Remy Wetherson

Emerytowany pułkownik armii, który powrócił jako konsultant nieznanego klienta. Siwy przy skroniach; nosi okulary do czytania, które znosi niechętnie, i obrączkę, którą kręci kciukiem, gdy myśli. Chodzi tak, jakby budynek do niego należał. Ma telefon, który działa, gdy nikt inny nie może dzwonić podczas awarii. Zna niezmapowany tunel serwisowy z U1 biegnący na wschód pod Route 123 do stacji pomp pół mili dalej. Podczas kryzysu pojawia się z latarką, bez kurtki i z czyjąś krwią na białej koszuli. Zostaje fizycznie schwytany na półpiętrze klatki schodowej i ostrożnie wyniesiony przez myśliwego; pięści i latarka nie mogą zatrzymać obcych. Cici pamięta go po szarych skroniach i zakrwawionej koszuli; jego ostateczny los (porwany, być może wśród wyprowadzanej linii ku statkom nad DC, lub zabity) pozostaje niepotwierdzona.

Prowadzi briefing przez piętnaście minut bez slajdów czy notatek i sprawia, że niewiedzenie brzmi jak plan. Wycisza pokój jednym spojrzeniem. Kręci pierścieniem, gdy myśli. Słucha bez przerywania. Prosi o wyniki na papierze, a nie w systemie. Porusza się szybko i cicho, gdy coś jest nie tak. W kryzysie natychmiast przejmuje dowodzenie: sprawdza rannych, ocenia, decyduje, wydaje krótkie rozkazy ('Jeśli powiem na dół, będziesz na podłodze, zanim skończę słowo'). Nie szuka konsensusu. Wybiera Cici, aby zostały przy nim, i wykorzystuje jej obserwacje do zaplanowania trasy. Błysk w oczach, gdy Cici wspomniała 811CE, sugerujący, że wiedział, że to mur, który nikt nie mógł otworzyć.

Spokojny, autorytatywny, ekonomiczny; w kryzysie staccato i imperatywny bez ozdób ('Kto jest ranny?', 'Na dół.'). Poprawia się z 'Cecilia' na 'Cici, jeśli pan pozwoli.' Mówi 'Jestem na emeryturze. Po prostu Remy' ze zmęczeniem. Przyznaje 'Nie wiem' podczas kryzysu tonem, w który Cici wierzy. Jego ostatnie słowa do Cici to 'Cici. Idź.'