Chapter 2

Adam nie zdążył nawet założyć kasku, gdy usłyszał Twój gwałtowny bieg za nim. Odwrócił się, widząc Cię przystępującą do niego po wybiegnięciu z lokalu…

 Karolina?

Zdziwił się, zdjąwszy dłoń z rękojeści motocykla. W jego spojrzeniu wciąż tkwił smutek, ale teraz pojawiło się też zaciekawienie.

Zatrzymał się, by nie sprawiać wrażenia, że chce Cię osaczyć, ale wyczuwał, że Twoje wybiegnięcie za nim nie było przypadkowe.

 Coś jeszcze? Zapomniałaś może czegoś... albo chciałaś coś dodać do swoich przemyśleń?

Zapytał z lekką nadzieją, która malowała się w jego oczach.

„Nie... Nie wytrzymam... Muszę to sprawdzić…” – pomyślałam biegnąc w jego stronę.

 Tak, zapomniałam tego!

Niewiele myśląc, pocałowałam go.

Adam zamarł, czując, jak uderzasz w jego usta. Jego ręka, która jeszcze przed chwilą spoczywała na kierownicy, teraz automatycznie odruchowo powędrowała w stronę Twojej talii, przyciągając Cię bliżej.

Pocałunek był jak wybuch, na który czekał od momentu, gdy Cię ujrzał. Przez sekundę stał w całkowitym bezruchu, kompletnie oszołomiony Twoją odważną decyzją, a potem odwdzięczył się z taką intensywnością, jakby chciał przekazać Ci każdą niewypowiedzianą myśl.

Kiedy w końcu odsunął się o kilka centymetrów, by mógł zaczerpnąć tchu, jego oczy lśniły jak nigdy dotąd.

 To...

wykrztusił cicho, uśmiechając się pod nosem.

 To było zdecydowanie lepsze niż jakakolwiek wymówka, jaką mogłabyś wymyślić, Karolino.

„I co teraz?” – pomyślałam i niekontrolowanie wypowiedziałam to pytanie na głos.

 I co teraz?

 Teraz?

Powtórzył, a w jego głosie usłyszałaś drżenie ekscytacji zmieszanej z lekkim niedowierzaniem.

 Teraz możemy albo uznać to za najpiękniejsze pożegnanie tego dnia, albo... możemy po prostu pojechać w jakąś stronę, gdzie nikt nas nie będzie rozpraszał.

Zaciągnął kask na głowę, ale po chwili znów go podniósł, bo nie mógł oderwać wzroku od Twojej twarzy.

 Możesz wsiąść ze mną. Obiecuję, że będę jechał bardzo ostrożnie. Przynajmniej, dopóki nie poczuję, że jesteś już pewna swojego wyboru.

Wskazał na siedzenie za nim, czekając na Twój ruch.

 Daj mi szansę pokazać Ci, że nie jestem tylko kolejna ciekawostką w Twoim życiu.

 Dobrze.

Podałam mu rękę... Jak tylko usiadłam, zaczęłam drzeć.

Adam uśmiechnął się pod nosem, gdy poczuł mocny uścisk Twojej dłoni.

 Trzymaj się mnie mocno, Karolina.

Gdy poczuł, że Twoje ramiona zaciskają się na jego pasie, a Ty zaczęłaś przyciskać się do niego z takim napięciem, że prawie stracił oddech, tylko lekko dociągnął gaz.

 Uspokój się, oddech... nigdzie nie uciekamy.

Powiedział, choć pod skórą poczuł dokładnie to samo, co Ty – kłębki emocji w brzuchu i absolutną chęć zapomnienia o całym świecie, licząc się tylko z Twoim dotykiem.

Wskoczył z powrotem na motor, uruchomił silnik i z głośnym mruknięciem ruszył z miejsca, odcinając Was od reszty świata.

Jezu, jak ja się boję... Chyba czuje, że go mocno ściskam.

 Właśnie tak się czuję, jakbym chciała uciec przed całym światem.

Adam poczuł, że Twoje ciało sztywnieje pod jego plecami, a objęcia stają się niemal desperackie. Nie zdziwiło go to – sam czuł ten sam pęd i chęć ucieczki od wszystkiego, co znane.

 No to uciekamy.

Powiedział, a mimo, że mówił wprost do Twojego ucha, jego głos brzmiał stabilnie i pewnie w tym szumie.

 Zostawiamy wszystko za sobą. Tylko Ty, ja i ta droga.

Zbyt mocno ścisnęła go w pasie, co wywołało u niego lekki, łagodny śmiech.

 Spokojnie, Karolina. Oddech. Jak będziesz mnie tak trzymać, to zaraz mi żebra wyłamiesz, a chcę, żebyśmy oboje przeżyli tę noc.

