Tej nocy, kiedy spotkałam Alphę Kaela, miałam umrzeć.
Po prostu jeszcze o tym nie wiedziałam.
Las był niezwykle cichy.
Żadnych świerszczy.
Żadnych odległych wyć.
Nawet liście przestały szeleścić.
Mocniej ścisnęłam kosz w dłoniach i przyspieszyłam kroku wzdłuż wąskiej ścieżki prowadzącej z powrotem do Watahy Cienistego Księżyca.
Nie powinnam była wychodzić tak późno.
Wszyscy o tym wiedzieli.
Zwłaszcza w noc pełni.
Ale nie miałam wyboru.
Watahowy uzdrowiciel posłał mnie do lasu po księżycowy korzeń i byłam na tyle głupia, że straciłam za dużo czasu.
Zimny wiatr musnął moją skórę.
Zatrzymałam się.
Coś mnie obserwowało.
Serce zaczęło mi walić.
Powoli się odwróciłam.
Nic.
Tylko drzewa.
— Weź się w garść, Ella — szepnęłam.
Odwróciłam się z powrotem ku ścieżce.
I wtedy to usłyszałam.
Warczenie.
Ciche.
Głębokie.
Bliskie.
Zamarłam.
Mój wilk poruszył się pod skórą.
Uciekaj.
Nie dyskutowałam.
Upuściłam kosz i rzuciłam się do biegu.
Gałęzie drapały mnie po ramionach, kiedy prułam przez ciemność. Oddech stał się urywany, ale nie zwalniałam.
Warczenie rozległo się znowu.
Bliżej.
Dużo bliżej.
Słyszałam za sobą kroki.
Coś mnie goniło.
Pobiegłam szybciej.
Wtedy
Dłoń chwyciła mój nadgarstek.
Krzyknęłam.
Zanim zdążyłam się odwrócić, ktoś szarpnął mnie do tyłu i przyparł do drzewa.
Serce prawie mi stanęło.
Przede mną stał mężczyzna.
Wysoki.
Barczysty.
Ubrany na czarno.
Blask księżyca padł na jego twarz.
Znałam tę twarz.
Wszyscy ją znali.
Alfa Kael.
Najbardziej postraszony Alfa Północnych Terytoriów.
Jego oczy spotkały moje.
Przez kilka sekund nie mówił nic.
Po prostu się przyglądał.
Jakby zobaczył ducha.
Potem jego wyraz twarzy się zmienił.
Zdumienie.
Rozpoznanie.
Coś mroczniejszego.
— Skąd masz ten znak?
Spojrzałam w dół.
Na moim nadgarstku pojawił się dziwny srebrny symbol.
— Nie wiem.
Kael zrobił krok w moją stronę.
Instynkt krzyczał, żebym uciekała, ale ciało odmówiło posłuszeństwa.
Jego wzrok nie odrywał się od znaku.
— Kto ci go dał?
— Nikt.
Zacisnął szczękę.
— Jak masz na imię?
— Ella.
W chwili gdy to powiedziałam, coś w nim pękło.
Ponownie chwycił mój nadgarstek.
— Pełne imię i nazwisko.
— Ella Vale.
Jego twarz zastygła zupełnie.
Potem wyszeptał coś, co ledwo usłyszałam.
— Niemożliwe.
— Słucham?
Spojrzał na mnie znowu.
Tym razem w jego oczach było coś przerażającego.
Nie gniew.
Nie nienawiść.
Strach.
— Miałaś być martwa.
Żołądek mi się skręcił.
— Co pan ma na myśli?
Kael nie odpowiedział.
Zamiast tego spojrzał w stronę ciemnego lasu za moimi plecami.
Całe jego ciało napięło się.
Potem stanął przede mną, osłaniając mnie przed tym, co nadchodziło.
Usłyszałam zbliżające się wilki.
Nie jeden.
Nie dwa.
Co najmniej tuzin.
Głos Kaela stał się lodowaty.
— Zostań za mną.
— Dlaczego?
Spojrzał przez ramię.
— Bo nie przyszli po mnie.
Wilki wyłoniły się z ciemności.
Nie nosiły barw żadnej ze znanych watah.
Oczy Kaela zwęziły się.
Jeden z nieznajomych wystąpił naprzód.
— Dziewczyna.
Kael zacisnął dłoń w pięść.
— Odejdźcie.
Nieznajomy roześmiał się.
— Wydaj ją nam, Alfie.
Kael przesunął się bliżej mnie.
— Nie.
Nieznajomy uśmiechnął się.
— Nie rozumiesz. Jeśli ona przeżyje, proroctwo się spełni.
Krew w żyłach mi zastygła.
Proroctwo?
Jakie proroctwo?
Spojrzałam na Kaela.
Wpatrywał się w nieznajomych tak, jakby dokładnie wiedział, o czym mówią.
Wtedy nieznajomy wypowiedział słowa, które zmieniły wszystko.
— Powiedz jej, kim był jej ojciec.
Kael zamilkł.
Poczułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg.
— Mój ojciec?
Nikt nigdy nic mi nie mówił o moich rodzicach.
Dorastałam w przekonaniu, że nie żyją.
Ale Kael wiedział.
Wiedział coś.
Podeszłam do niego.
— Alfie Kaelu...
Nie spojrzał na mnie.
— Nie tutaj.
— Powiedz mi.
Jego oczy w końcu spotkały moje.
I to, co w nich zobaczyłam, przeraziło mnie bardziej niż otaczające nas wilki.
Żal.
— Twój ojciec nie był człowiekiem.
Wpatrzyłam się w niego.
— Słucham?
Kael wziął powolny oddech.
— Twój ojciec był ostatnim Królem wilków.
Las umilkł.
I nagle zrozumiałam, dlaczego najpotężniejszy Alfa Północy mnie szukał.
Nie odnalazł swojej wybranki.
Odnalazł swój największy sekret.
I sądząc po wyrazie jego oczu
Nie miał zamiaru mnie wypuścić.