مصاحبه با Birgit C. Wolgarten

نام من بیرگیت سی. وولگارتن است و من نویسندهٔ آلمانی هستم که بیش از بیست سال است که داستان می‌نویسم.

من عاشق خلق شخصیت‌ها، زنده کردن جهان‌های آن‌ها و برد خواننده‌ها در سفری پر از رازآلودگی، احساس، تنش و پیچش‌های غیرمنتظره هستم.

داستان‌های من از فانتزی و رمانس تا داستان‌های تاریخی و جنایی متنوع است. آنچه برای من مهم‌ترین است، خلق شخصیت‌هایی است که واقعی احساس شوند، شخصیت‌هایی که زندگی و تجربیات آن‌ها پس از آخرین صفحه نیز در ذهن خوانندگان باقی می‌ماند.

نوشتن برای سال‌های فراوان اشتیاق من بوده است و هنوز هم برایم هیجان‌انگیز است که بدانم تخیل من به من کجا خواهد برد.

نوشتن را در اواسط بیستی‌های خود شروع کردم و تنها یک چیز مرا متحرک می‌کرد: تخیل. صرف تخیل.

من همیشه دوست داشتم داستان‌ها را اختراع کنم، شخصیت‌ها را بسازم و جهان‌هایی را کاوش کنم که تنها در ذهن من وجود داشتند.

خوشبختانه، مهارت‌های سنتی نوشتار را از یک استاد ادبیات فراگرفتم، مدتی قبل از اینکه اولین کتابم منتشر شود.

سپس هفده سال دیگر طول کشید تا بالاخره اولین اثرم را منتشر کنم. اما در تمام آن سال‌ها، اشتیاق من برای داستان‌سرایی هرگز کاهش نیافت.

و حتی امروز، پس از این همه زمان، هنوز تخیل من است که مرا برای نوشتن الهام می‌بخشد.

آیا زندگی فراتر از نوشتن وجود دارد؟ گاهی تعجب می‌کنم!

ولی بله، من خانوادهٔ بزرگی دارم و همیشه کسی است که چیزی در ذهنش دارد و برای نصیحت یا صرفاً برای داشتن کسی که به او گوش دهد، نزد من می‌آید.

در سن ۶۵ سالگی، هنوز هم به اندازهٔ کافی جوان هستم که ایده‌های نو و ماجراهای هیجان‌انگیز نویسندگی را بپذیرم، و به اندازهٔ کافی حکیم برای اینکه نصیحتی به کسانی بدهم که واقعاً می‌خواهند به آن گوش دهند.

و من این را به هیچ وجه تغییر ندادم.

من در اتاق کوچک نوشتاری خود می‌نویسم، جایی که من با محبت آن را «شرایبشتوبخن» می‌نامم.

این پناهگاه شخصی من است، پر از کتاب‌ها، پروژه‌های خلاق، گنجینه‌های کوچک و چیزهایی که مرا الهام می‌بخشد. در اینجا می‌توانم زندگی روزمره را رها کنم و خود را در جهان‌های شخصیت‌های خود غوطه‌ور کنم.

میز من جایی است که مردم خیالی برای من واقعی می‌شوند، جایی که داستان‌ها شکل می‌گیرند و من گاهی احساس زمان را کاملاً از دست می‌دهم.

ممکن است آن یک استودیوی نویسنده‌ای بزرگ و عظیم نباشد، اما این پادشاهی کوچک و دنج تخیل من است. و من هرگز آن را برای چیزی عوض نمی‌کنم.

درحال حاضر روی چند پروژهٔ هیجان‌انگیز کار می‌کنم که یکی از آن‌ها یک سری رازآلودگی تاریخی جدید است که مرا بازگرداند چند قرن به گذشته.

من نیز بیشتر از کتاب‌ها و داستان‌های موجود خود را به صورت کتاب‌های صوتی از طریق کانال شخصی خود به نام نبلمیر هوّروِلتن زنده می‌کنم.

پروژهٔ دیگری که برای من بسیار عزیز است، ترجمهٔ کتاب‌های خود به انگلیسی است، یکی یکی، خصوصاً برای خوانندگان نوول‌مینت. البته این تنها برای آثاری ممکن است که من حقوق انتشار و ترجمهٔ لازم را دارم. برخی از کتاب‌های دیگر من تحت قرارداد با ناشری هستند.