Zmienił bieg i wjechał na bardziej oświetloną drogę, starając się łagodniej prowadzić motocykl.

Jezu... Co ja robię... Jadę z obcym mężczyzna nie wiadomo, gdzie w noc... Jak dać mu znak, aby się zatrzymał?

Adam wyczuł nagłe napięcie w Twoich ramionach i to, jak Twoje ciało stało się sztywne jak u strunowej gitary. Przestał przyspieszać, zmniejszając prędkość do bezpiecznego tempa.

 Karolina?

Zawołał, choć wiedział, że trudno go usłyszeć w tym hałasie.

 Czujesz się źle? Widzę, że nagle zrobiło się bardzo niespokojnie.

Nie wiedział jeszcze, że to nie tylko strach przed prędkością, ale też nagłe uderzenie racjonalnego myślenia. Nie chciałby, żebyś w danej chwili czuła, że tracisz kontrolę nad sobą, dlatego zaczął zwalniać coraz bardziej.

 Jeśli chcesz, żebyśmy się zatrzymali, po prostu zacznij mnie mocno szarpać albo uderzać w ramię. Nie musisz nic mówić, po prostu mi to daj znać.

Klepnęłam go delikatnie w ramię licząc, że zrozumie.

Adam natychmiast odczytał znak i niemal od razu zaczął zwalniać, aż w końcu wjechał na pobocze przy ciemniejszym odcinku drogi.

Zgasił silnik i zdjął ręce z kierownicy, odwracając się do Ciebie w siodle.

 Zatrzymujemy się. Wszystko w porządku?

Zapytał łagodnie, widząc, jak drżysz.

 Nie panikuj, Karolina. Wiem, że to wszystko wydaje się szalone, ale nie pociągnę Cię nigdzie, gdzie nie będziesz chciała.

Spojrzał na Ciebie przez przyłbicę, ale nie podjął próby dotyku, pozwalając Ci spokojnie odnaleźć grunt pod nogami.

 Możemy posiedzieć tu chwilę, aż poczujesz się lepiej. Nie ma pośpiechu.

Cała się trzęsę…

 Nie wiem co mam robić... Chyba oszalałam, to wszystko dzieje się za szybko, zabierz mnie w bezpieczne miejsce, proszę.

Powiedziałam jednym tchem.

Widząc Twoje drżenie i słysząc ten przerażony ton, poczuł ukłucie winy. Zrozumiał, że to, co on brał za ekscytującą przygodę, dla Ciebie stało się koszmarem.

 Słuchaj mnie, Karolina... oddychaj.

Powiedział zdecydowanym, kojącym głosem.

 Znam tu okolicę, nie będę Cię woził na oślep.

Wskoczył z powrotem na motor i pozwolił, by po kilku minutach spokojnej jazdy silnik znów mruknął, ale tym razem w znacznie niższym tempie. Poprowadził Cię pod swój prywatny dom, ukryty nieco głębiej między drzewami.

 Zatrzymamy się tutaj. To moje miejsce, tu jest spokojnie i bezpiecznie. Zobaczysz.

Zjechał na podjazd i zgasił silnik.

 Wejdź ze mną, zobaczymy, czy to Cię uspokoi.

Z tych emocji potknęłam się i prawie upadłam...

„Co się ze mną dzieje? Muszę się jakoś uspokoić… - powtarzałam sobie w myślach.

Adam błyskawicznie zareagował, zanim zdążyłaś uderzyć o ziemię. Chwycił Cię w pasie i przyciągnął do siebie, stabilizując Twoją postawę.

 Spokojnie, nie bój się, mam Cię.

Powiedział miękko, czując Twoje drżenie pod dłońmi.

 Jesteś już na miejscu, nigdzie nie uciekniesz.

Zauważył, że stoisz tak zrezygnowana i zagubiona, jakbyś walczyła z własnym ciałem.

 Wejdź do środka, zaparzę Ci czegoś ciepłego. Możesz po prostu usiąść i odpocząć. Nic nie musisz robić ani niczego wyjaśniać.

Wskazał na otwarte drzwi domu, kiedy delikatnie popchnął Cię w stronę wejścia, dając Ci przestrzeń do odzyskania równowagi.

W głowie kłębiło mi się mnóstwo myśli.

„Nie... Potrzebuję spokoju... Potrzebuję poczucia bezpieczeństwa” – pomyślałam, a nieświadomie powiedziałam na głos…

 Potrzebuje Cię teraz.

Zatrzymałam się, spojrzałam Adamowi prosto w oczy i wtuliłam się w niego tak mocno, że aż poczułam kształty jego klatki piersiowej.

Adam poczuł mocne uderzenie Twojego ciała o jego pierś i odruchowo objął Cię ramionami, chowając Twoją twarz w swojej szyi.

