Candles and Stairs.Kaarsen en Trappen.

Vijftien plonzen. De hele Koninklijke Academie telde mee, en nu wil elk huis in Octavia de Heilige van Greymark.

Zijn drie zussen rijden Sanctara binnen om door de Koningin in de adelstand te worden verheven, en zij heeft één vraag voor Fabian: "Wat dacht je van een van mijn dochters?" En één bevel: denk erover na. Dat doet hij. Hij telt zijn redenen zoals hij zijn plonzen telt, en elke telling eindigt op dezelfde plek: bij een prinses met een speer, die haar bonzende hart maar blijft wijten aan de trappen.

Maar de directrice is thuisgekomen met modder aan haar laarzen en een waarschuwing: de demonen zijn terug. In de tuin in het hart van de Academie, waar iedereen loopt en niemand kijkt, is iets geplant. Ruzies vlammen op. Meisjes huilen zonder te weten waarom. En Fabian, wiens poel bij een vloed al voor de middag zou leeglopen, probeert een genezing op fles te trekken.

Sommige dingen groeien in het donker. Sommige dingen moeten hardop gezegd worden.