Fabian and His Three Sisters

In het Koninkrijk Octavia zijn jongens zeldzaam en kostbaar. Vrouwen dragen de zwaarden; mannen blijven veilig thuis.

Fabian Valcrest heeft andere plannen. Zeven jaar lang heeft hij gesparringd met zijn oudste zus Naomi, de ridder die het gezin bij elkaar hield nadat hun ouders omkwamen tijdens een monstervloed. Ze heeft nooit twee handen nodig gehad om hem te verslaan. Marika en Hana hopen in stilte dat de goden hem iets onschuldigs schenken.

In plaats daarvan schenkt een godin die zelden antwoordt hem genezing, de gave van een Heilige, en een verborgen derde vaardigheid: 「Covenant」, een band die degenen die hij vertrouwt blijvend sterker maakt.

Maak hij het bekend, dan wordt hij een wapen dat elk adellijk huis wil bezitten. Houdt hij het verborgen, dan pleegt Huis Valcrest verraad.

Dan arriveert een prinses om de Heilige van Greymark te zien, en valt het donkere bos aan de grens stil.

Fabian zwoer ooit dat hij nooit meer bij de poort zou wachten. Deze keer doet hij dat ook niet.

Fabian Valcrest redde Greymark van de monstervloed en sliep daarna eenentwintig dagen lang om de rekening te vereffenen. Hij ontwaakt met nieuwe titels voor zijn zussen, een "uitnodiging" van de Koningin voor de Koninklijke Academie, en een prinses die steeds hints laat vallen die hij op de een of andere manier mist.

Tweede Prinses Liesel kent het geheim dat Huis Valcrest alles kan kosten. Ze wil het niet onthullen. Ze wil erbij horen.

Dus rijdt Fabian naar Sanctara, met een prinses en een lijfwacht die neuriet in plaats van praat, terwijl zijn drie zussen achterblijven, dichter bij elkaar dan ooit, dankzij een stem waarvan hij niet wist dat hij die had. Maar de hoofdstad heeft regels voor Heiligen, een Koningin die alles telt, en een vuurmagiër naast de deur die er niet tegen kan genegeerd te worden.

Een Heilige die bij tien stopt om er gewoon uit te zien. Een prinses die doet alsof ze niet sterk is. En een oefenterrein waar iedereen aan het tellen is.

Vijftien plonzen. De hele Koninklijke Academie telde mee, en nu wil elk huis in Octavia de Heilige van Greymark.

Zijn drie zussen rijden Sanctara binnen om door de Koningin in de adelstand te worden verheven, en zij heeft één vraag voor Fabian: "Wat dacht je van een van mijn dochters?" En één bevel: denk erover na. Dat doet hij. Hij telt zijn redenen zoals hij zijn plonzen telt, en elke telling eindigt op dezelfde plek: bij een prinses met een speer, die haar bonzende hart maar blijft wijten aan de trappen.

Maar de directrice is thuisgekomen met modder aan haar laarzen en een waarschuwing: de demonen zijn terug. In de tuin in het hart van de Academie, waar iedereen loopt en niemand kijkt, is iets geplant. Ruzies vlammen op. Meisjes huilen zonder te weten waarom. En Fabian, wiens poel bij een vloed al voor de middag zou leeglopen, probeert een genezing op fles te trekken.

Sommige dingen groeien in het donker. Sommige dingen moeten hardop gezegd worden.

Fabian Valcrest kwam levend terug uit de tuin, met een poel waarvan de Academie nooit mag weten en een prinses die hem nu bij zijn naam noemt. De Koningin wil het huwelijk. Fabian geeft het enige antwoord dat hij kan geven: eerst Liesel. Hij zal het haar zelf vragen, zoals het hoort, met iets wat hij met zijn eigen handen heeft gemaakt. Dat is lastiger dan het klinkt als drie zussen zijn hart vanaf de andere kant van het koninkrijk kunnen voelen bonzen.

Dan arriveert Felix Aquilan uit Bellonia: luidruchtig, opgewekt, een vreselijke zanger, en de eerste magiër wiens vonk Fabians genezing laat standhouden. Samen leren ze het licht te bottelen. Maar zonder vaandels trekken ruiters over de bosweg, Marika rijdt in een hazenmasker naar Greymark, en een flesje moet dertig dagen meegaan.

Een deel over het vragen, en over wat we dragen voor de mensen van wie we houden.