 Jestem tutaj, Karolina. Nic się nie stanie.

Szepnął, tuląc Cię jeszcze mocniej, jakby próbował osłonić Cię przed całym światem.

Długi wydech uciekł z jego płuc, kiedy poczuł, jak intensywnie walczysz z emocjami. Czuł Twoje bicie serca i Twoje drżenie, które przenikało też jego.

 Będę tu stał tak długo, aż poczujesz, że chcesz wrócić do rzeczywistości.

Powiedział cicho, muskając wargami Twoje włosy.

 Będę Twoją kotwicą, jeśli tego potrzebujesz.

 Nie wiem co się ze mną dzieje, czy ja zwariowałam? Odjechałam w siną dal z nieznanym mi mężczyzną, a jednocześnie chce być właśnie tu, nigdzie indziej. Miałam wrócić do domu po pracy, a tymczasem zapomniałam o całym świecie...

Adam zacisnął objęcia, gdy to usłyszał. Słysząc Twoje wyznanie, wiedział, że właśnie złamałeś bariery, które budowałaś przez całe życie.

 Może nawet trochę...

Powiedział cicho, a jego głos brzmiał niesamowicie ciepło.

 Ale to nie jest wariacja, Karolina. To po prostu moment, w którym żyjesz na własnych zasadach. Bez planów, bez obowiązków, bez udawania kogoś innego.

Zaczął powoli głaskać Cię po plecach, starając się uspokoić rytm Twoich oddechów.

 Nie musisz wiedzieć, co się dzieje. Po prostu pozwól sobie na bycie tutaj. Nie uciekasz od świata, po prostu znalazłaś miejsce, w którym świat na chwilę przestaje mieć znaczenie.

Tak mi dobrze, tak przyjemnie i ciepło, w jego mocnych objęciach.

 Ale co będzie jutro? Przecież w końcu rzeczywistość nas dopadnie.

 Jutro będzie jutrem, Karolino. Nie martw się nim teraz.

Szepnął, a jego głos był tak głęboki, że czułaś go całym ciałem.

 Rzeczywistość zawsze nadejdzie, ale my właśnie ją na moment oszukaliśmy. I wiesz co?

Odsunął się odrobinę, by móc spojrzeć Ci prosto w oczy, nie puszczając jednak Twojej talii.

 Nawet jak nas dopadnie, to nie będziesz już ta sama kobieta, która uciekała przed własnymi myślami dzisiaj rano. Będziesz miała przynajmniej wspomnienie tego, jak smakuje wolność.

Uśmiechnął się, widząc, jak powoli odzyskujesz blask w spojrzeniu.

 Zostań ze mną dzisiejszej nocy. Nie myśl o jutrze, myśl o tym, jak bardzo chcesz być blisko.

Uciekłam wzrokiem i wtuliłam się znów w niego, czując jego perfumy i odrobinę męskiego potu, pod wargami poczułam jego skórę szyi, zaciągnęłam się jego zapachem, mając nadzieję, że nie zauważy.

 Odnalazłaś już swoje schronienie?

Zapytał z delikatnym rozbawieniem w głosie, wyczuwając Twoją nagłą potrzeba bliskości i zatopienia się w jego zapachu.

Nie musiał się domyślać, co właśnie zrobiłaś – czuł Twój oddech na swojej szyi, wilgotny i szybki, świadczący o tym, jak bardzo od niego zależy.

 Nawet nie próbuj udawać, że nie smakujesz tej chwili.

Szepnął prosto do Twojego ucha, znów obejmując Cię szeroko i skracając dystans.

 Jesteśmy tu sami. Tylko Ty i ja.

Przesunął dłonią po Twoich plecach, nie przerywając tego kojącego, silnego uścisku, którego tak desperacko potrzebowałaś.

Przyjemnie zadrżałam czując jego dłoń przesuwającą się po moich plecach.

 Oboje wiemy, jak może się skończyć ta noc, jeśli tu zostanę.

Adam zacisnął uścisk wokół Twojej talii, a jego śmiech był niski, niemal jak pomruk.

 Wiesz to, a mimo to wciąż tu jesteś, Karolino.

Nie próbował niczego ukrywać – oboje wiedzieliście, w którą stronę zmierza to spotkanie. Atmosfera gęstniała, pełna napięcia, którego nie dało się już zignorować.

 Nie boję się tej nocy.

Szepnął, pochylając się tak nisko, że jego oddech drażnił skórę Twojego ucha.

 Boję się tylko tego, że jutro będziesz chciała, żebyśmy nie musieli się kiedykolwiek żegnać.

Zaczął powoli całować Twoją szyję, dokładnie w to miejsce, w które jeszcze chwilę temu próbował się wtulić, dając Ci znać, że nie ma już drogi odwrotu.

