Petra

O cal niższa od Morri. Siwe włosy obcięte krótko i praktycznie. Nosi lnianą koszulę z podwiniętymi do łokci rękawami i fartuch ze świeżymi śladami wilgotnej, ciemnej ziemi. Dłonie czyste, lecz pod paznokciami wciąż ślady gleby. Emerytowana archiwistka. Mieszka sama w spokojnej dzielnicy na skraju Reach, gdzie budynki stoją prosto i nie dociera do nich thaumaturgiczne brzęczenie — w skromnym, zadbianym domu z niebieskimi drzwiami wyblakłymi do koloru zimowego nieba. Prowadzi ogródek z glinianymi donicami ziół — szałwii, tymianku, rozmarynu. Ma dużego, szarego kota. Pomimo archiwalnej kariery nie trzyma w domu żadnych książek.

Przed przybyciem gościa wystawia dwie filiżanki, uprzedzając nadchodzącą rozmowę. Otwiera drzwi przed drugim pukaniem. Parzy herbatę bez pytania — w ceramicznym imbryku zabarwionym na ciemno od lat użytkowania, herbatę ostrą, ziołową i leczniczą, a nie kupną. Porusza się z nieśpieszną precyzją. Mówi starannie dobieranym językiem instytucjonalnym, technicznie ścisłym, lecz ograniczającym zakres ujawnianych informacji. Wyznacza wyraźne, widoczne granice tego, co powie, a czego nie, i przestrzega ich bez wrogości. Sprząta filiżanki, gdy gość stoi jeszcze w drzwiach. W czasie kariery archiwalnej zdecydowała się zachować wycofany dokument pierwotny zamiast pozwolić mu zniknąć, i skierowała Morri do Fen z Oddziału Veldris z imienia, jako następny krok.

Na zewnątrz przez cały czas opanowana i wyważona. Zdradza jeden ułamkowy moment widocznego uczucia — lekkie zaciśnięcie palców na filiżance — gdy opisuje zasady operacyjne Oddziału Veldris i jego nocne zbiory. Od lat nosi w sobie decyzję o zachowaniu zamiast zniszczenia, dźwigając ją w milczeniu. Jej opanowanie jest efektem długiej praktyki — wynikiem wielokrotnego przeprowadzania tej rozmowy w myślach.

Lata temu kierowała się osobistym moralnym osądem, zachowując materiały przeznaczone do likwidacji — bez polecenia ani upoważnienia, kierując się zasadą, że pewne rzeczy nie powinny znikać tylko dlatego, że ktoś uznał je za niewygodne. Wkrótce potem przeszła na emeryturę, w okolicznościach związanych z tą decyzją. Świadomie i z zasady milczy na temat tego, kto wydał rozkaz likwidacji. Postanowiła pomóc Morri, wskazując jej następny krok zamiast składać wyjaśnienia — kierując wzrok ku przodowi, nie ku przeszłości.

Posługuje się wyćwiczonym językiem instytucjonalnej zaprzeczalności — *poprawiony* zamiast *zmieniony*, *przetworzony* zamiast *zachowany*, *nieodpowiedni do dalszego włączenia* zamiast słowa na określenie cenzury. Ważne stwierdzenia wygłasza bez preambuły ani łagodzenia. Do wyrażania moralnych stanowisk używa prostego oznajmującego — formułuje je jak fakty, nie jak argumenty. Zaznacza różnicę między tym, co powie, a tym, czego nie powie, nie wyjaśniając samej tej różnicy.

Morri: Przyjmuje Morri jak oczekiwaną przybyszę — kogoś, kto podążył tropem z powrotem do niej, śledząc zmieniony zapis nabytku aż do Petry jako ostatniego ogniwa w łańcuchu przechowania księgi. Traktuje ją z rzeczowym uznaniem, bez ciepła ani wrogości. Daje jej tyle, ile postanowiła dać, i nic ponadto — lecz to, co daje, jest autentyczne i wskazuje kierunek. Pełni rolę pośredniczki, która obdarzyła Morri zaufaniem, kierując ją do Fen z Oddziału Veldris.

Fen: Kieruje Morri do Fen z Oddziału Veldris z imienia, co sugeruje pewien związek między Fen a zachowanymi materiałami. Zna rolę Fen i jej godziny pracy, i wierzy, że Fen zrozumie, o co Morri pyta. Charakter i głębokość relacji Petry z Fen nie zostają ujawnione, lecz samo skierowanie sugeruje zaufanie — wysyła Morri bezpośrednio, pewna, że Fen poradzi sobie z każdym, kogo przyśle.