守藏

மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன், ஷாங் அரசவம்சம் வீழ்ந்தது. ஒரு குறிகாரன் நெருப்பின் நடுவிலிருந்து சில ஆமை ஓட்டுத் துண்டுகளையும் எலும்புத் துண்டுகளையும் அள்ளி எடுத்தான். அவற்றில் ஒரு வாசகம் செதுக்கப்பட்டிருந்தது: மன்னவன் மனிதனே, தெய்வமல்ல. புதிய அரசு "விண்ணாணை"யை நிறுவ விரும்பியது; மன்னவனை "விண்மகன்" என்று மாற்றி எழுத விரும்பியது. எனவே இந்த எலும்புகள் எரிக்கப்பட வேண்டியவை. அந்தக் குறிகாரன் அவற்றை எரிக்கவில்லை. எழுத்துகளை மூன்று இடங்களில் பிரித்து மறைத்து வைத்தான்; குடும்ப நெறியொன்றையும் வகுத்தான்: எழுத்தைக் காப்பாய், தெய்வமாக்காதே; நிகழ்வைப் பார்ப்பாய், தலையிடாதே. அதன் பிறகு, அவனுடைய வழித்தோன்றல்கள் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் அதைக் காத்து வந்தனர். இரு ஹான் காலத்தின் சகுன நூல்கள், இரு ஜின் காலத்தின் வரலாற்று நூல்கள், வடக்கு சாங் காலத்தின் கல்வெட்டுகள், பிற்கால மிங் காலத்தின் பாவோஜுவான் நூல்கள்… ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் யாரோ ஒருவர் அவர்களிடமிருந்து அந்த ரகசியத்தைத் தோண்டி எடுக்க முயன்றார்—சிலர் அதைக் கொண்டு தெய்வத்தை உருவாக்கினர்; சிலர் அதைக் கொண்டு நாட்டை நிறுவினர்; சிலர் அதை விற்றுப் பணம் பார்த்தனர். காப்பதில் உயிரை இழந்தவர்களும் உண்டு; காப்பதில் தாம் யாரென்பதையே மறந்தவர்களும் உண்டு. அவர்கள் காத்து நின்றது, சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரே ஒன்றுதான்: மனிதன் தெய்வத்தின் சார்புப் பொருள் அல்ல. மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கடைசி காப்பாளன் ஜி ஷென், முன்னோர்கள் புதைத்து வைத்த நிலவறையைத் தன் கையாலேயே தோண்டித் திறந்தான். உண்மை இப்போது அவன் கையில். ஆனால் அவன் கண்டுகொண்டான்: மிகக் கடினமானது "காப்பது" அல்ல, "சொல்வது"— சொன்னால், இன்னும் மண்டியிட்டு நிற்பவர்களின் கதி என்ன? ஜி செங்கின் தலைமுறை வரும்போது, மரபு அறுந்துவிட்டிருந்தது. அவன் ஒரு சாதாரண இலக்கிய-வரலாற்று ஆய்வாளன்; ஒரு பழைய பெட்டியைப் புரட்டிப் பார்க்கும் வரை. அவன் எதிர்கொள்வது, முன்னோர்கள்கூட பதில் சொல்லத் துணியாத ஒரு கேள்வி: இனி யாருக்கும் தெய்வம் தேவையில்லை என்றாகிவிட்டால், நமக்கு அந்த எலும்புத் துண்டுகள் தேவையா?