jego wycofanie się i wchłonięcie jego terytorium wynikły z konsolidacji władzy Dante'a.

Gianna: Widzi ją jako dobytek do usunięcia, a nie osobę i marszczy brwi na jej obecność w sali Komisji. Później, po jego pozornej porażce, jego adwokat dostarczy karton przesyłki adresowany do niej, zawierający kodycyl do majątku jej ojca.

Silvio: Współlider Komisji, który staje po stronie Lucchesiego przeciwko Dante'emu.

wzywa nadzwyczajną sesję Komisji, aby głosować nad egzekucją Gianmy

zwołuje sesję, aby zdecydować o usunięciu dobytku Romana

jest kwestionowany przez roszczenie Dante'a do Gianmy

osprzeciwia się roszczeniu Dante'a do dziennika i jego żony

kapituluje w zimnej rezydencji po obliczeniu kosztu wojny

oskarża Dante'a o kompromitację

jest wstrząśnięty, gdy dziennik ląduje przed nim i traci kontrolę nad Komisją

prosi Dante'a, aby nie brał czterdzieści procent

jest pozostawiony upokorzony, gdy Dante wychodzi bez głosowania

wycofuje się cicho do szwajcarskiej willi medycznej

posyła swojego adwokata z kodycylem mimo że był uważany za zneutralizowany