Znów zadrżałam...

„Próbuję trzymać emocje na wodzy, ale jak długo wytrzymam?” – pomyślałam.

 Boisz się?

 Boję się?

Zaryczał cicho, kiedy odsunął się od Twojej szyi, by znów spojrzeć Ci w oczy.

 Karolino, nie mam pojęcia, czego się boję. Boję się tylko, że jeśli teraz zrobisz krok w tył, to będę musiał gonić Cię przez całe miasto, żeby wyrwać Cię z tych Twoich obaw.

Przesunął kciukiem po Twojej dolnej wardze, przyglądając się Tobie z taką intensywnością, że czułaś, jak krew szybciej krąży w Twoich żyłach.

 Więc nie pytaj, czy się boję. Pytaj, czy Ty jesteś gotowa przestać się bać.

 Powiedziałeś, że boisz się, że po nocy z Tobą nie będę chciała się żegnać.

 Właśnie tak, powiedziałem.

Adam odchylił głowę do tyłu, śmiejąc się cicho, ale w jego oczach tlił się żar, który nie dawał o sobie zapomnieć.

 Mam zamiar sprawić, żeby jutrzejsze pożegnanie było dla Ciebie najbardziej skomplikowaną rzeczą, jaką będziesz musiała przeżyć.

Przyciągnął Cię do siebie tak mocno, że niemal brakowało tchu.

 A teraz przestańmy analizować moje słowa, Karolino. One i tak nie mają znaczenia w porównaniu z tym, co właśnie czujemy.

Zatrzymał się na moment, czekając na Twój ruch, a po chwili jego usta ponownie znalazły Twoje w głębokim, pragnącym pocałunku.

Zabrakło mi tchu…

Adam odsunął się milimetr od Twoich ust, obserwując, jak Ciężko oddychasz. Czuł na sobie całą Twoją wilgoć i gorąco, a to tylko podsycało jego głód.

 Tak dobrze smakujesz...

Wykrztusił cicho, a jego głos stał się chrypliwy.

 Nie musisz walczyć o oddech, Karolino. Jeśli to jest za dużo na raz, daj mi znać.

Mimo tych słów, jego dłonie nie miały zamiaru się zatrzymywać. Jedna z nich zaczęła powoli błądzić w górę Twojego boku, wędrując aż pod żebra, podczas gdy druga mocniej wbiła się w Twoją talię.

 Zostańmy już w tym momencie.

Szepnął, zanim znów zatonął w Twoim uśmiechu i zapachu.

Jezu... Co on ze mną robi? – pomyślałam.

Cała drżę, bo sama nie wiem czy bardziej pragnę iść dalej, czy bardziej boję się jak to się skończy.

Nawet nie wiem, kiedy staliśmy już za drzwiami jego domu.

 Czy myślisz, że to dobry pomysł na rozpoczęcie znajomości?

Powiedziałam to patrząc mu prosto w oczy, próbując poznać czy to tylko dla niego zabawa czy może jednak też ma jakieś obawy.

Adam patrzył na Ciebie przez dłuższą chwilę, a atmosfera zgęstniała od pytań, które nie dawały spokoju. W świetle lampy, która świeciła w korytarzu, jego twarz wydawała się bardziej dojrzała i poważna niż podczas waszej pierwszej jazdy.

 Może i nie jest to tradycyjne...

Zaczął, nie puszczając Twoich ramion.

 Zazwyczaj zacząłbym od kwiatów albo od kolacji, ale jeśli miałbym wstać z miejsca, by z Tobą rozmawiać, to pewnie znowu bym uciekał. A teraz przynajmniej wiem, jak pachniesz i co sprawia, że drżysz.

Przyciągnął Cię trochę bliżej, nie odrywając wzroku od Twoich oczu.

 Moim pomysłem jest, żebyś zapamiętała to jako najbardziej autentyczny początek, jaki kiedykolwiek miałaś. To nie jest zabawa, Karolino. To po prostu jest.

 Najbardziej autentyczny początek? Pierwsza w życiu jazda na motorze już jest czymś niezapomnianym.

Uśmiechnęłam się kąśliwie. Jest wyższy ode mnie, więc musiałam stanąć na palcach, aby móc powiedzieć mu coś do ucha.

 Może jednak właśnie tak powinniśmy zacząć? Od kolacji, rozmowy, poznania się bliżej niż od razu od łóżka? Nie chce stracić szansy, na może coś wspaniałego między nami.

Żeby utrudnić mu decyzję, mówiłam to szeptem, chuchając moim ciepłym oddechem do jego ucha i opierając dłonie na jego klatce piersiowej.

 Muszę to wiedzieć? Czego chcesz? Nie masz obaw?

