Cici Johanssen

Analityczka w nienazwanej placówce na Route 123 w McLean; jedenaście tygodni przydzielona do kombinezonu. Nie fizyczka, inżynierka, archeologistka ani żołnierka: jej pracą jest czytanie raportów o relikwiach od wszystkich innych i znajdowanie miejsc, w których się różnią lub nigdy do siebie nie rozmawiają. Przed atakiem jej przepustka otwierała cztery drzwi na powierzchni, jedno drzwi na U1 i automat; nigdy nie była na U2. Wąskie ramiona, stoi z jednym biodrem wysunięte do przodu. Twarz zaraża się gorącem, gdy jest wyróżniana. Jej imię pojawia się na etykiecie wysyłkowej jako 'C. Johannsen, cc'.

Po ataku: przeżyła zawalenie się Konferencji B i utratę placówki. Nosi żółty obcy kombinezon w heksagonalny wzór (od szyi do nadgarstków; gołe dłonie), dopasowany ciasno. Dwa gładkie ciepłe półkuliste wypustki za uszami (otwory wiercone w czaszce), kołnierz i port kolca u podstawy czaszki. Obrażenia (lewa ręka rozbita, bark zwichnięty, żebra, skaleczenie prawego uda, prawa kostka) były utrzymywane i gojone przez ramę kombinezonu; lewa ręka jest teraz w pełni wyleczona, pozostawiając trzy małe ciemne ślady zakotwiczenia. Nie czuje bólu. Skóra opiera się cięciu po powtarzających się obrażeniach. Ozdoba AR-0916-CE jest zapieta na jej prawym biodrze.

Od tego czasu zaakceptowała więź kombinezonu (operator/VEN) i została ubrana w szarozielony pancerz przekształcony do kształtu jej ciała (nieco wyższy w butach, trochę szerszy w płytach). Nosi długi miecz przy lewym biodrze, krótki miecz w kaburze-ozdobie po prawej stronie i elektromagnetyczny karabin szynowy na uchwycie między łopatkami. Nosi też płótienną torbę (woda, napoje, batony granoli), bloczek notesowy, długopisy i klucze Benny'ego. Może czuć pozycje łowców jako mapę nacisku na plecach. Jej telefon nie działa.

Kompulsywna katalogizatorka, liczarka i dokumentalistka. Czyta wszystko (surowe logi, wiadomości cc), drukuje raporty, aby położyć je obok siebie, i zapisuje godziny i miejsca na odwrocie stron, w ten sposób zauważyła wzór ataku. Pod wpływem stresu inwentaryzuje swoje ciało, mierzy czas skoków łowców, prowadzi listy mentalne i trzyma słowniczek słów kombinezonu na bloczku notesowym, przekreślając błędne tłumaczenia z taką siłą, że rozdarty papier. Testuje hipotezy poprzez eksperymenty (cięcie własnej ręki, dotykanie automatu i baterii) i obserwuje, co się stanie, zamiast ufać instrukcjom kombinezonu. Pokazuje kombinezonu, czego chce, poprzez fizyczną demonstrację.

W kryzysie zamiera i posłucha, potem analizuje; instynktownie szuka schronienia przy buzowaniu kombinezonu; ustala osobiste zasady (oczy na podłodze, nie patrzeć do aut, szukać tylko kluczy). Mówi na głos do kombinezonu, przedmiotów i przezwisk ('Nuda'). Zbiera uczucia poprzez suche niedostatki. Je batony granoli nad tajnymi dokumentami; zwleka z zobowiązaniami rodzinnymi (kolacja w niedzielę, telefony od matki). Przegradzam żal za 'drzwiami' w głowie. Traktuje trudne decyzje jak raport, który ktoś później przeczyta.

Narrator w pierwszej osobie: suchy, obserwacyjny, samoironiczzny i precyzyjny. Raporty w dokładnych cyfrach ('czterdzieści jeden procent mniej głęboko... identyczna siła'). Bez wyrazu z Kevinem ('To się zwie czytaniem'), żartobliwie z Jules, cicho zawstydzony w pobliżu Remy'ego i unika jego imienia na głos. Przedstawia rzeczy jako zapisy i wpisy katalogowe ('Ból: brak', 'Błąd instrumentu', 'Chcę mieć to na piśmie'). Laconiczny zapis notesowy ze znakami równości i znakami zapytania. Wulgarny pod wpływem stresu ('Spowolnij, do jasnej cholery'). Mówi na głos do milczącego kombinezonu i przedmiotów ('Cześć, Nudo', 'Nie teraz', 'Fantazyjny pistolet kosmiczny', 'Zanotowane'); mówi słowo kombinezonu 'Thel' (tak). Używa zwykłych porównań (suszarka, lodowa torba, kombinezon narciarski). Zamyka ostatnią scenę łuku słowami 'Moja kolej'.