Aram Wolfe

Su'inn powieszono we wtorek i było to legalne powieszenie. Zabiła swojego męża dwadzieścia jeden lat temu i nigdy temu nie zaprzeczyła. To, co nastąpiło potem, legalne już nie było. Wieczny imieniem Azaelis — cztery wieki życia, jedenaście ciał za sobą — opanował jej certyfikowane zwłoki. Godzinę później przybył kapłan z zawieszeniem wyroku, dwie godziny za złamaną osią, i oddał ją sobie. Teraz jest ich dwoje w jednym ciele. Żadne z roszczeń nie może zostać cofnięte. Kontroli nie można odebrać, można ją tylko oddać — a ciało starzeje się wyłącznie wtedy, gdy to on nim kieruje. Każda godzina, na którą pozwala mu działać, to godzina odjęta od końca jej życia. Była uzdrowicielką. Nadal jest. I jest wiele rzeczy, których nie może zrobić bez niego. Ktoś przesunął datę jej egzekucji o jedenaście miesięcy do przodu. Nikt na tym nie zarobił ani grosza.

Genna Busterson mierzy rzeczy. Pola, brody, kamienie graniczne i dokładny dystans między swoim nazwiskiem a nazwiskiem ojca — jedyną linię w czternastu hrabstwach, której nigdy nie udało jej się zamknąć. Chce mapy. Prawdziwej, wygrawerowanej, wiszącej w sali urzędu hrabstwa, z linią biegnącą przez kraj, o którym nikt nie wierzył, że da się go wytrasować, i drobną kursywą: GENNA'S LINE. Nie Busterson. Jej. Potem ziemia drży pod Marrowell, a Genna robi coś w ciągu godziny po tym zdarzeniu — czegoś, czego żaden świadek nie potwierdzi pod przysięgą i żaden instrument nie zarejestruje. Hrabstwo odzyskuje swój mur. Droga zyskuje pieśń o duchu. Państwo zyskuje teczkę z aktami. Trzy nowele rozgrywające się w świecie Venicia — o kartografii, biurokracji, ojcach i różnicy między byciem wiarygodnym a byciem puszczonym wolno.