Adam zamarł, słysząc Twój głos tak blisko swojego ucha. Czuł Twój ciepły oddech na swojej skórze, a Twoje dłonie na jego klatce piersiowej sprawiały, że każdy nerw w jego ciele reagował na Ciebie jeszcze silniej.

 Chcę...

Zaczął, przyciskając Cię mocniej, aż poczułaś pulsowanie jego tętna.

 Chcę wszystkiego. Kolacji, długich rozmów, poznawania każdego Twojego uśmiechu..., ale nie mogę kłamać, że nie chcę teraz po prostu z Tobą być.

Przesunął dłońmi po Twoich plecach, schodząc niżej.

 Obawy? Tak, mam ich mnóstwo. Boję się, że jeśli damy sobie zbyt dużo naraz, to się zniszczymy. Ale boję się też, że jeśli nie zrobię teraz kroku, to kiedyś pożałuję, że pozwoliłem Ci odejść bez walki.

Zatrzymał się na moment, patrząc Ci głęboko w oczy.

 Nie bój się, że stracisz szansę. Ona jest tutaj, z nami.

 Nie zamierzam odchodzić... Nie chcę...

Mówiłam to patrząc mu prosto w oczy i czekałam na jego reakcje.

Adam przyciągnął Cię jeszcze mocniej, jakby Twoje słowa były ostatnią kotwicą, której potrzebował, by ostatecznie oddać się emocjom.

 To nie jest prośba, to obietnica.

Szepnął, a jego głos brzmiał teraz niezwykle czule i stanowczo zarazem.

Wziął Cię w ramiona i nie przerywając kontaktu wzrokowego, uniósł Cię delikatnie, zmuszając do owinięcia nóg wokół jego pasa, by być wciąż tak blisko.

 Więc skoro nie zamierzasz odchodzić...

Zauważył błysk w Twoich oczach i uśmiechnął się tak szeroko, że Twoje serce na moment przestało bić.

 Możesz zacząć od tej kolacji, o której wspomniałaś. Najpierw napijemy się czegoś ciepłego, a potem... będziemy pisać tę naszą historię od początku.

Przeniósł Cię do kuchni ani przez chwilę nie puszczając Cię z ramion.

 Czytasz mi w myślach?

 Może po prostu mamy ze sobą połączenie?

Adam zaśmiał się cicho, sadzając Cię na wysokim taborecie przy kuchennym blacie, ale nie pozwolił, by Twoje ciało przestało dotykać jego.

 Słyszałem Twoje myśli, zanim zdążyłaś je wypowiedzieć.

Wypowiedział to z taką pewnością, że aż poczułaś dreszcz na plecach.

Zaczął przeglądać lodówkę, szukając czegoś, co mogłoby skraść Twoje zmysły i umilić ten moment.

 Zaraz sprawdzę, co tu mamy. Ale nie licz na wielką ucztę – mam ochotę na coś prostego, przy czym będziemy mogli po prostu usiąść i porozmawiać. Tak jak chciałaś.

Odwrócił się do Ciebie, opierając dłonie o blat po obu stronach Twoich bioder.

 Więc... o czym najpierw chcesz porozmawiać?

Zeskoczyłam ze stołka i odpowiedziałam z uśmiechem.

 Nie tak szybko? Na głodnego nic nie powiem 😁 pokaż, pokaż, co my tu mamy?

Popatrzyłam na niego od stóp do głów i z uśmiechem odwróciłam się do lodówki.

 Chciwa, co?

Adam zaśmiał się, widząc Twoją energię.

 Widzę, że głód szybko wypędził z Ciebie te wszystkie rozmyślania o końcu świata.

Obserwował, jak przeglądasz jego zapasy, nie mogąc oderwać wzroku od Twoich ruchów.

 Mamy ser, trochę szynki, świeże pieczywo... i dobre wino, które możesz otworzyć, jeśli chcesz czegoś więcej niż tylko herbaty.

Podszedł do Ciebie od tyłu, kładąc dłonie na Twoich biodrach, gdy nagle stanęłaś obok niego.

 Więc co wybierasz? Szybki posiłek, żebyśmy mogli skupić się na czymś innym, czy faktycznie planujesz tę naszą dłuższą randkę?

W głowie prowadziłam dialog sama ze sobą:

 Naprawdę tak na niego działam, że nie może się już powstrzymać? Nie... Niemożliwe…

 Czy to co się o mnie ociera to chyba nie to o czym myślę... Niemożliwe...

 Taaa, już to widzę jak mój wielki tyłek i obwisły brzuch by na niego zadziałały jakby zobaczył, jak wyglądają naprawdę pod tym czarnym ubraniem.

 Czymś innym? Flirciarz z Ciebie, co?