تخیل من کمی ساکت است. شخصیت‌های جدید، ماجراهای غیرمنتظره و جاهای مرموز دائماً منتظرند تا کشف شوند.

اما من ترجیح می‌دهم تا زمان مناسب، چند راز را نزد خود نگاه دارم.

من همیشه با شخصیت‌های خود شروع می‌کنم. ظاهرشان، شخصیت‌های شان، قوت و ضعف‌های شان، و جهانی که در آن زندگی می‌کنند.

من می‌خواهم همه‌چیز در مورد آن‌ها را بدانم، از جمله زندگی روزمره‌ی شان، عادت‌های شان، محیط اطرافشان و چیزهایی که برای شان مهم است.

برخی از شخصیت‌های من آنقدر کاملاً توسعه یافته‌اند که حتی با بیمهٔ سلامت بسیار گران‌قیمتی و کارت شناسایی شخصی خود به پایان رسیده‌اند. البته، همه فرضی است!

هنگامی که این جزئیات را خلق می‌کنم، ساختن داستان در اطراف شخصیت‌های خود بسیار راحت‌تر می‌شود. من آن‌ها را آنقدر خوب می‌شناسم که می‌توانم تقریباً پیش‌بینی کنم که هر یک از آن‌ها چگونه به یک وضعیت خاص واکنش نشان خواهند داد.

برای من، داستان با یک طرح شروع نمی‌شود. این با مردمی شروع می‌شود که به تدریج آنقدر واقعی در تخیل من می‌شوند که داستان‌های شان تقریباً خود را تعریف می‌کند.

هرگز نه. من کاملاً وفادار به خوانندگانم هستم و هرگز عمداً با آن‌ها بازی نمی‌کنم.

البته، داستان‌های من شامل رازها، غافلگیری‌ها و پیچش‌های غیرمنتظره است. اما در پایان، هر خواننده باید تمام پاسخ‌ها را داشته باشد.

من می‌خواهم خوانندگانم داستان‌های من را دقیقاً آنطور که تصور می‌کردم و نوشتم، تجربه کنند، احساسات را احساس کنند، شخصیت‌ها را بفهمند و حقیقت را در کنار آن‌ها کشف کنند.

برای من، داستان‌سرایی در مورد اعتماد میان نویسنده و خوانندگان است. و این اعتماد چیزی است که من هرگز به آن خیانت نخواهم کرد.

من سه توصیه خواهم داد.

۱. شجاعت.

هرگز از اشتراک گذاری تخیل خود با جهان نترسید. همیشه افرادی خواهند بود که از کار شما دوست دارند و دیگران که نه. این کاملاً طبیعی است و هرگز تغییر نخواهد کرد. اجازه ندهید این شما را مایوس کند.

۲. صبر.

هر نویسندهٔ لحظه‌هایی را تجربه می‌کند که کلمات صرفاً نمی‌آیند، یا وقتی ذهن او کاملاً خالی است. وقتی این اتفاق می‌افتد، متوقف شوید. کاری دیگر انجام دهید. به خود چند روز، یا حتی چند هفته فرصت دهید. سپس دوباره بنشینید، آنچه را که قبلاً نوشتید بخوانید، و اغلب کلمات دوباره جاری خواهند شد.

ولی هرگز آن را مجبور نکنید. خوانندگان می‌توانند احساس کنند وقتی که یک داستان مجبور شده باشد تا اینکه اجازه داده شده باشد که به طور طبیعی توسعه یابد.

۳. راه خود را پیدا کنید.

اگر نمی‌دانید از کجا شروع کنید، به غریزه‌های خود گوش دهید. برای من، همه‌چیز با یک ایده شروع می‌شود، یک تک فکر. سپس شخصیت‌های خود را می‌سازم. آن‌ها بنیاد هستند که روی آن داستان خود را می‌سازم.

اما من نویسندگانی را می‌شناسم که پایان را قبل از آغاز می‌نویسند، در حالی که دیگران یا با یک طرح یا خلاصهٔ مفصل شروع می‌کنند.

تنها یک راه درست برای نوشتن کتاب وجود ندارد. روشی را پیدا کنید که برای شما درست احساس شود، به تخیل خود اعتماد کنید، و داستان را خود کنید.

وقتی آن اتفاق می‌افتد، همه چیز سر جای خود قرار می‌گیرد.