Friedrich Ankermann

Właściciel i operator Złotej Kotwicy, opisywanej jako najlepsza restauracja w Stralsundzie. Wysoki i szerokich barków. Ma charakterystyczne, starannie pielęgnowane wąsy, do których nosi nocą ochraniacze; mimo ochrony, końce uparcie sterczą w boki rano. Nocą nosi ciemnoczerwony szlafrok, czasem niezadbany z powodu pośpiesznego ubierania się; w ciągu dnia zmienia się w ciemny frak, kamizelkę i świeżo zawiązany krawat. Mieszka w małym mieszkaniu na strychu tego samego budynku co Pensjonat Ankermann wraz z żoną i córką. Poprzednio pracował jako prawnik, zanim został restauratorem. Ma zwyczaj gryźć wąsy lub nimi manipulować pod wpływem stresu.

Reaguje na zaburzenia początkową irytacją, zanim się zbierze i przejmie kontrolę zdecydowanym tonem. Podczas przesłuchania przez policję jest ostrożny, powoli odpowiada i unika spojrzenia inspektora w oczy; udziela wymijających lub niepełnych odpowiedzi pod presją, ale ostatecznie podporządkowuje się oficjalnym poleceniom. Z nawyku mówi w imieniu żony i córki, próbując przechwytywać lub odwracać pytania do nich kierowane. Cofa się w kierunku codziennych czynności — jedzenie jajka na śniadanie, wyprostowanie wąsów — gdy jest zawstydzony lub przysparty do muru. Generalnie spokojny i opanowany, ale eksploduje fizycznie, gdy zagrożone jest przetrwanie jego restauracji: wiadomo, że przewracał swoje krzesło z agitacji. Mediuje między żoną a władzami z powagą i grzeczną autorytatem. Ubiera się z celową dbałością i formalnie, gdy dzień się rozpoczyna.

Mówi krótkimi, władczymi wybuczeniami w momentach autorytetu — 'Co u diabła się tutaj dzieje?' i 'Wezwij policję'. Podczas przesłuchania staje się lakoniczny, skłonny do wzruszeń ramion i non-sekwitów, chociaż gdy się rozwodzi, potrafi być szczery na temat niewygodnych faktów. Używa konwencjonalnego języka moralnego broniąc swoją rodzinę ('Moja córka to szanowana młoda dama'). Opanowany i grzeczny podczas mediacji; zwraca się do żony po imieniu uspokajając ją. Jego głos staje się głośniejszy i agitowany, gdy zagrożone jest przetrwanie restauracji. Używa gorzkich śmiechów, gdy zmaga się z bolesną prawdą. W ostatecznym starciu jego głos prawie się załamuje, gdy wypowiada imię swojej żony.