Stał za mną, więc odepchnęłam go tyłkiem, mówiąc to.

 To co? Na początek kanapeczki i herbatka z cytryną na rozgrzanie?

Zaczęłam pocierać ręce i chuchać w nie, pokazując, że nieco zmarzły od wiatru na motorze.

Adam potknął się o Twoje biodra, ale złapał równowagę z lekkością mistrza.

 Kanapeczki i herbatka... Czuję, że wchodzę w rolę dżentelmena, którego nie kojarzyłaś, kiedy nasłuchiwałaś ryku mojego silnika.

Uśmiechnął się, obserwując Twoje gesty ogrzewania rąk. Nawet nie wiedział, że walczysz z myślami o swoim wyglądzie, a dla niego byłaś po prostu hipnotyzująca.

 Daj mi chwilę na te kanapki i zaraz przygotuję Ci herbatę. Tylko nie skacz z powrotem do lodówki, zanim nie skończę układać serów.

Podszedł do zlewu, żeby opłukać naczynia, ale odwrócił się na chwilę, mrugając do Ciebie.

 A co do bycia flirciarzem... Przyznaję się bez bicia. Skoro już wiedziałam, że chcesz tak bardzo, żebyśmy zaczęli od rozmowy, to dlaczego miałbym się z tym nie bawić?

 Cwaniaczek…

Zaśmiałam się trochę sama do siebie.

 Zajmij się herbatą, a ja zrobię kanapki, będzie szybciej nie sądzisz?

Zapytałam flirtując lekko i też puściłam mu oko.

 Z wielką przyjemnością nie będę Ci przeszkadzał w Twojej misji ratunkowej.

Zaśmiał się, odsuwając się od zlewu, by dać Ci miejsce.

Patrzył na Twoje plecy z wyraźnym uwielbieniem, czując, jak Twoja pewność siebie powoli wraca.

 Tylko nie rób za dużo w tym samym czasie, Karolina. Nie chcę, żebyś znów musiała uciekać... tym razem przed obiadem.

Wyjął czajnik i zaczął przygotowywać herbatę, pilnując, by cytryna była pokrojona w idealne plasterki.

 Widzę, że nasza nowa znajomość nabiera tempa. Skoro już tu nie uciekasz, to znaczy, że kawałek tego wariackiego wieczoru wcale Ci nie przeszkadza.

 Słucham? To Ty wyszedłeś z kawiarni i chciałeś odjechać bez słowa…

Udawałam oburzenie.

 A nie... Przepraszam... Zostawiając numer telefonu.

Adam wybuchnął szczerym, głośnym śmiechem, który rozniósł się po kuchni.

 O rany, przypomniałem sobie o tym!

Powiedział, ocierając łzę rozbawienia z kącika oka.

 Prawie zapomniałem, że to Ty byłaś tą inicjatorką, choć wtedy myślałem, że to tylko chwilowa fanaberia kogoś bardzo odważnego.

Zaczął nalewać wrzątek do kubków, uśmiechając się pod nosem.

 Więc to nie był tylko mój pomysł, żeby się poznać? Nieźle mi to wyszło, co nie?

Wyciągnął plasterki cytryny i wrzucił je do herbaty, podchodząc do Ciebie, gdy kończyłaś układać kanapki.

 Zatem wróćmy do tego... Miałem tego dnia strasznie ciężki dzień i nagle zobaczyłem Ciebie. Jakbyś to Ty miała to naprawić.

 I naprawiłam? Czy jeszcze nie do końca?

 Naprawiłaś znacznie więcej niż myślisz.

Odpowiedział, a jego wzrok stał się na moment bardzo intensywny.

 Zmieniłaś cały mój wieczór w jedną wielką, emocjonującą przygodę. Ale...

Pauza, w której nie odrywał od Ciebie oczu, nadała tym słowom wagę.

 Bardzo chcę sprawdzić, czy ta poprawa utrzyma się też jutro rano.

Podał Ci kubek parującej herbaty, a jego palce celowo niemal dotknęły Twoich.

 Chodź, pójdziemy do salonu. Nie będziemy pić herbaty na stojąco przy blacie, jakbyśmy byli na warcie. Chcę usiąść blisko Ciebie i sprawdzić, jak bardzo faktycznie chciałabyś mnie poznawać bliżej.

 Czyli nie mam nic do powiedzenia w tej sprawie? Widzę, że już postanowione, że śniadanie też ja przygotowuję?

Udając oburzenie oparłam ręce na biodrach, a za chwilę wybuchnąłem śmiechem.

 Za nic w świecie nie chciałbym, żebyś o czymś decydowała przeciwko mnie, Karolino. Bo przecież wiesz, że najbardziej lubię wygrywać...

Zaśmiał się, widząc Twoją udawaną furię.

 Ale śniadanie? Nie ma mowy. To moje terytorium. Chcę po prostu, żebyś na razie skupiła się na byciu tutaj ze mną.

Wyciągnął rękę, by złapać Cię za dłoń i delikatnie poprowadzić w stronę salonu.

 Zresztą, skoro tak bardzo interesuje Cię to, kto będzie gotował, to przygotuj się na to, że jutro rano możesz mnie nie poznać. Kocham się w tym zapachu kawy i jajecznicy, kiedy robię to dla kogoś wyjątkowego.

Uśmiechnął się zwycięsko, wciągając Cię w otwarte drzwi salonu.

 A dużo było już tu tych wyjątkowych ktosiów?

Zapytałam zaintrygowana i ciekawa, że może wreszcie dowiem się o Adamie czegoś więcej niż tylko to, że jest szarmancki, pewny siebie i cholernie przystojny.

 Ooo, strasznie lubisz dopytywać, co?

Adam uśmiechnął się półgębkiem, prowadząc Cię w stronę wygodnej kanapy.

 Pewnie wielu miało tę okazję, ale obiecuję, że nikt nie był tak uroczy jak Ty, kiedy próbujesz wyciągnąć ze mnie sekrety.

Usiadł obok Ciebie, biorąc łyk herbaty, ale jego wzrok wciąż skupiony był na Twoim.

 Chcesz prawdy? Moje życie nie polega na szukaniu ludzi, tylko na byciu w ruchu. Przyjmuje się wielu, odchodzi wielu, ale rzadko kto zostaje wystarczająco długo, bym naprawdę go zapamiętał.

Zróżnicował swój ton, stając się na moment odrobinę bardziej poważnym.

 Chcesz znać prawdziwego Adama, czy tylko tego przystojnego faceta od herbatki?

 A jak myślisz?

Trzymałam kubek ogrzewając na nim ręce i upijając powoli.

 Wszystko wskazuje na to, że nie zadowolisz się tylko powierzchownością.

Odparł, a kącik jego ust lekko się uniósł.

Odstawił swój kubek na stolik i przez moment przyglądał się, jak paruje Twoja herbata, jakby szukał w niej jakiejś odpowiedzi.

 Myślę, że jesteś typem osoby, która lubi badać fundamenty, zamiast po prostu budować na piasku.

Zrobił ruch w Twoją stronę, skracając dystans między wami na kanapie, tak że jego udo dotknęło Twojego.

 Skoro już pytasz... Prawdziwy Adam to gość, który czasem potrzebuje tej ciszy i drogi, żeby nie zwariować od własnych myśli. Ale dzisiaj... dzisiaj wydaje mi się, że ta cisza może mieć zupełnie inny smak.

 Smak Herbaty z cytryną?

Wybuchnąłem śmiechem.

 Nie bądź taka złośliwa!

Zaśmiał się, kręcąc głową, choć uśmiech nie schodził mu z twarzy.

 Byłem całkiem poetycki, a Ty sprowadzasz mnie do poziomu napoju.

Przesunął dłoń w Twoją stronę, delikatnie muskając Twoje palce trzymające kubek.

 Z tym smakiem... nie chodziło o herbatę z cytryną. Chodziło o to, że po raz pierwszy od dawna nie czuję potrzeby, żeby uciekać przed chwilą, w której jestem.

Popatrzył na Ciebie z nieskrywaną fascynacją.

 Powiesz mi teraz, że nie masz już pytań, czy będziesz nadal mnie tak dręczyć o wszystko?

 Mam mnóstwo, a ty nie?

Zaczęłam jeść, bo raz, że byłam głodna, a dwa, że byłam ciekawa dalszej części wieczoru.

 Mam ich całą listę, ale nie chcę Cię teraz zasypać wszystkimi naraz. Lepiej uwalniać je po trochu, jak dobra woda w fontannie.

Zrozpaczonym, lecz radosnym głosem odpowiedział, przyglądając się, jak zajadasz kanapkę.

 Chcę wiedzieć, co sprawia, że się śmiejesz, co Cię denerwuje, i czy naprawdę tak odważnie rzucasz wyzwania ludziom, jakby to była Twoja jedyna metoda na przetrwanie.

Zatrzymał się na chwilę, a jego spojrzenie stało się miękkie i niemal czułe.

 Ale skoro pytasz o moje pytania... Chciałbym wiedzieć, co czujesz, kiedy patrzysz na mnie w tej właśnie chwili.

Ooo kurwa... Prawie się zadławiłam jedzeniem…

I co teraz? Co mam odpowiedzieć? Ok, bądź odważna.

 Nadal nie dowierzam, że taki hot przystojniak zwrócił uwagę na kogoś takiego jak ja.

 Zatem nie wierz...

Szepnął, przysuwając się jeszcze bliżej i wkładając palec w kącik Twoich ust, by odgarnąć okruszek.

 Bo w tej chwili najbardziej na świecie chciałbym, żebyś w to uwierzyła i po prostu czerpała z tego przyjemność.

Zauważył lekkie rumieńce na Twoich policzkach, co sprawiło, że uśmiechnął się jeszcze szerzej, bardziej zuchwale.

 Jesteś dla mnie niesamowita, Karolina. Z tą Twoją odważną ciszą i tym, jak pewnie patrzysz mi w oczy, gdy się denerwujesz. To przyciąga mnie bardziej niż cokolwiek innego.

Przesunął dłonią po kanapie, aż jego ręka spoczęła na Twoim kolanie, delikatnie je ściskając.

 Nie obchodzi mnie, co Ty myślisz o sobie. Ja już wiem, co ja widzę.

Zamarłam i chyba poczerwieniałam.

 Czyli co dokładnie?

 Widzę kobietę, która nie boi się rzucić wyzwania przeznaczeniu w kawiarni, i która mimo tremy potrafi być najpiękniejszą rzeczą, jaką zobaczyłem w tym mieście.

Adam uśmiechnął się ciepło, patrząc, jak Twoje rumieńce stają się coraz wyraźniejsze. Nie przestał ściskać Twojego kolana, jakby chciał upewnić się, że nie znikniesz.

 Widzę kogoś, kto trzyma swoją dumę wysoko, nawet kiedy się boi... i kogoś, kto ma w sobie tyle ognia, że aż chciałoby się nim oparzyć.

Zrobił małą pauzę, a jego głos stał się niższy, wibrujący.

 Jeśli to jest za mało, to będę musiał poświęcić resztę wieczoru na dawanie Ci dowodów, jeden po drugim. Chcesz zacząć od któryś?

 Czekam

Uśmiechnęłam się delikatnie.

 Cierpliwość to cecha wielkich ludzi, ale w takim przypadku będę musiał ją nadwyrężyć.

Adam uśmiechnął się półgębkiem i z uderzającą pewnością siebie przybliżył Twoją twarz do swojej. Zanim zdążyłaś wziąć oddech, jego wargi połączyły się z Twoimi w głębokim, dominującym pocałunku, który smakował herbatą i obietnicą.

Nie był to już ten gwałtowny pocałunek sprzed chwili, ale czuły, niemal badawczy, jakby chciał sprawdzić, ile Twoje ciało może przyjąć bez utraty kontroli.

Kiedy w końcu się odsunął, by krzywo się uśmiechnąć, zauważyłeś, że jego oczy błyszczą jeszcze jaśniej niż wcześniej.

 Pierwszy dowód dostarczony. Potrzebujesz drugiego?

O żesz Ty… Czy tu jest nagle tak gorąco?

 Oczywiście, potrzebuje więcej.

Szepnęłam spokojnie.

 Wiedziałem, że wybierzesz tę opcję.

Adam uśmiechnął się, a jego wzrok stał się wyjątkowo drapieżny. Zanim zdążyłaś mrugnąć, zdjął dłoń z Twojego kolana i przesunął ją po Twoim boku, aż znalazła się na Twoim karku, przyciągając Cię do siebie.

 Drugi dowód...

Wyszeptał prosto w Twoje usta, a potem powoli przeszedł do Twojego ucha.

 Zanim skończymy z tymi kanapeczkami, każda część Ciebie będzie wiedziała, że to nie jest tylko zabawa.

Zaczął powolne, drażniące pocałunki na Twojej żuchwie, schodząc coraz niżej.

 Chcę, żebyś czuła moje dłonie, mój oddech i to, jak bardzo na Ciebie czekam, w każdym momencie tego wieczoru.

Chyba niechcący zamruczałam z przyjemności.

Adam odsunął się na odległość kilku centymetrów, patrząc Ci prosto w oczy z szerokim, triumfalnym uśmiechem. To, że wydobyłaś z siebie taki dźwięk, sprawiło, że jego krew zapłonęła.

 Zamurowało Cię?

Zaśmiał się cicho, a w jego głosie słychać było czystą satysfakcję.

 Wcale nie spodziewałem się, że tak szybko dasz mi z siebie tyle... satysfakcji.

Zaczął gładzić kciukiem Twoją skroń, nie spuszczając z Ciebie wzroku.

 Ten dźwięk... był najlepszą nagrodą za ten cały taniec wokół kanapek.

Przybliżył się znów, obiecując kolejną dawkę czułości.

Czy to znaczy, że potrzebujesz trzeciego dowodu na to, że naprawdę tu jesteś i tak bardzo mnie pragniesz?

Czy już jestem gotowa na więcej?